των λιπασμάτων, όσο και των καυσίμων κίνησης, προκάλεσε ανησυχίες για το τι θα σήμαινε αυτό για την παγκόσμια οικονομία. Και η Ευρώπη ήταν ακόμα πιο εκτεθειμένη, μιας και παραδοσιακά εισάγει μεγάλο μέρος των πετρελαιοειδών που καταναλώνει.
Ο ρόλος της Ευρώπης ως εισαγωγέα πετρελαιοειδών δεν είναι τυχαίος. Η Ευρώπη έχει 70 διυλιστήρια, έναντι 130 για τις ΗΠΑ και 300 για την Ασία. Με βάση τον πληθυσμό, αυτό αντιστοιχεί σε 1 διυλιστήριο για κάθε 10 εκατομμύρια κατοίκους στην Ευρώπη, 2,6 εκατομμύρια στις ΗΠΑ, και 16,6 εκατομμύρια στην Ασία. Αυτό έχει αναγκάσει τους ευρωπαίους εμπόρους καυσίμων να εισάγουν υψηλά ποσοστά καυσίμων, με το 25% των αεροπορικών καυσίμων που χρησιμοποιεί η Ευρώπη να προέρχεται από τη Μέση Ανατολή. Αναπόφευκτα, η διακοπή των ροών από τον Περσικό Κόλπο δημιούργησε έναν σιωπηρό πανικό για την πορεία της τουριστικής περιόδου κατά τους φετινούς καλοκαιρινούς μήνες, με ορισμένους αναλυτές να προβλέπουν ακόμα δραματική καταστροφή της ζήτησης. Ευτυχώς για τις ευρωπαϊκές οικονομίες, τα ευρωπαϊκά διυλιστήρια κατανόησαν νωρίς την ανάγκη προσαρμογής.
Φυσικά, αυτή η διαδικασία ήταν κάθε άλλο παρά εύκολη. Αρχικά, οι τεχνικοί των διυλιστηρίων έπρεπε να εξετάσουν όλες τις υποδομές που διέθεταν ώστε να επιβεβαιώσουν αν και πόσο αεροπορικά καύσιμα μπορούσαν να παράγουν. Στη συνέχεια, έπρεπε να πραγματοποιήσουν προσομοιώσεις και ελέγχους ώστε να εγγυηθούν πως η αλλαγή λειτουργίας των μονάδων διύλισης θα μπορούσε να υλοποιηθεί με ασφάλεια. Ένα σημαντικό βήμα ήταν η εκ νέου ρύθμιση των μονάδων, διασφαλίζοντας πως οι συνθήκες επεξεργασίας θα παρήγαγαν το σωστό είδος καυσίμων. Τέλος, οι τεχνικοί έπρεπε να δοκιμάσουν αμέτρητους συνδυασμούς διαφορετικών ποιοτήτων αργού πετρελαίου ώστε να εντοπίσουν το βέλτιστο μείγμα για την παραγωγή αεροπορικών καυσίμων.
Όλες αυτές οι διαδικασίες απαίτησαν πολλές ώρες και ημέρες δουλειάς, όμως τελικά πέτυχαν τον στόχο τους. Μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα, τα ευρωπαϊκά διυλιστήρια αύξησαν εντυπωσιακά την παραγωγή αεροπορικών καυσίμων, φτάνοντας τον Μάρτιο το 1,3 εκατομμύριο βαρέλια την ημέρα, μία ετήσια αύξηση 22%. Η ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής μείωσε τις ποσότητες που έπρεπε να εισαχθούν σχεδόν κατά 50%, με τους υπόλοιπους όγκους να προέρχονται κυρίως από τις ΗΠΑ.
Για τους ανθρώπους της αγοράς, η επιτυχία αυτή αναδεικνύει δύο μηνύματα. Αφενός, την ανάγκη προσαρμοστικότητας των ενεργειακών υποδομών όπως τα διυλιστήρια, καθώς οι κρίσεις στον κλάδο καθίστανται όλο και πιο συχνές. Αφετέρου, την ανάγκη ανάπτυξης της δυναμικότητας διύλισης επί ευρωπαϊκού εδάφους, με στόχο τον περιορισμό εξαρτήσεων από άλλες χώρες. Η δεύτερη αυτή συνθήκη γίνεται όλο και πιο επιτακτική κατά το τρέχον γεωπολιτικό status quo, όταν η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με την κατάρρευση διαχρονικών εμπορικών και διπλωματικών σχέσεων.