Η «νέα Γιάλτα» ίσως αποδειχθεί «πολύ κακό για το τίποτα», με την τριμερή συνάντηση των Σι Ζινπίνγκ, Ντόναλντ Τραμπ, και Βλαντιμίρ Πούτιν να ολοκληρώνεται χωρίς κάποια κοσμοϊστορική απόφαση. Σε αντίθεση με όσα διαφήμιζαν τα διεθνή μίντια, οι τρεις Πρόεδροι δεν φαίνεται να χώρισαν σφαίρες επιρροής, ούτε να συμφώνησαν για το τέλος των συγκρούσεων μεταξύ Ρωσίας-Ουκρανίας και ΗΠΑ-Ιράν. Στην πραγματικότητα, ενώ η συζήτηση πραγματοποιήθηκε μεταξύ τριών ατόμων, ο καθένας επιθυμούσε να προτάξει τις δικές του προτεραιότητες.
Παρόλα αυτά, οι Πρόεδροι κατέληξαν σε ορισμένα κοινά συμπεράσματα. Το πρώτο ήταν η αναγνώριση της ματαιότητας ενός δυνητικού πυρηνικού πολέμου, ο οποίος δεν θα είχε νικητές εξαιτίας των καταστροφών που θα προκαλούσε. Επομένως, το ενδεχόμενο μίας τέτοιας σύγκρουσης πρέπει να αποφευχθεί. Το συγκεκριμένο θέμα φαίνεται πως ήταν αρκετά ψηλά στην ατζέντα του Τραμπ, με τον ίδιο να επιδιώκει τον περιορισμό των πυρηνικών οπλοστασίων, αναγνωρίζοντας όμως πως κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο.
Το δεύτερο ήταν η ανάγκη αναδιαμόρφωσης των διεθνών οργανισμών. Για τον ΟΗΕ, αυτό συνεπάγεται μεταρρυθμίσεις ώστε διαχειρίζεται πιο αποτελεσματικά διεθνείς κρίσεις. Δεδομένου πως η κυβέρνηση Τραμπ έχει πολλάκις υπονομεύσει τις διεργασίες στον ΟΗΕ και πως καμία από τις τρεις δυνάμεις δεν θα ήθελε να χάσει το κρίσιμο πλεονέκτημα της άσκησης βέτο, είναι ακόμα ασαφές στο τι θα μπορούσαν να αφορούν αυτές οι μεταρρυθμίσεις. Για άλλους διεθνείς θεσμούς, όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, οι τρεις Πρόεδροι ξεκαθάρισαν πως η «κατάχρηση εξουσίας», δηλαδή η λήψη αποφάσεων κατά των ίδιων, είναι απαράδεκτη.
Το τρίτο ήταν η ανάγκη αύξησης της παραγωγής πετρελαιοειδών. Αν και αρκετά πεζό σε σχέση με ζητήματα όπως η παγκόσμια ειρήνη ή η αποφυγή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος, η εν λόγω συμφωνία ίσως αποδειχθεί η πιο εύκολα εφαρμόσιμη. Με τους δύο πολέμους σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία να έχουν διαταράξει τις ροές καυσίμων, οι παγκόσμιες αγορές πέρασαν δύσκολα τους προηγούμενους μήνες καθώς η εκτίναξη των τιμών καυσίμων οδήγησαν σε έκρηξη του πληθωρισμού σε πολλές χώρες. Μάλιστα, ο Τραμπ ενδεχομένως αποτελεί το μεγαλύτερο θύμα αυτής της κρίσης, με τους πολιτικούς αναλυτές να πιστεύουν πως οι αυξημένες τιμές στην αντλία του κόστισαν τις ενδιάμεσες εκλογές, αποδυναμώνοντάς τον δραστικά.
Σε προσωπικό επίπεδο, ο κάθε ηγέτης είχε τον δικό του στόχο. Όπως προαναφέρθηκε, ο πολιτικά αποδυναμωμένος Τραμπ χρειαζόταν αυτήν τη συνάντηση αφενός, για να επιδείξει εσωτερικά μία επιτυχία σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής μετά από μήνες απογοήτευσης εξαιτίας του πολέμου στο Ιράν και αφετέρου, για να υπενθυμίσει στις υπόλοιπες κυβερνήσεις ότι οι ΗΠΑ είναι και παραμένουν μία υπερδύναμη, παρά την πρόσφατη ταπείνωσή τους.
Από την άλλη πλευρά, ο Πούτιν χρειαζόταν αυτήν την τριμερή, αρχικά για να επανανομιμοποιηθεί ως ένας εν πολλοίς απομονωμένος από τη Δύση ηγέτης και, επίσης για να επιβεβαιώσει πως η Ρωσία συνεχίζει να συγκαταλέγεται στις υπερδυνάμεις, ασχέτως των οικονομικών και αμυντικών προβλημάτων που αντιμετωπίζει.
Για τον Σι, τέλος, η επιτυχημένη ολοκλήρωση αυτής της συνάντησης ήταν ένα μεγάλο στοίχημα. Ο Κινέζος Πρόεδρος έφερε στο ίδιο τραπέζι τους δύο ηγέτες των μεγαλύτερων δυνάμεων, έχοντας μάλιστα τον ρόλο του οικοδεσπότη. Αυτό ενισχύει την εικόνα που επιθυμεί να διαμορφώσει η Κίνα ως ένας εγγυητής της παγκόσμιας ειρήνης και ευημερίας. Πιο σημαντικά, το σχόλιο του Τραμπ πως όσο ο ίδιος και ο Σι βρίσκονται στην εξουσία, ΗΠΑ και Κίνα «δεν θα έχουν πρόβλημα» αποτυπώνει την ξεχωριστή θέση του Κινέζου Προέδρου σε διεθνές επίπεδο.