Πεμ, 2 Ιουλίου 2026 - 10:42
Η απολιγνιτοποίηση στην Ελλάδα δεν εξελίχθηκε ως αποτέλεσμα ενός προσεκτικά σχεδιασμένου ενεργειακού μετασχηματισμού. Αντιθέτως, προχώρησε με χαρακτηριστική βιασύνη, χωρίς να έχει διασφαλιστεί ότι το ηλεκτρικό σύστημα θα διαθέτει τις αναγκαίες εφεδρείες και τις υποδομές που απαιτούνται για την ασφαλή λειτουργία του. Η σχεδιαζόμενη παύση λειτουργίας της Πτολεμαΐδας V ως λιγνιτικής μονάδας και η εξάντληση του τελευταίου ενεργού λιγνιτικού πεδίου στη Μαυροπηγή σηματοδοτούν το τέλος της λιγνιτικής ηλεκτροπαραγωγής στη χώρα. Το ερώτημα, όμως, είναι εύλογο: με ποιες εφεδρείες θα αντιμετωπιστεί μια έκτακτη ενεργειακή κρίση ή μια παρατεταμένη διαταραχή στον εφοδιασμό φυσικού αερίου ή στις εισαγωγές ηλεκτρικής ενέργειας; Πέρα από το ζήτημα της επάρκειας ισχύος, υπάρχει και ένα κρίσιμο τεχνικό θέμα που συχνά απουσιάζει από τη δημόσια συζήτηση. Η ασφαλής λειτουργία του ηλεκτρικού συστήματος προϋποθέτει την παροχή άεργης ισχύος (δηλαδή, της ισχύος που δεν καταναλώνεται για την παραγωγή ωφέλιμου έργου, αλλά είναι απαραίτητη για τη λειτουργία πολλών ηλεκτρικών συσκευών) και αδρανειακής στήριξης (δηλαδή, της φυσικής ικανότητας ενός συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας να αντιστέκεται στις απότομες μεταβολές της συχνότητας όταν υπάρξει μια ξαφνική διαταραχή, όπως η απώλεια μιας μεγάλης μονάδας παραγωγής ή μια απότομη αύξηση της ζήτησης) σε μόνιμη βάση, υπηρεσίες που παραδοσιακά παρέχονται από σύγχρονες θερμικές μονάδες με σύγχρονες γεννήτριες. Όσο αυξάνεται η συμμετοχή των ΑΠΕ, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη για τέτοιου είδους υποστήριξη ή για ισοδύναμες τεχνολογικές λύσεις, οι οποίες όμως ακόμη δεν έχουν αναπτυχθεί στον απαιτούμενο βαθμό.