Αντιθέτως, η Ευρώπη πρέπει να λύσει ένα ακόμα πιο περίπλοκο πρόβλημα: τον εφοδιασμό των οπλικών συστημάτων με καύσιμα. Η συνειδητοποίηση αυτή έχει επιτρέψει στον ευρωπαϊκό κλάδο διύλισης να αποκτήσει μία θέση στο τραπέζι, ελπίζοντας πως η ενίσχυση του αμυντικού τομέα θα αντιστρέψει την τάση συρρίκνωσης που καταγράφεται για τα διυλιστήρια της ηπείρου.
Η τρέχουσα ενεργειακή κρίση, και ειδικά η πρωτοφανής πίεση στην αγορά ντίζελ εξαιτίας των διπλών πολέμων σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία, υπενθύμισε σε πολλούς Ευρωπαίους ένα από τα μεγάλα ελλείμματα της ηπείρου, δηλαδή την ικανότητα διύλισης. Από το 2009, η Ευρώπη έχασε το 35% της δυναμικότητάς της, ή περίπου 14 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, μετά το κλείσιμο περισσότερων από 30 διυλιστηρίων. Χαρακτηριστικά, η Ευρώπη διαθέτει 1 διυλιστήριο για κάθε 10 εκατομμύρια κατοίκους έναντι 2,6 εκατομμυρίων στις ΗΠΑ. Αναπόφευκτα, αυτό οδήγησε στη μείωση της παραγωγής καυσίμων μετά το 2009, με μία σύντομη περίοδο ανάκαμψης 2014-2017 να αντιστρέφεται εξαιτίας της πανδημίας COVID-19 το 2020, πέφτοντας σε ιστορικό χαμηλό. Έκτοτε, η παραγωγή των διυλιστηρίων έχει μεν αυξηθεί, αλλά δεν έχει καταφέρει να επανέλθει στα προηγούμενα επίπεδα.

Η παραγωγή καυσίμων στην ΕΕ βαίνει μειούμενη. Πηγή: Eurostat.
Αυτή η τάση δεν θεωρούταν απαραίτητα ανησυχητική, καθώς οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είχαν υιοθετήσει τον στόχο της ενεργειακής μετάβασης, ένας από τους πυλώνες της οποίας ήταν η απανθρακοποίηση των μεταφορών. Για τα αυτοκίνητα, αυτό σήμαινε ανάπτυξη των βιοκαυσίμων, των συνθετικών καυσίμων, του υδρογόνου, και πιο κρίσιμα της ηλεκτροκίνησης. Για τη ναυτιλία, το σχέδιο προέβλεπε εναλλακτικές όπως η αμμωνία και η μεθανόλη. Για την αεροπλοΐα, η λύση ήταν τα Βιώσιμα Αεροπορικά Καύσιμα (Sustainable Aviation Fuel/ SAF). Σε κάθε περίπτωση, η επίτευξη αυτών των σχεδίων θα σηματοδοτούσε μία δραματική συρρίκνωση ή μετασχηματισμό της βιομηχανίας διύλισης.
Δυστυχώς για την ενεργειακή μετάβαση της Ευρώπης, μία σειρά — κυρίως πολιτικών — παραγόντων έχει προκαλέσει την οπισθοχώρηση από τα σχέδια αυτά, χωρίς να έχουν γίνει μεγάλα βήματα προόδου. Αντιθέτως, η προτεραιοποίηση των αμυντικών τεχνολογιών έναντι των πράσινων τεχνολογιών μπορεί να έχει διπλή ευεργετική δράση για τον κλάδο της διύλισης. Τα περισσότερα εξοπλιστικά συστήματα, από το αντιεροποτικά PATRIOT, τα μαχητικά F-35, ως και τα τανκς Leopard, χρειάζονται ντίζελ ή κάποιο άλλο πετρελαιοειδές ώστε να λειτουργήσουν. Και αυτό συνεπάγεται τη συνεχιζόμενη ανάγκη για τα ευρωπαϊκά διυλιστήρια.
Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν συνειδητοποιήσει πλέον αυτό το γεγονός, ειδικά σε μία εποχή όπου η αυτονομία της ηπείρου, τόσο ενεργειακά, όσο και αμυντικά, απασχολεί όλο και περισσότερο τις πολιτικές διαβουλεύσεις και τον δημόσιο διάλογο. Με τις επενδύσεις για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης να αυξάνονται 75% μεταξύ 2021 και 2025, η ζήτηση για καύσιμα αναμένεται να παρουσιάσει αντίστοιχη αύξηση όταν αυτοί οι εξοπλισμοί παραδοθούν. Όπως δήλωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος του ενεργειακού γίγαντα VAROPreem, Dev Sanyal, οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανησυχούν ιδιαίτερα για το ζήτημα της ασφάλειας εφοδιασμού. Και ο παλαιότερος σχεδιασμός για κλείσιμο των διυλιστηρίων έχει αντιστραφεί, μολονότι η επένδυση σε νέες μονάδες παραμένει ταμπού προς το παρόν.
Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που επιθυμούν να μετριάσουν την ανάγκη για συμβατικά καύσιμα. Για παράδειγμα, η Νορβηγία, μία από τις πρώτες συμμετέχουσες χώρες στο πρόγραμμα των F-35, έχει ξεκινήσει δοκιμές για τη χρήση SAF στον στόλο της. Ωστόσο, το πρόβλημα παραμένει ο επαρκής εφοδιασμός, καθώς η παραγωγή των καυσίμων χαμηλού ανθρακικού αποτυπώματος κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα. Ως εκ τούτου, τα συμβατικά καύσιμα θα διατηρήσουν το μερίδιό τους στην αγορά, ακόμα και όταν οι τιμές τους έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ όπως σήμερα.