Μία νέα έρευνα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας του Ντάλας, βραχίονα της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ, αναδεικνύει την αβεβαιότητα που επικρατεί στην αμερικανική βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου. Με βάση τα στοιχεία, το 43% των στελεχών από 100 εταιρείες ορυκτών καυσίμων πιστεύουν πως η παραγωγή υδρογονανθράκων δεν θα αυξηθεί αισθητά κατά το επόμενο διάστημα, προβλέποντας μία μικρή ενίσχυση κάτω των 250.000 βαρελιών την ημέρα εντός του 2026. Για το 2027, το 32% των ερωτηθέντων προέβλεψαν αύξηση της παραγωγής μεταξύ 250.000-500.000 bpd. Όσον αφορά την κατάσταση στον Περσικό Κόλπο, οι περισσότεροι άνθρωποι της αγοράς προβλέπουν πως η κατάσταση θα έχει ομαλοποιηθεί μέχρι τον Αύγουστο, με την πλειοψηφία να αναμένει πως το 90% της παραγωγής που έχει επηρεαστεί θα επανέλθει στις αγορές. Αυτό θα οδηγήσει και σε πτώση των τιμών, με αρκετούς να ανησυχούν πως τα ορόσημα θα πέσουν αρκετά κάτω από τα όρια που χρειάζονται ώστε να καλύψουν το κόστος λειτουργίας των σχιστολιθικών εξορύξεων.
Οι έρευνες της Ομοσπονδιακής Τράπεζας του Ντάλας θεωρούνται ενδεικτικές για την κατανόηση του κλίματος στον πετρελαϊκό κλάδο των ΗΠΑ, καθώς το Τέξας μέσω της Λεκάνης Permian παραμένει ο μεγαλύτερος παραγωγός υδρογονανθράκων στη χώρα, ενώ πολλές εταιρείες έχουν την έδρα τους στην πολιτεία. Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα καταδεικνύουν την απόκλιση μεταξύ του Λευκού Οίκου και της πραγματικής αγοράς. Σημειωτέο πως οι επιχειρήσεις ορυκτών καυσίμων και οι διοικήσεις τους στήριξαν ένθερμα τον Ντόναλντ Τραμπ και τις τρεις φορές που ήταν υποψήφιος, πιστεύοντας πως θα προωθήσει τη χρήση των υδρογονανθράκων έναντι των πράσινων τεχνολογιών. Οι ελπίδες αυτές επαληθεύτηκαν ως έναν βαθμό, εντούτοις ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει προχωρήσει και μία σειρά κινήσεων που περισσότερο υπονομεύουν, παρά βοηθούν τον τομέα.
Για παράδειγμα, αμέσως μετά την επανεκλογή του, ο Τραμπ πίεσε τον OPEC να αυξήσει την παραγωγή πετρελαίου με τον διττό στόχο της πτώσης των τιμών— κάτι που εν πολλοίς απέκρυψε τις πληθωριστικές συνέπειες των δασμών Τραμπ— και του περιορισμού των εσόδων της Ρωσίας. Με τον OPEC+ να ανακοινώνει ενίσχυση της παραγωγής λίγες εβδομάδες αργότερα, οι τιμές του αργού πέρασαν ξανά σε πτωτική πορεία, μία τάση που διατηρήθηκε σχεδόν για ολόκληρο το 2025. Στις αρχές του 2026, ο Τραμπ διέταξε την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, λαμβάνοντας ουσιαστικά τον έλεγχο της βιομηχανίας πετρελαίου της Βενεζουέλας, και φέρνοντας μεγάλες ποσότητες του φθηνού αργού της στην αμερικανική αγορά. Ως συνέπεια, τα ήδη στενά περιθώρια κέρδους των Αμερικανών παραγωγών συμπιέστηκαν περαιτέρω, δυσχεραίνοντας την ήδη δύσκολη οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν.
Ξεκινώντας τον πόλεμο κατά του Ιράν, και αντιλαμβανόμενος το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ περισσότερο ως ευκαιρία παρά ως πρόβλημα, ο Τραμπ συνέχισε να πιέζει τις αμερικανικές εταιρείες να αυξήσουν την παραγωγή ορυκτών καυσίμων. Όμως, οι περισσότερες διοικήσεις εμφανίζονταν διστακτικές, φοβούμενες πως οι υψηλές τιμές πετρελαίου δεν θα διαρκέσουν για πολύ. Ως εκ τούτου, ελάχιστες, κυρίως μικρότερες επιχειρήσεις αυξάνουν την ημερήσια παραγωγή τους, αλλά χωρίς να επενδύουν σε νέες σχιστολιθικές εξορύξεις. Η μόνη μεγάλη πετρελαϊκή που έχει προς το παρόν διαφοροποιηθεί σε επίπεδο δηλώσεων είναι η BP, η οποία έχει προαναγγείλει άνοδο της παραγωγής της στις ΗΠΑ.
Για τον Τραμπ, η στασιμότητα της αμερικανικής παραγωγής αποτελεί διπλό πρόβλημα. Από τη μία, διατηρεί αρκετά ψηλά τις τιμές των καυσίμων, μία καταστροφική εξέλιξη για τους περισσότερους Προέδρους σε χρονιά εκλογών. Μάλιστα, μία νέα δημοσκόπηση των Reuters/Ipsos καταλήγει πως το 77% των ψηφοφόρων (55% των Ρεπουμπλικάνων, 82% των ανεξάρτητων, και 95% των Δημοκρατικών) θεωρούν τον Τραμπ υπεύθυνο για την αύξηση του κόστους καυσίμων. Από την άλλη, δυσχεραίνει το σχέδιο του Τραμπ για την «αμερικανική ενεργειακή κυριαρχία», δηλαδή τον έλεγχο συμμάχων και ανταγωνιστών μέσω του ελέγχου της παγκόσμιας αγοράς ορυκτών καυσίμων. Αντιθέτως, η νέα ενεργειακή κρίση έχει αναγκάσει πολλές κυβερνήσεις να ξανασκεφτούν την οπισθοχώρησή τους από τις πράσινες τεχνολογίες, υπενθυμίζοντας σε όλους πως η προμήθεια υδρογονανθράκων παραμένει άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γεωπολιτική πραγματικότητα.