Η Κρίση του Ενεργειακού μας Συστήματος και οι «Αποδιοπομπαίοι Τράγοι»

Η Κρίση του Ενεργειακού μας Συστήματος και οι «Αποδιοπομπαίοι Τράγοι»

Όπως επισημάναμε σε ένα αρκετά τεκμηριωμένο άρθρο μας την περασμένη Δευτέρα (βλ. εδώ), το ενεργειακό σύστημα της χώρας τις τελευταίες ημέρες υπέστη μια σκληρή δοκιμασία και έφθασε στα όριά του. Όμως, δεν κατέρρευσε οδηγώντας την χώρα σε black out και άλλες ανεπιθύμητες καταστάσεις και κατά τα φαινόμενα δεν πρόκειται να καταρρεύσει. Αφενός μεν διότι η ζήτηση διαμορφώνεται σε διαχειρίσιμα επίπεδα (λέγε με οικονομική δυσπραγία, κρίση ή ό,τι άλλο θέλετε) και αφετέρου γιατί το ενεργειακό σύστημα διαθέτει ένα μικρό, αλλά πολύ διακριτό περιθώριο ασφάλειας τόσο στην ηλεκτροπαραγωγή, όσο και στο φυσικό αέριο. Η μεν ηλεκτροπαραγωγή, μετά από επενδύσεις πολλών ετών σε νέες θερμικές ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες από ΔΕΗ και ιδιώτες παραγωγούς, αλλά και την μεγάλη διείσδυση των ΑΠΕ στο ηλεκτροπαραγωγικό μείγμα της χώρας, έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά, βελτιώνοντας εντυπωσιακά το βαθμό ασφάλειας του όλου συστήματος. Στο δε φυσικό αέριο υπάρχει και εδώ σχετική διαφοροποίηση στην προμήθεια, αφού εισάγουμε αέριο από τρεις διαφορετικές πύλες, ενώ παράλληλα έχει αυξηθεί και η αποθηκευτική δυνατότητα του τερματικού σταθμού LNG της Ρεβυθούσας με την προσθήκη της τρίτης δεξαμενής και τη διεύρυνση του καταλόγου των προμηθευτών.

Η Μέρκελ και ο Μακρύς Ελληνικός Χειμώνας

Η Μέρκελ και ο Μακρύς Ελληνικός Χειμώνας

Το 2010, με την Ελλάδα να απειλείται με χρεοκοπία, η Αγκελα Μέρκελ αποφάσισε –με σημαντική καθυστέρηση, που είχε μεγάλο κόστος– να συμβάλει στη διάσωση της χώρας. Ηταν μία πολιτικά δύσκολη απόφαση: οι Γερμανοί ψηφοφόροι είχαν πειστεί να αποδεχθούν την αντικατάσταση του μάρκου με το ευρώ με την υπόσχεση ότι κάθε χώρα-μέλος της ΟΝΕ θα ήταν υπεύθυνη για τα χρέη της (το περίφημο no bailout clause της Συνθήκης του Μάαστριχτ). Ηταν λοιπόν εξόχως ενοχλητικό για την καγκελάριο το γεγονός ότι η αξιωματική αντιπολίτευση στην Ελλάδα, το αδελφό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, αντιτάχθηκε και καταψήφισε το πρώτο πρόγραμμα διάσωσης. Ως αποτέλεσμα, οι σχέσεις της Μέρκελ με τον Αντώνη Σαμαρά παρέμειναν ψυχρές, τουλάχιστον μέχρι να αναλάβει την πρωθυπουργία και να προσαρμοστεί στις επιταγές του δεύτερου προγράμματος διάσωσης. Ακόμα και μετά την εκλογή του, το καλοκαίρι του 2012, η καγκελάριος σκεφτόταν σοβαρά το ενδεχόμενο να λύσει το ελληνικό ζήτημα διά της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.

Πού Πας Καραβάκι με Τέτοιο Καιρό;

Πού Πας Καραβάκι με Τέτοιο Καιρό;

Η Ελλάδα άφησε πίσω της το τελευταίο πρόγραμμα στήριξης και με αυτό, μία παρατεταμένη περίοδο κρίσης, αβεβαιότητας και χαμηλών προσδοκιών. «Η Ελλάδα ανέκτησε την αυτονομία της και πάνω απ’ όλα την εμπιστοσύνη για ένα μέλλον ευημερίας, δημιουργικότητας και ανάπτυξης», είπε πρόσφατα, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Η κυβέρνηση έχει προαναγγείλει την έξοδο της χώρας στις αγορές, για το τρέχον έτος και σπεύδει να προεξοφλήσει το ζωηρό ενδιαφέρον των ξένων επενδυτών για την οικονομία που «αποκτά ελκυστικά και αναπτυξιακά χαρακτηριστικά», όπως υποστηρίζουν στο Μαξίμου. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Είναι βάσιμη η αισιοδοξία της κυβέρνησης; Πώς επηρεάζεται η Ελλάδα από τα όσα συμβαίνουν εκεί έξω, πέρα από τα βαλκανικά σύνορά μας; Για να απαντηθεί το ερώτημα χρειάζεται να κάνουμε μικρή αναστροφή και να ταξιδέψουμε στο χρόνο, μερικούς μήνες νωρίτερα.

East Med: Ενας Πολιτικός Αγωγός

East Med: Ενας Πολιτικός Αγωγός

Δεν περνάει σχεδόν ούτε μία ημέρα που ο αγωγός East Med, ο οποίος πρόκειται να μεταφέρει φυσικό αέριο από τα πλούσια κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη μέσω Ελλάδος, να μη μονοπωλεί την επικαιρότητα. Ο εν λόγω αγωγός -που μόνο ως έργο επιστημονικής φαντασίας λογίζεται από ορισμένους, λόγω των extreme τεχνικών προδιαγραφών του- αποτελεί χωρίς την παραμικρή αμφιβολία μια σημαντική πρόκληση όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για τα υπόλοιπα κράτη της περιοχής, δηλαδή την Αίγυπτο, την Κύπρο και το Ισραήλ, από τα κοιτάσματα των οποίων, σύμφωνα με τους σχεδιασμούς των υπευθύνων, θα αντλεί ποσότητες -στην αρχή μέχρι 10,0 δισ. κυβικά μέτρα το χρόνο- για να τα μεταφέρει μέσω Ελλάδος στη νότιο Ιταλία και από εκεί στις ευρωπαϊκές αγορές. Ο εν λόγω αγωγός προτάθηκε αρχικά το 2011 από την ΔΕΠΑ, η οποία ακολούθως, το 2014, τον ενέταξε στην κοινοπραξία IGI- Poseidon (στην οποία συμμετέχουν ισόποσα η ΔΕΠΑ και η ιταλική Edison) που στη συνέχεια προχώρησε στην ανάθεση μελέτης σκοπιμότητας σε διεθνή εταιρεία συμβούλων. Η εν λόγω μελέτη καθόρισε τόσο τη χάραξη της διαδρομής του αγωγού, όσο και τις τεχνικές προδιαγραφές του έργου. Σύμφωνα με αυτές, το μήκος του αγωγού θα φθάσει τα 1.900 χιλιόμετρα, ενώ θα διέρχεται από βαθειά ύδατα στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του, φθάνοντας ακόμη και τα 3.000 μέτρα υπό την επιφάνεια της θαλάσσης. Στην πρώτη φάση λειτουργίας του, ο East Med θα μπορεί να μεταφέρει 10,0 δισ. κυβικά μέτρα κατ’ έτος, ενώ σε μια δεύτερη φάση, η χωρητικότητά του θα μπορέσει να αυξηθεί στα 16,0 δισ. κυβικά μέτρα.

ΗΠΑ, Βαλκάνια, Αν. Μεσόγειος

ΗΠΑ, Βαλκάνια, Αν. Μεσόγειος

Με σταθερά βήματα από διαδοχικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα διεκδικεί σταδιακά τον περιφερειακό γεωπολιτικό ρόλο που της αναλογεί. Η εμβάθυνση των διμερών σχέσεων με τις ΗΠΑ είναι μια βασική παράμετρος της πορείας αυτής. Αποτελεί, δε, θετική εξέλιξη ότι υλοποιείται από μια αριστερή ελληνική κυβέρνηση, καθώς δύσκολα θα αναβιώσει ο τυφλός και επιζήμιος αντιαμερικανισμός του παρελθόντος. Η συνεργασία αποκτά πραγματικά στρατηγικά χαρακτηριστικά, και συνδυάζεται με τις τριμερείς συνεργασίες που αναπτύσσουν σταθερά η Ελλάδα και η Κύπρος με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Μετέωρες Ηγεσίες

Μετέωρες Ηγεσίες

Αυτό που συμβαίνει την περίοδο αυτή στον Δυτικό Κόσμο δεν έχει ξανασυμβεί. Πέρα από τη γνωστή εδώ και καιρό υποχώρηση των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων, εκδηλώνεται τώρα μια ταυτόχρονη κρίση ηγεσίας, σε ανώτατο επίπεδο, στις τέσσερις ισχυρότερες χώρες της περιοχής αυτής, με άγνωστο προς το παρόν το πού θα καταλήξει όλη αυτή η ιστορία. Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο ανεκδιήγητος Ντόναλντ Τραμπ απειλείται να βρεθεί κατηγορούμενος για την προεκλογική ανάμειξη της Ρωσίας εις βάρος της αντιπάλου του Χίλαρι Κλίντον. Στη Γαλλία ο φιλόδοξος Εμανουέλ Μακρόν βλέπει να σβήνει το όραμά του για βαθιές μεταρρυθμίσεις στη χώρα του και στην Ευρώπη. Στη Βρετανία η επίμονη Τερέζα Μέι μπορεί να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή και έχει δηλώσει ότι δεν θα είναι επικεφαλής του κόμματός της στις επόμενες εκλογές. Ενώ και στη Γερμανία η έως τώρα πανίσχυρη Ανγκελα Μέρκελ δεν είναι βέβαιο για το πόσο θα παραμείνει ακόμη στην Καγκελαρία.

Με Άδεια Χέρια Επέστρεψε ο Αλέξης Τσίπρας από τη Μόσχα

Με Άδεια Χέρια Επέστρεψε ο Αλέξης Τσίπρας από τη Μόσχα

Αν και ο βασικός σκοπός της επίσκεψης του Έλληνα πρωθυπουργού στη Μόσχα την περασμένη εβδομάδα ήταν η αποκατάσταση του παραδοσιακά καλού κλίματος στις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών, που είχαν διαταραχθεί όμως σοβαρά μετά την απέλαση από την Ελλάδα, το περασμένο καλοκαίρι, δύο Ρώσων διπλωματών, τα ενεργειακά θέματα βρέθηκαν αναπόφευκτα στο επίκεντρο της ατζέντας των συνομιλιών. Και αυτό γιατί η Ρωσία παραμένει ο βασικός προμηθευτής της χώρας μας σε φυσικό αέριο, όντας υπεύθυνη για περίπου το 60% των ποσοτήτων που παραδίδονται κάθε χρόνο στο εθνικό σύστημα φυσικού αερίου. Όπως επίσης παραμένει ένας από τούς βασικούς προμηθευτές αργού πετρελαίου, ποικιλίας Urals, των ελληνικών διυλιστηρίων, καλύπτοντας περίπου το 15% των τρεχουσών αναγκών, ενώ παλαιότερα και επί σειρά ετών, οι εισαγωγές ρωσικού αργού είχαν φθάσει να καλύπτουν το 40% των εισαγωγών πετρελαίου της χώρας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στη Μόσχα ήτο όχι μόνο αναγκαία, αλλά και επιβεβλημένη σε μία προσπάθεια επαναπροσέγγισης των δύο κυβερνήσεων μετά από μια περίοδο έντονης ψυχρότητας που δεν είχε να κάνει μόνο με την απέλαση των ανωτέρω διπλωματών, αλλά και με τον εναγκαλισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με την Ουάσινγκτον. Οι συνομιλίες του Αλέξη Τσίπρα με τον πρόεδρο Βλάντιμιρ Πούτιν, αλλά και με άλλους Ρώσους αξιωματούχους, όπως ο πρωθυπουργός της Ρωσικής Ομοσπονδίας, κ. Ντμίτρι Μεντβέντεφ, βόηθησαν μεν να ξεπερασθεί η ψυχρότητα στις σχέσεις των δύο κρατών, κάτι που φάνηκε από τις δηλώσεις των δύο ηγετών κατά την κοινή συνέντευξη τύπου, όμως δε συνέβαλαν στο παραμικρό στο να αναβαθμιστεί ο ρόλος της Ελλάδας στο γεωστρατηγικό παιχνίδι της περιοχής. Και αυτό διότι υπάρχουν σαφώς αποκλίνουσες στοχεύσεις και προτεραιότητες από τις δύο κυβερνήσεις σε ότι αφορά τους ενεργειακούς σχεδιασμούς τους.

Τι Ζητάμε από τις ΗΠΑ

Τι Ζητάμε από τις ΗΠΑ

Στην πρώτη συνέντευξή του στο αμερικανικό ειδησεογραφικό δίκτυο ABC ως πρωθυπουργός, το 1981, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει ότι θα ζητήσει «εγγύηση, που μπορεί να πάρει τη μορφή απλής δήλωσης, από μέρους της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ότι τα σύνορα της Ελλάδας είναι εγγυημένα απέναντι σε κάθε απειλή». Το αίτημα είναι ενδεικτικό του επιπέδου των ελληνοαμερικανικών σχέσεων μετά το 1974. Στην Ελλάδα υπήρχαν τότε τέσσερις κύριες αμερικανικές βάσεις (Νέα Μάκρη, Σούδα, Ελληνικό, Γούρνες) και 16 περιοχές με στρατιωτικές διευκολύνσεις (ραντάρ, αποθήκες όπλων, η Φωνή της Αμερικής κ.λπ.). Ηταν η εποχή που η χώρα εσείετο από το σύνθημα «Εξω οι βάσεις του θανάτου». Εγγυήσεις φυσικά δεν εδόθησαν αλλά οι βάσεις απεδείχθησαν χρήσιμες κατά την ελληνοτουρκική κρίση του 1987. Η απειλή ότι θα κλείσουν οδήγησε σε παρέμβαση των ΗΠΑ και άμεση αποκλιμάκωση. Μετά το 1990 οι Αμερικανοί έκλεισαν μόνοι τους τις βάσεις, πλην της Σούδας. Ο αριθμός και το κόστος διατηρήσεώς τους ήσαν υπερβολικά για τη μεταψυχροπολεμική εποχή.

Σε Αναζήτηση του Αδύναμου Κρίκου

Σε Αναζήτηση του Αδύναμου Κρίκου

Η Τουρκία έχει πληθυσμό 82 εκατομμύρια, μεγάλες φιλοδοξίες για τον περιφερειακό της ρόλο, ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, τεράστια ακτογραμμή από τα Στενά έως τα παράλια της Συρίας και μια διψασμένη για φυσικούς πόρους αγορά (που εξαρτάται από Ρωσία και Ιράν). Συνεπεία αυτών αλλά και του μεγαλοϊδεατισμού της ηγεσίας της, δεν διανοείται ότι μπορεί να μείνει εκτός ενεργειακού νυμφώνα στην Ανατολική Μεσόγειο. Έχοντας, όμως, τοποθετήσει απέναντί της το Ισραήλ, προκειμένου να αναδειχθεί σε σημείο αναφοράς του σουνιτικού Ισλάμ, στηρίζοντας τους Αδελφούς Μουσουλμάνους κόντρα στον Αλ Σίσι στην Αίγυπτο και ακολουθώντας μια ισοπεδωτική πολιτική απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία, στερείται ερεισμάτων στην περιοχή – πλην Τουρκοκυπρίων και κάποιων δυνάμεων στη χαοτική Λιβύη. Έτσι, αντί της διπλωματικής οδού, καθώς είναι μαθημένη κινείται επιθετικά ως δυνάμει αναθεωρητής του status quo. Αμφισβητεί συμφωνίες οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών, προσφέρει ως δέλεαρ ανατροπής των υφιστάμενων συμφωνιών πολλαπλάσια χωρικά ύδατα σε Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο με ανεκδιήγητες προτάσεις. Απώτερος στόχος της είναι η εμπλοκή της στην εκμετάλλευση και τη διαμετακόμιση των φυσικών πόρων της Ανατολικής Μεσογείου.

“Ενέργεια & Ανάπτυξη 2018”και ο Ρόλος των Επενδύσεων

“Ενέργεια & Ανάπτυξη 2018”και ο Ρόλος των Επενδύσεων

Ένα από τα κορυφαία θέματα που αναδείχθηκαν στο ετήσιο συνέδριο του ΙΕΝΕ που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα (22-23 Νοεμβρίου) ήτο αυτό των επενδύσεων στον ενεργειακό τομέα. Όπως αποκάλυψε η φετινή ετήσια έκθεση του IEA, το WorldEnergyOutlook 2018, την οποία παρουσίασε ο κ. KieranMcNamara, seniorenergyanalystτου οργανισμού κατά την διάρκεια του συνεδρίου, οι συνολικές επενδύσεις του ενεργειακού τομέα το 2017 παγκοσμίως έφθασαν τα $ 1.8 τρις. το έτος σημειώνοντας μια μικρή μείωση από τα $ 2.1 τρις. κατάέτος που είχαν φτάσει την προηγούμενη πενταετία.

Τομή για τον Eνεργειακό Τομέα ο Προτεινόμενος Μακροπρόθεσμος Ενεργειακός Σχεδιασμός, Παρά τις Αδυναμίες του.

Τομή για τον Eνεργειακό Τομέα ο Προτεινόμενος Μακροπρόθεσμος Ενεργειακός Σχεδιασμός, Παρά τις Αδυναμίες του.

Αναμφίβολα, το κείμενο για τον προτεινόμενο εθνικό ενεργειακό σχεδιασμό που ανακοινώθηκε την εβδομάδα που πέρασε από το ΥΠΕΝ, και τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση, αποτελεί τομή για τον ενεργειακό τομέα της χώρας και έρχεται να καλύψει ένα σοβαρό κενό που υπήρχε έως σήμερα ως προς την σχεδίαση και υλοποίηση μιας συντεταγμένης ενεργειακής πολιτικής. Να θυμίσουμε ότι στο πρόσφατο παρελθόν υπήρξαν δυο παρόμοιες προσπάθειες πρώτα από την ΡΑΕ, την περίοδο 2002-2003. και αργότερα από τον βραχύβιο ΣΕΕΣ, το 2005-2006. Όμως, οι προτάσεις και στρατηγικές που εισηγήθηκαν οι ανωτέρω οργανισμοί, αν και ήσαν προς την σωστή κατεύθυνση, με στόχο την ενίσχυση της ενεργειακής αυτάρκειας της χώρας, όχι μόνο αγνοήθηκαν από τις τότε πολιτικές ηγεσίες αλλά και ανατράπηκαν (στην περίπτωση του ΣΕΕΣ) εν μια νυκτί, από αδικαιολόγητες και ωθούμενες από μικροπολιτικά συμφέροντα αποφάσεις των προϊσταμένων πολιτικών ηγεσιών.

Σε Ποια Δύση Ανήκουμε;

Σε Ποια Δύση Ανήκουμε;

Οι ηγέτες των μεγάλων δυτικών δυνάμεων τσακώνονται δημοσίως την ώρα ακριβώς που η Ιστορία δοκιμάζει την ηγεμονία της Δύσης. Μια ευρύτατη γκάμα άλλων ηγετών, από τη Μόσχα έως την Τεχεράνη και το Πεκίνο, πρέπει μάλλον να διασκεδάζει με το θέαμα. Είναι όντως θλιβερό. Η Αμερική θα έχει σύντομα το δικό της σταυροδρόμι να διαβεί. Το μπρα ντε φερ μεταξύ Τραμπ και βαθέος κράτους βρίσκεται σε εξέλιξη και κανείς δεν ξέρει πώς θα καταλήξει. Ολοι περιμένουν να δουν αν, τελικά, θα αποχωρήσουν οι δύο στρατηγοί, ο επιτελάρχης του Λευκού Οίκου Τζον Κέλι και ο υπουργός Αμυνας Τζέιμς Μάτις. Πρόκειται για τους δύο αξιωματούχους που, κατά τη γνώμη πολλών Ευρωπαίων, «κρατάνε τα μπόσικα» και δεν αφήνουν τον Τραμπ να ξεδιπλώσει όλες του τις εμμονές...

Και Ξανά προς τα Βράχια Τραβά...

Και Ξανά προς τα Βράχια Τραβά...

Υπάρχει κίνδυνος η χώρα να οδηγηθεί πάλι στα βράχια; Υπάρχει. Γιατί ενώ δεν μπορούμε να βγούμε στις αγορές, η κυβέρνηση έχει αρχίσει να μοιράζει λεφτά που δεν δημιουργούν (ίσως υπονομεύουν) την οικονομική μεγέθυνση (που είναι προϋπόθεση για να μας εμπιστευθούν και να μας δανείσουν) και τη δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας. Και γιατί συνολικά το πολιτικό σύστημα επιδίδεται σε έναν όλως ανήθικο ανταγωνισμό, ποιος θα τάξει πιο αστραφτερές χάντρες και πιο πολλά καθρεφτάκια στους ιθαγενείς. Είμαστε η μόνη χώρα που βγήκε από το μνημόνιο αλλά δεν μπορεί να βγει στις αγορές. Τα ξένα κεφάλαια όχι μόνο δεν μας δανείζουν για μία 10ετία ή έστω 3ετία αλλά ούτε καν ανανεώνουν τα έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου. Σε κάθε νέα έκδοση εντόκων, οι ξένοι ξεπουλάνε και μόνο οι ελληνικές τράπεζες αγοράζουν, με συνέπεια να αγγίζουν το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο.

Πού Οδηγούν οι Αμερικανικές Κυρώσεις Κατά του Ιράν;

Πού Οδηγούν οι Αμερικανικές Κυρώσεις Κατά του Ιράν;

Όπως είχε προαναγγείλει ο πρόεδρος Τραμπ από τον περασμένο Μάιο, όταν οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από την διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, γνωστή ως JCPOA- αφού προηγουμένως την κατήγγειλαν και τη δαιμονοποίησαν με κάθε δυνατό τρόπο -η αμερικανική κυβέρνηση προχώρησε στις 5 Νοεμβρίου στην επιβολή μιας ολόκληρης σειράς νέων κυρώσεων κατά της Τεχεράνης. Οι κυρώσεις αυτές, που είναι πολύ πιο εκτενείς και σκληρές σε σύγκριση με αυτές που είχε επιβάλει η προεδρία Ομπάμα το 2012 (όταν και πάλι είχαν επιβληθεί κυρώσεις περιορισμένες κυρίως στις πετρελαϊκές εξαγωγές και με την πλήρη υποστήριξη και σύμπραξη της ΕΕ), αποβλέπουν στον πλήρη οικονομικό και εμπορικό αποκλεισμό -για να μην πούμε στραγγαλισμό- της Τεχεράνης υπό το έωλο επιχείρημα της σύναψης μιας ‘καλύτερης’ συμφωνίας, όπως προκύπτει από τα λεγόμενα του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών, Στίβεν Μούντσιν. Οι τωρινές αμερικανικές κυρώσεις κατά του Ιράν είναι πράγματι σαρωτικές, αφού προβλέπουν την τιμωρία κρατών και εταιρειών, μέσω της επιβολής δυσβάστακτων χρηματικών προστίμων, εάν εξακολουθήσουν να συναλλάσσονται με την Τεχεράνη, τον αποκλεισμό εταιρειών και φυσικών προσώπων από την αμερικανική αγορά, την πλήρη αποκοπή της κεντρικής τράπεζας του Ιράν από διεθνείς τραπεζικές συναλλαγές και ασφαλώς το μηδενισμό των εξαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου και άρα τη στέρηση από την κυβέρνηση του Ιράν των απαραίτητων οικονομικών πόρων για τη λειτουργία της οικονομίας, που σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από κρατικές επενδύσεις και επιδοτήσεις.

Γαυγίζει ο Ερντογάν, Αλλά Δεν Μπορεί να Δαγκώσει την ExxonMobil

Γαυγίζει ο Ερντογάν, Αλλά Δεν Μπορεί να Δαγκώσει την ExxonMobil

«Δεν θα αφήσουμε σε κανέναν πειρατή να εκμεταλλευθεί τα συμφέροντα μας στην περιοχή», ανέφερε ο Ερντογάν, εκτοξεύοντας νέες απειλές για ΑΟΖ και Αιγαίο την ώρα που το γεωτρύπανο της ExxonMobil κατευθύνεται στην Κύπρο. Ο Τούρκος πρόεδρος εντείνει την πολεμική ρητορική του, ταράζοντας τα νερά της Ανατολικής Μεσογείου. «Η Τουρκία δεν πρόκειται να επιτρέψει μονομερείς ενέργειες στην Ανατολική Μεσόγειο», επαναλαμβάνει για μία ακόμα φορά η κυβέρνηση Ερντογάν, η οποία έχει μετατραπεί σε μόνιμο ταραξία στην περιοχή, προκειμένου να αποκτήσει ρόλο στον διαμοιρασμό του ενεργειακού πλούτου. Το συγκεκριμένο μήνυμα επανέλαβε ο Ερντογάν στα πλαίσια της παράδοσης του νέου πολεμικού σκάφους «Μπούργκαζαντα», στο τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό. Σε μία καλοστημένη παράσταση, κατά τη διάρκεια τελετής καθέλκυσης νέας κορβέτας του τουρκικού στόλου, είπε πως «δεν θα επιτρέψουμε το φυσικό πλούτο της Ανατολικής Μεσογείου να τον εκμεταλλευθούν άλλοι. Δεν θα αφήσουμε κανέναν πειρατή να εκμεταλλευθεί τα συμφέροντά μας σε αυτή την περιοχή».