Σχόλιο

Εθνική Ντροπή

"Εθνική Ντροπή"

Συναντώνται σήμερα ο Έλληνας πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, με τον Τούρκο πρόεδρο, Ταγίπ Ερντογάν, στην Άγκυρα, εν μέσω, υποτίθεται, ενός κλίματος έντασης για το οποίο υπεύθυνη είναι, κατά παράδοση, η απέναντι πλευρά. Η ένταση είναι όμως αμφίδρομη. Στην Ελλάδα, σύσσωμη η αντιπολίτευση αλλά και εκκολαπτόμενοι πολιτικοί αστέρες (λέγε με, Μαρία Καρυστιανού) επιχειρούν, από τη στιγμή που επισημοποιήθηκε το ραντεβού στην τουρκική πρωτεύουσα, να μας πείσουν ότι δεν θα έπρεπε να αποδεχτεί την πρόσκληση ο πρωθυπουργός μας, από τη στιγμή που οι γείτονες προκαλούν και απειλούν. Ορισμένοι έφθασαν σε σημείο να μιλούν για εθνική προδοσία. Για να τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το μέγα αυτό γεγονός με “ψυχραιμία και νηφαλιότητα” –όπως κάνει εδώ και δεκαετίες η ελληνική διπλωματία. Bρε παιδιά…Τον περασμένο Σεπτέμβριο, sτην Νέα Υόρκη, όταν ο πρόεδρος της Τουρκίας ακύρωσε την προγραμματισμένη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό...θυμάστε τον κακό χαμό που έγινε; Θύελλα αντιδράσεων για το ηχηρό ράπισμα στο κύρος της χώρας και του “Μητσοτάκη.”

Ολυμπιακοί Αγώνες στην σκιά του Τραμπ

Ολυμπιακοί Αγώνες στην σκιά του Τραμπ

Σε ένα κλίμα πρωτοφανούς πολιτικής έντασης ξεκίνησαν οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ιταλία. Μπορεί ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ να μην έδωσε το παρών στην τελετή έναρξης στο ιστορικό Σαν Σίρο, ωστόσο  η πόλωση ήταν εκεί και ο αθλητισμός μπλέχτηκε  αίφνης με την πολιτική. Ο  Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζέι ντι Βανς που έδωσε το παρών αποδοκιμάστηκε έντονα την ώρα που χειροκροτούσε την αμερικανική αποστολή.  Η ψυχρή υποδοχή στον Βανς – που είναι γνωστός για την σκληρή κριτική που έχει ασκήσει κατ επανάληψη απέναντι στην Ευρώπη- δεν αποτελεί  έκπληξη, καθώς οι ταραχές των τελευταίων εβδομάδων στις ΗΠΑ με αφορμή την πολιτική βίαιης καταστολής από την υπηρεσία μετανάστευσης (ICE) έχουν πυροδοτήσει αντιδράσεις στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό.

Ο Τραμπ και οι Ελληνοτουρκικές Σχέσεις

Ο Τραμπ και οι Ελληνοτουρκικές Σχέσεις

Πολύ λόγος γίνεται για πιθανή διαμεσολάβηση του Ντόναλντ Τραμπ στον ελληνοτουρκικό διάλογο. Ο Αμερικανός  πρέσβης των στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, έχει μιλήσει δημόσια για στόχο να λειτουργήσει η Ουάσιγκτον ως «γέφυρα» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Τι μπορεί όμως  να «δώσει» και τι δεν μπορεί να «επιβάλει» η Ουάσινγκτον Η ισχύς των ΗΠΑ είναι κυρίως στην άμεση πρόσβαση στην ηγεσία και των δύο πλευρών σε ώρα κρίσης αλλά και στο  πλαίσιο  του ΝΑΤΟ για τεχνικές λύσεις αποσυμφόρησης στους κανόνες εμπλοκής, στους διαύλους επικοινωνίας και στις  ασκήσεις επί του πεδίου.    

Αρρυθμίες

Αρρυθμίες

Εάν η απειλή που πρέπει να αντιμετωπίσει η υπό διαμόρφωση κοινή άμυνα των ευρωπαϊκών κρατών είναι η πυρηνική Ρωσία, τότε είχε δίκαιο ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, όταν σε ομιλία του την περασμένη Δευτέρα στο Ευρωκοινοβούλιο είπε πως «εάν κάποιοι σκέπτονται εδώ ότι η Ε.Ε. ή η Ευρώπη στο σύνολό της μπορεί να αμυνθεί δίχως τις ΗΠΑ, ας συνεχίσουν να ονειρεύονται. Δεν είναι δυνατόν». Οι αντιδράσεις ήταν έντονες. Πέρυσι, εκόντες άκοντες, οι Ευρωπαίοι είχαν αποφασίσει να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες τους στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035, σε μία περίοδο κρίσεως οικονομικής και γενικότερης αστάθειας

Tο Mοντέλο του Μέλλοντος

Tο Mοντέλο του Μέλλοντος

Το 2026 είναι εκ των πραγμάτων κομβικό έτος για την  αγορά ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς επιταχύνεται η ψηφιοποίηση του συστήματος και η στροφή στις ΑΠΕ, ενώ νέα προϊόντα τιμολόγησης μπαίνουν στον παρονομαστή με την υπόσχεση να προσφέρουν στους καταναλωτές καλύτερους όρους διαχείρισης του ούτως ή άλλως υψηλού ενεργειακού κόστους. Είναι άλλωστε, ο μόνος τρόπος για να εκπληρωθεί η οραματική δέσμευση για βιωσιμότητα. Χρειάστηκε ασφαλώς ο σεισμός που προκάλεσε η ενεργειακή κρίση του 2022 εξαιτίας και χάρη στην οποία η Ευρώπη «ξύπνησε» και άρχισαν να λειτουργούν τα αντανακλαστικά της: η ανθεκτικότητα του συστήματος δεν είναι πλέον στρατηγική επιλογή, αλλά προϋπόθεση για τη μακροπρόθεσμη λειτουργία της αγοράς. Η δύσκολη αυτή εξίσωση απαιτεί αχανείς χρηματοδοτικούς πόρους.  Άνω του 1% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ σε ετήσια βάση. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η ενεργειακή μετάβαση απαιτεί μέγεθος, κεφάλαια και τεχνογνωσία.

Πυρ Ομαδόν Κατά της Ευρώπης

Πυρ Ομαδόν Κατά της Ευρώπης

Μια ακόμη ανηλεή επίθεση κατά της Ευρώπης έκανε ο Τραμπ από το βήμα του Νταβός. Δήλωσε ότι ορισμένες περιοχές της Ευρώπης είναι πλέον «μη αναγνωρίσιμες» με αρνητικό τρόπο, αποδίδοντας την κατάσταση αυτή στη μαζική μετανάστευση και την εγκατάλειψη των παραδοσιακών δυτικών αξιών. Αφού απεφεύχθη προσώρας μια μετωπική ρήξη για την Γροιλανδία, επανήλθε στις απειλές, προειδοποιώντας με «βαριά αντίποινα» την Ευρώπη σε περίπτωση που υπάρξουν κινήσεις πώλησης αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων (assets). Παρά τους υψηλούς τόνους, ο Τραμπ ανέφερε ότι «αγαπά την Ευρώπη» και επιθυμεί την επιτυχία της, υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα αλλάξει πορεία και θα ακολουθήσει το οικονομικό μοντέλο των ΗΠΑ!

Το Ισραήλ Εγγυάται το Αιγαίον

Το Ισραήλ Εγγυάται το Αιγαίον

Ο Ισαηλινός υπουργός Αμύνης Ισραέλ Κάτς (70) προειδοποίησε την Τουρκία ότι η χώρα του είναι αποφασισμένη ν’αποτρέψει οιαδήποτε δράση που υπονεμεύει το Status Quo (σημερινή κατάσταση) στο Αιγαίον πέλαγος και πάσα απόπειρα, να πατήσει σε κυρίαρχο έδαφος ή ν’αναλάβει στρατιωτική επιχείρηση στο Αιγαίον και Μεσόγειο θάλασσα, εναντίον της Ελλάδος και της Κύπρου, θα βρει το Ισραήλ αντίπαλο.

Σε Αχαρτογράφητα Νερά

Σε Αχαρτογράφητα Νερά

Η ειλημμένη απόφαση του Προέδρου Τραμπ για την προσάρτηση της Γροιλανδίας - κάτι που ακουγότανε μόνο ως κακόγουστο αστείο μέχρι πρόσφατα- όχι μόνο διευρύνει το ήδη εμφανές ρήγμα ανάμεσα σε Ευρώπη και ΗΠΑ αλλά ενδεχομένως οδηγεί σε μια ανοικτή στρατηγική αντιπαράθεση με απρόβλεπτες συνέπειες. Με αρχή την αύξηση κατά 10% στις ταρίφες εξαγωγών προς τις ΗΠΑ των οκτώ χωρών που διαφώνησαν ανοικτά στην πολιτική Τραμπ, και περαιτέρω προβλεπόμενη επιβολή 25% να προϊδεάζει για το τι θα ακολουθήσει, ο εμπορικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ που προς στιγμή έμοιαζε ότι αποφεύχθηκε με την συμφωνία στο Turnberry της Σκοτίας στις 27 Ιουλίου του 2025, σήμερα ξεσπά δριμύτερος με αφορμή την Γροιλανδία. Εάν κρίνουμε από τις κινήσεις της Ουάσιγκτον στη διεθνή σκακιέρα τους τελευταίους 12 μήνες, δηλαδή από την ημερομηνία ανάληψης της προεδρίας Τραμπ, είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Αμερικανική κυβέρνηση δεν πρόκειται να κάνει πίσω στα σχέδια της

Αχ, Αυτός ο GSI!!!

Αχ, Αυτός ο GSI!!!

Το σκάνδαλο των υποκλοπών στην Κύπρο δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο δυσλειτουργίας ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος. Εξελίσσεται σε μια υπόθεση που φανερώνει ένα βαθύτερο σύστημα διαπλοκής, αδιαφάνειας και, τουλάχιστον όπως μαθαίνουμε τα τελευταία χρόνια, συγκρουόμενων επιχειρηματικών συμφερόντων, που εκτείνονται πέρα από τα όρια της εσωτερικής πολιτικής σκηνής και αγγίζουν τον πυρήνα των ενεργειακών σχέσεων της Κύπρου με την Ελλάδα. Οι πολιτικοί τριγμοί εντάθηκαν μετά την πληροφορία ότι τα αποσπάσματα με τον διευθυντή του γραφείου του προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη, Χαράλαμπου Χαραλάμπους (παραιτήθηκε ήδη) δεν προήλθαν από κάποια «περίεργη» ιδιωτική συνάντηση, αλλά από κοινή βιντεοκλήση με τον Γιώργο Λακκοτρύπη και τους υποτιθέμενους επενδυτές. Αν επιβεβαιωθεί ότι η κλήση πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της 9ης Δεκεμβρίου, όταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας απουσίαζε λόγω επίσημης υποχρέωσης, τότε καταρρέει η προσπάθεια της Λευκωσίας να κρατήσει θεσμικές αποστάσεις από τον πρώην υπουργό. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι του Προέδρου εμφανίζονται απρόθυμοι να σχολιάσουν, σε συνδυασμό με τις πληροφορίες για την ύπαρξη ενός δεύτερου βίντεο, τροφοδοτεί ακόμη περισσότερο τη διάχυτη καχυποψία, παρά συμβάλει στη διαφάνεια.

To Δίκαιο της Ισχύος

To Δίκαιο της Ισχύος

Δεν είναι τόσο εξωφρενικός ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, όσο τον θωρούν τουλάχιστον οι Ευρωπαίοι εταίροι του στο ΝΑΤΟ. Θα έλεγε κανείς πως ίσως είναι αρκούντως γαλαντόμος. Τους άφησε να γιορτάσουν την Πρωτοχρονιά και την Κυριακή τους αιφνιδίασε δηλώνοντας τα εξής ανήκουστα: «Χρειαζόμαστε τη Γροιλανδία από την άποψη της εθνικής μας ασφαλείας και η Δανία δεν θα μπορέσει να το διαχειρισθεί», είπε αφού επιβιβάσθηκε στο προεδρικό αεροσκάφος. Δεν καινοτόμησε, ωστόσο, ο κ. Τραμπ διεκδικώντας τον έλεγχο της Γροιλανδίας. Ηδη το 1867 ο 17ος πρόεδρος των ΗΠΑ Αντριου Τζόνσον, αφού είχε εξασφαλίσει έναντι 7 εκατ. δολαρίων την Αλάσκα από τον τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο Β', αποπειράθηκε να εξαγοράσει τη Γροιλανδία από τη Δανία. Η προσπάθειά του απέτυχε, καταψηφισθείσα από το Κογκρέσο, όπου πλειοψηφούσαν οι Ρεπουμπλικανοί. Το ενδιαφέρον είναι ότι στο περιστατικό αυτό και στις απόπειρες των ΗΠΑ το 1910 και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να αγοράσουν τη Γροιλανδία από τη Δανία αναφέρθηκε ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν στις 27 Μαρτίου 2025, σε ομιλία που εκφώνησε στο Μούρμανσκ με θέμα την Αρκτική.

Από το Δόγμα Θουκιδίδη στο Δόγμα Donroe

Από το Δόγμα Θουκιδίδη στο Δόγμα Donroe

Η πρόσφατη επιχείρηση των ΗΠΑ για την σύλληψη και απαγωγή στην Νέα Υόρκη - προκειμένου να δικαστεί από Αμερικανικό τακτικό δικαστήριο- του δικτάτορα της Βενεζουέλα Νικολά Μαδουρο και της γυναίκας του τις πρώτες πρωινές ώρες του περασμένου Σαββάτου ( 3/1), έδειξε με τον πλέον ξεκάθαρο και ωμό τρόπο την εφαρμογή της νέας Αμερικανικής πολιτικής ασφαλείας και διεθνών σχέσεων. Μια πολιτική που έχει ήδη προαναγγελθεί μέσω της έκδοσης του ολιγοσέλιδου ( 31 σελ.) εγχειριδίου με τίτλο « 2025 Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας» ( National Security Strategy) τον περασμένο Δεκέμβριο. Το εν λόγω εγχειρίδιο, που έχει την προσωπική σφραγίδα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ,περιγράφει με αδρές γραμμές μια νέα εκδοχή αλλαγής του σημερινού κόσμου.

Ευρώπη και Ελλάδα Μπροστά σε Σοβαρές Ενεργειακές Προκλήσεις το 2026

Ευρώπη και Ελλάδα Μπροστά σε Σοβαρές Ενεργειακές Προκλήσεις το 2026

Το 2026 βρίσκει την Ευρώπη και κατ’ επέκταση την Ελλάδα αντιμέτωπες με ένα σύνθετο και απαιτητικό ενεργειακό περιβάλλον, στο οποίο συγκλίνουν γεωπολιτικοί, οικονομικοί και τεχνολογικοί παράγοντες. Παρά τις σημαντικές παρεμβάσεις των τελευταίων ετών για την θωράκιση της ενεργειακής ασφάλειας και τον περιορισμό της εξάρτησης από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα, οι προκλήσεις όχι μόνο παραμένουν, αλλά αποκτούν νέα χαρακτηριστικά. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η ενεργειακή μετάβαση εξελίσσεται σε έναν αγώνα ισορροπίας ανάμεσα στις κλιματικές φιλοδοξίες και τον ουτοπικό στόχο του NetZero50- που η ηγεσία της ΕΕ δεν φαίνεται ακόμα έτοιμη να αποτινάξει- και την ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας και την επίτευξη προσιτών τιμών για νοικοκυριά και βιομηχανία. Η επιτάχυνση της διείσδυσης των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) εξακολουθεί να αποτελεί στρατηγική επιλογή, όμως το 2026 αναδεικνύει με μεγαλύτερη ένταση τα όρια των υφιστάμενων υποδομών. Τα δίκτυα μεταφοράς και διανομής, σε πολλές χώρες της ΕΕ αλλά και ιδιαίτερα στην ΝΑ Ευρώπη, δυσκολεύονται να

Το Αβέβαιο 2025 Φεύγει και το Ασταθές 2026 Έρχεται

Το Αβέβαιο 2025 Φεύγει και το Ασταθές 2026 Έρχεται

Το 2025 φεύγει αλλά δεν παίρνει μαζί του και την αστάθεια  που επικρατεί σε όλον τον πλανήτη. Μπορεί ο πόλεμος στην Γάζα να έληξε επί του πεδίου, ωστόσο η διαδικασία για την ειρήνευση στην περιοχή προβλέπεται μακρά και αβέβαιη. Στο μέτωπο της Ουκρανίας, η Δύση δυσκολεύεται να χαράξει κοινή στρατηγική με τις ευρωατλαντικές σχέσεις να διανύουν ίσως την χειρότερη φάση των τελευταίων δεκαετιών, ενώ η Κίνα και η Ινδία βγαίνουν μπροστά, διεκδικώντας τον  μερίδιό τους στην παγκόσμια σκακιέρα που δείχνει πιο απρόβλεπτη από ποτέ, ενώ το μέτωπο του Τραμπ με την Βενεζουέλα δεν λέει να κοπάσει. Και που βρίσκεται σε όλα αυτά η Ευρώπη; Πουθενά. Μετέωρη και ασυνάρτητη, η Ευρώπη δείχνει ανίκανη να πείσει ακόμη και τον ίδιο της τον εαυτό. Τα συμφέροντα των κρατών μελών είναι πολλές φορές αντιθετικά και αλληλοσυγκρουόμενα. Το χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου συνεχώς διευρύνεται με

Κάθετος Διάδρομος: Βιαστικοί οι Πανηγυρισμοί, Αλλά και η Ηττοπάθεια

Κάθετος Διάδρομος: Βιαστικοί οι Πανηγυρισμοί, Αλλά και η Ηττοπάθεια

Κλίμα απαισιοδοξίας έσπευσαν να διαμορφώσουν ορισμένοι “ρεαλιστές” με αφορμή τα αποτελέσματα της πρόσφατης δημοπρασίας για τον Κάθετο Διάδρομο, υποτιμώντας τη σημασία ενός κρίσιμου έργου. Με το ενδιαφέρον των χρηστών να είναι πολύ κατώτερο των εκτιμήσεων, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που άρχισαν να αμφισβητούν την αναγκαιότητα του εγχειρήματος, εκφράζοντας αμφιβολίες για τη βιωσιμότητά του. Ωστόσο, όπως έχουν αποδείξει συχνά οι διεθνείς αγορές ενέργειας, οι εκπλήξεις και οι ανατροπές είναι χαρακτηριστικό του συστήματος. Ως ιδιαίτερα απογοητευτική χαρακτηρίζεται η δημοπρασία της Δευτέρας για τη δέσμευση δυναμικότητας του Κάθετου Διαδρόμου, με τις πηγές να μιλούν για σχεδόν μηδενικό ενδιαφέρον από τους εμπόρους. Η συγκεκριμένη δημοπρασία αφορούσε τις παραδόσεις του Ιανουαρίου και ήταν η πρώτη που ενσωμάτωνε τρεις διαφορετικές διαδρομές: το υφιστάμενο Route 1 από το FSRU της Ρεβυθούσας, το νέο Route 2 από το FSRU της Αλεξανδρούπολης

Περί Eιδικού Bάρους

Περί Eιδικού Bάρους

Eθίγη προφανώς το γόητρο των ισχυρών της Τριανδρίας των «Προθύμων» της Ευρώπης –Βρετανίας, Γαλλίας και Γερμανίας– διότι αντιμετωπίσθηκαν ουσιαστικώς με περιφρόνηση από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, που δίχως προηγουμένως να διαβουλευθεί μαζί τους άρχισε να διαπραγματεύεται με τον Ρώσο ομόλογό του Πούτιν την επίλυση του ουκρανικού ζητήματος. Δεν είναι τυχαίο, ωστόσο, πως από τις τρεις προαναφερθείσες χώρες η Γαλλία επί Ναπολέοντα Βοναπάρτη το 1812 και η Γερμανία επί Αδόλφου Χίτλερ στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν τραυματικές εμπειρίες από τη σύγκρουσή τους με τη Ρωσία – τσαρική ή κομμουνιστική, αδιάφορο. Μα όλα αυτά είναι άλλων εποχών, είναι Ιστορία, το τέλος της οποίας, όμως, δεν έχει φτάσει, όπως είχε αποφανθεί ο Φράνσις Φουκουγιάμα στο ευφάνταστο βιβλίο του, το 1992. «Οι ευτυχισμένες χώρες δεν έχουν ιστορία», έλεγε ο Αντόνιο Σαλαζάρ, δικτάτορας της Πορτογαλίας, που ως προς το θέμα αυτό μάλλον δεν είχε άδικο. Μόνον που η Τριανδρία έχει παρελθόν βαρύ.

Quo Vadis Europa?

Quo Vadis Europa?

Έφτασε το πλήρωμα του χρόνου και η Ευρωπαϊκή Ένωση ολοκλήρωσε ακόμα μία εντυπωσιακή κυβίστηση, ακυρώνοντας ουσιαστικά μία από τις πιο εμβληματικές πτυχές της Πράσινης Συμφωνίας: την απαγόρευση των κινητήρων εσωτερικής καύσης από το 2035. Η ανακοίνωση της απόφασης δεν εξέπληξε κανέναν, δεδομένου πως εδώ και έναν χρόνο τουλάχιστον οι ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες είχαν αρχίσει το “στενό μαρκάρισμα” προς την Κομισιόν. Και η πίεση πολλαπλασιάστηκε όταν οι συντηρητικές/ δεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη ξεκίνησαν να απαιτούν το άμεσο ξήλωμα της ευρωπαϊκής κλιματικής πολιτικής στα βήματα της κυβέρνησης Τραμπ. Με την πραγματική αγορά να αποδεικνύει πως οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές δύσκολα θα μπορούσαν να αντισταθούν στους Κινέζους ανταγωνιστές τους, η παράταση ζωής που δόθηκε στα συμβατικά καύσιμα συνιστά την παραδοχή μίας μεγάλης ήττας για την ΕΕ.