και να εντρυφήσει στα ευρύτερα ευρωπαϊκά ζητήματα πολιτικής στα οποία αριστεύει τα τελευταία χρόνια. Κομβικό σημείο σε ένα διήμερο πυκνών και πολύ αποδοτικών επαφών που κορυφώθηκαν με την υπογραφή σειράς συμφωνιών (εννέα τον αριθμό), με έμφαση στη στρατηγική εταιρική σχέση ανάμεσα σε Ελλάδα και Γαλλία, είναι οι συνεχείς και διεισδυτικές αναφορές των δύο ηγετών στο ζήτημα της στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρωθυπουργός άφησε σαφέστατες αιχμές για το γεγονός ότι αρκετοί στην Ένωση δεν έβαζαν για χρόνια το χέρι στην τσέπη για την άμυνά της, όπως πράττει η Ελλάδα και η Γαλλία.
Οι επισημάνσεις των δύο ηγετών στην ανάγκη να επιταχυνθούν οι επενδύσεις στην άμυνα, στην τεχνολογική καινοτομία, με έμφαση στην Τεχνητή Νοημοσύνη και στην ενέργεια, σε μια περίοδο που όπως είπαν, οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται πλέον για τα συμφέροντα της Γηραιάς ηπείρου, σημαίνει ότι η κατάσταση στην Ε.Ε. έχει επιδεινωθεί σε σημείο ώστε η επανάπαυση των προηγούμενων δεκαετιών να μην είναι πλέον ανεκτή και να εγκυμονεί κίνδυνο υπαρξιακής απειλής για τις χώρες-μέλη της.
Μητσοτάκης και Μακρόν μίλησαν εκτενώς και για την ανάγκη μιας ευρωπαϊκής θεσμικής ολοκλήρωσης που θα ενστερνιστούν όλες οι χώρες και η οποία θα αποτελέσει τον πυλώνα της μελλοντικής ασφάλειας της Ένωσης.
Ωστόσο - συγχωρήστε μας το σχόλιο - η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση είναι μια χίμαιρα. Η καχυποψία αιώνων και τα διαφορετικά εθνικά συμφέροντα και επιδιώξεις αποτελούν εχέγγυο αποτυχίας του εγχειρήματος.
Το “concept”, Ενωμένη Ευρώπη δεν μπορεί να ευδοκιμήσει. Τα ευρωπαϊκά έθνη δεν πρόκειται, στον αιώνα τον άπαντα, να εκχωρήσουν αυτοβούλως, την εθνική κυριαρχία τους και να συνενωθούν κάτω από μια υπερεθνική θεσμική ομπρέλα. Δεν διαθέτουν και δεν θα αποκτήσουν ποτέ χαρακτηριστικά μιας ενιαίας ομοσπονδιακής οντότητας κατά το πρότυπο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Το γεγονός ότι υπάρχουν ευρωπαϊκοί θεσμοί, Αρχές και φορείς που επιβάλουν κανόνες και επιβλέπουν την τήρησή τους δεν αποκλείει καθόλου τη χωριστή επιδίωξη του εθνικού συμφέροντος.
Όσον αφορά στη συζήτηση για την πολεμική βιομηχανία το energia.gr επισημαίνει ότι η αποτροπή πολέμου, ή η προετοιμασία για ανάληψη πολεμικών ενεργειών –ασχέτως αμυντικών ή επιθετικών- έχει αποτελέσει από το παρελθόν, μοχλό ανάπτυξης.
Καταρχάς, σε περιόδους ύφεσης ή γεωπολιτικής αβεβαιότητας, οι δημόσιες δαπάνες για αμυντικούς εξοπλισμούς μοχλεύουν κεφάλαια, ενεργοποιούν παραγωγικές μονάδες και δημιουργούν ζήτηση εκεί όπου η ιδιωτική οικονομία παίρνει αποστάσεις. Το κράτος καθίσταται αυτομάτως σε προνομιακό πελάτη που στηρίζει ολόκληρη την αλυσίδα παραγωγής αξίας.
Παράλληλα, η πολεμική βιομηχανία λειτουργεί ως επιταχυντής τεχνολογικής εξέλιξης. Το διαδίκτυο, το GPS και άλλες ευρύτατα διαδεδομένες σύγχρονες τεχνολογίες και προηγμένα υλικά που έχουν διαμορφώσει την παγκόσμια οικονομία, δημιουργήθηκαν σε στρατιωτικά εργαστήρια, προτού αυτή η γνώση αποκτήσει οικουμενικά κοινωνικά χαρακτηριστικά.
Οι επενδύσεις στην άμυνα είναι επίσης, πολλαπλασιαστές “απασχόλησης” ενώ οι εξαγωγές οπλικών συστημάτων, ή αμυντικών τεχνολογιών είναι πολλαπλασιαστές γεωπολιτικής επιρροής.
Τα παραδείγματα είναι πολλά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το λεγόμενο «στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα», συνέβαλε σε μια μακρά περίοδο τεχνολογικής υπεροχής. Η Γερμανία της δεκαετίας του 1930 πέτυχε υψηλή ανάκαμψη χάρη στον επαναξοπλισμό της –ασχέτως των μετέπειτα συνεπειών.
Ακόμη, σε χώρες όπως η Νότια Κορέα και το Ισραήλ, η αμυντική βιομηχανία (Ανάπτυξη προηγμένων τεχνολογιών - drone, κυβερνοασφάλεια- startups που προήλθαν από στρατιωτική τεχνογνωσία και σύνδεση στρατού–καινοτομίας–startup οικοσυστήματος) γίνεται επιταχυντής τεχνογνωσίας που διαχέεται σε εξαγωγικούς και καινοτόμους τομείς της οικονομίας.
Βέβαια, για να προσεγγίσουμε και τις «ευαισθησίες» της εγχώριας αντιπολίτευσης, οι υψηλές αμυντικές δαπάνες συνεπάγονται αναπόφευκτα και εκτροπή πόρων από άλλες κοινωνικές ανάγκες. Όμως, η βιωσιμότητα μιας οικονομίας εξαρτάται και από κατά το πόσο η δυναμική που εκφράζει η αυξημένη μόχλευση επενδυτικών κεφαλαίων στην άμυνα, περιλαμβάνει και μια ευρύτερη παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας.
Συμβολή στην ανάπτυξη
Οι αμυντικές δαπάνες κινητοποιούν τεράστιους πόρους: εργοστάσια, έρευνα, υποδομές. Το κράτος λειτουργεί ως βασικός «πελάτης», δημιουργώντας ζήτηση ακόμη και σε περιόδους ύφεσης.
- Δημιουργούνται θέσεις εργασίας υψηλής ειδίκευσης (μηχανικοί, τεχνικοί), ενώ ενισχύεται η βαριά βιομηχανία και η εφοδιαστική αλυσίδα.
Εξαγωγές και γεωπολιτική επιρροή
- Χώρες με ισχυρή αμυντική βιομηχανία εξάγουν οπλικά συστήματα, αυξάνοντας τα έσοδα και την πολιτική τους επιρροή.
Η παράμετρος της ενέργειας
Ο πρωθυπουργός συνέδεσε όλο αυτό το αφήγημα περί συλλογικής ασφάλειας της Ευρώπης, και με το ζήτημα της ενέργειας. Αναφέρθηκε μάλιστα στην ανάγκη η Ευρώπη να συμπεριλάβει, εκτός από ΑΠΕ και την πυρηνική ενέργεια ως επι πλέον λύση για να έχουμε χαμηλότερο κόστος, λέγοντας σιβυλλικά: «πρέπει να πάρουμε κάποιες αποφάσεις.»
Η αλήθεια είναι ότι στο μέτωπο των τιμών στον ηλεκτρισμό η κυβέρνηση έχει καταγράψει σοβαρή πρόοδο. Στα 80 ευρώ η κιλοβατώρα σήμερα, Δευτέρα, 27 Απριλίου, η τιμή της χονδρικής, στα 49 την Κυριακή και στα 56 το Σάββατο.

Η ελληνική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας είναι η φθηνότερη στην Ευρώπη, πλην Γαλλίας και Ιβηρικής.
Μόνο το άλμα των τιμών στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο μας “πληγώνει” (108 δολάρια το βαρέλι το Brent, 44 ευρώ/KWh το TTF) για αυτό και μας κάνουν εντύπωση ορισμένες θέσεις που διατυπώνονται στην αγορά, ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να καταφύγει στην εκμετάλλευση τυχόν αξιοποιήσιμων εμπορικά, κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, επειδή κάνει κακό στο…περιβάλλον.
Ακούσαμε τις προάλλες, διεθνολόγο- πολιτικό επιστήμονα στη δημόσια τηλεόραση να κατακεραυνώνει, εν πολλοίς, την πολιτική για τους υδρογονάνθρακες που ακολουθεί η κυβέρνηση, τάχα έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ελλάδα, είπε, την ώρα που η υπόλοιπη Ευρώπη απομακρύνεται από τα ορυκτά καύσιμα αυτή επικεντρώνεται σε αυτά κάτι που το χαρακτήρισε «προβληματικό» (και από περιβαλλοντικής άποψης ιδίως στην περιοχή μας).
Και τόνισε ότι παρά το drill baby drill η Ευρώπη πρέπει να παραμείνει προσηλωμένη στο στόχο του 2050 και την κλιματική ουδετερότητα, όπως περιγράφεται στο green deal.
Αναρωτήθηκε τέλος, σε ποιόν θα πουλά η χώρα μας τα προϊόντα αυτά (φ. αέριο) αν βρεθούν οικονομικά αξιοποιήσιμα κοιτάσματα…
Επειδή στο energia.gr εκτός από αθεράπευτα υπέρμαχοι της ισορροπίας της συμμετοχής στο μείγμα όλων των καυσίμων, είμαστε και…«ελέφαντες», μας ήρθε στο νου η Νορβηγία (δείτε σχετικά άρθρα στο portal εδώ εδώ και εδώ)
Η Νορβηγία, παρουσιάζεται ως η πιο «πράσινη» χώρα στον κόσμο. Θαυμάσια, συμφωνούμε σε αυτό. Αλλά πώς γίνεται μια τέτοια χώρα να είναι, συνάμα και η μεγαλύτερη παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ευρώπη, εκτός Ρωσίας;
Η αξία των εξαγωγών αργού πετρελαίου της Νορβηγίας έκαναν άλμα τον Μάρτιο, στα 57,4 δισ. κορώνες (περίπου 5,16 δισ. ευρώ), με άνοδο σχεδόν +68% σε ετήσια βάση. Αυτό έγινε επειδή έφυγε από τη μέση το ρωσικό πετρέλαιο! Πρόκειται για μία επίδοση που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών ως προς τη στενή διασύνδεση γεωπολιτικής έντασης και ενεργειακών εσόδων.
Για την Νορβηγία, η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων εξακολουθεί να αποτελεί θεμέλιο της δημοσιονομικής της ισχύος. Απόδειξη, το κρατικό επενδυτικό ταμείο της χώρας, το μεγαλύτερο στον κόσμο. Με ενεργητικό που φθάνει στα 2,19 τρισ. δολάρια, λειτουργεί όχι μόνο ως μηχανισμός απορρόφησης κραδασμών, αλλά και ως στρατηγική επένδυση στο μέλλον.
Δημιουργήθηκε στην αρχή της δεκαετίας του ‘90, για να μετατρέψει τα (πρόσκαιρα) ενεργειακά έσοδα σε διαρκή κοινωνική ευημερία, σε μια εποχή όπου η μετάβαση σε καθαρότερες μορφές ενέργειας αναμένεται να αναδιαμορφώσει εκ βάθρων τον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη.
Παράλληλα, τα «βρώμικα» λεφτά από τις πωλήσεις υδρογονανθράκων, χρηματοδοτούν την πράσινη ανάπτυξη της χώρας. Ένα απολύτως επιτυχημένο υβρίδιο ενεργειακής και κοινωνικής πολιτικής που θα έπρεπε να ενστερνιστούν χώρες όπως η Ελλάδα.
Επομένως, αν θέλουμε ευημερία κα ασφάλεια, πρέπει να αποκτήσουμε ευελιξία και να είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι να αναπροσαρμόσουμε την πολιτική μας πάνω σε αυτά τα θέματα και αναλόγως με τις περιστάσεις.
Eπιμύθιο
Αποτελεί ιστορική νομοτέλεια ότι ύστερα από κάθε μεγάλη παγκόσμια κρίση, ακολουθεί πόλεμος, κατάρρευση της οικονομίας, πολιτική και κοινωνική αναταραχή, διασπορά ψευδών ειδήσεων και εναλλαγές πλευρών στις συμμαχίες μεταξύ των κρατών.
Όσοι απεργάζονται σχέδια κατά της παγκόσμιας ειρήνης και της ευημερίας των εθνών δεν παραλείπουν να στέλνουν, διαχρονικά, προειδοποιητικά σήματα που αντιλαμβάνονται μόνο όσοι διαθέτουν υψηλότερο επίπεδο ενσυναίσθησης.
O κόσμος βρίσκεται διαρκώς σε πόλεμο, αλλά ποιός νοιάζεται γι' αυτό;