αλλά θα δίνουν έμφαση σχεδόν μόνο στη δέσμευση άνθρακα, μία αναπτυσσόμενη τεχνολογία, που, πάντως, έχει δεχθεί επικρίσεις από περιβαλλοντικές οργανώσεις.
Εντείνεται η απογοήτευση που κυριαρχεί μεταξύ των υποστηρικτών της κλιματικής δράσης, καθώς μία ακόμα Διάσκεψη φτάνει στο τέλος της χωρίς ουσιώδεις δεσμεύσεις. Αντιθέτως, η COP31 ίσως εξελιχθεί σε υποχώρηση από τις δεσμεύσεις παλαιότερων οργανώσεων επειδή το κεντρικό διακύβευμα του περιορισμού της υπερθέρμανσης του πλανήτη, δηλαδή η μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, θα μείνει εκτός της τελικής συμφωνίας που θα υπογράψουν τα συμμετέχοντα κράτη-μέλη. Δυστυχώς, η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί έκπληξη, αντιθέτως αρκετοί από τους παρευρισκόμενους είχαν προειδοποιήσει για τις προσπάθειες υπονόμευσης των διαπραγματεύσεων, με βασικό στόχο την επιβίωση των ορυκτών καυσίμων.
Πιο σημαντικά, το “σαμποτάζ” των συνομιλιών φαίνεται να έχει τη σιωπηρή ανοχή των δύο κυβερνήσεων που οργανώνουν την COP31, της οικοδέσποινας Τουρκίας και της επικεφαλής των διαπραγματεύσεων Αυστραλίας. Μάλιστα, ο Πρόεδρος της Διάσκεψης και Υπουργός Περιβάλλοντος της Άγκυρας, Μουράτ Κουρούμ, δήλωσε πως η ρητή αναφορά στη μετάβαση από τους υδρογονάνθρακες δεν συνιστά προτεραιότητα, μιας και είναι κάτι που είχε ήδη συμφωνηθεί στο COP28. Για τη δέσμευση άνθρακα, ο Κουρούμ επέμεινε πως είναι η λύση για την επιβίωση των βιομηχανικών κλάδων με μεγάλο ανθρακικό αποτύπωμα. Αξίζει να σημειωθεί πως η Τουρκία έχει κλείσει μία σειρά συμφωνιών κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, με μερικές από αυτές να αφορούν και σε επενδύσεις ορυκτών καυσίμων. Από την άλλη πλευρά, η Αυστραλία είναι διαχρονικά ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς ρύπων, σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα.
Μολονότι η δέσμευση άνθρακα θα μπορούσε να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο σε ένα ευρύτερο οπλοστάσιο κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την απανθρακοποίηση. Χαρακτηριστικά, οι παγκόσμιες εκπομπές CO2 που συνδέονται με την ενέργεια φτάνουν τα 38 δισεκατομμύρια τόνους ανά έτους. Ο υφιστάμενος στόχος του προσχεδίου προβλέπει ανάπτυξη της δέσμευσης άνθρακα κατά 500 εκατομμύρια ετησίως μέχρι το 2035, με τον αριθμό να αυξάνεται σε 1,3-2,5 δισεκατομμύρια τόνους αργότερα. Η απόκλιση μεταξύ αυτών των αριθμών είναι τεράστια, ακόμα και οι κυβερνήσεις καταφέρουν να πετύχουν αυτόν τον στόχο, χωρίς οποιοδήποτε τεχνικό πρόβλημα ή καθυστέρηση.
Σύμφωνα με μαρτυρίες από την COP31, αυτό το ενδιαφέρον για τη δέσμευση άνθρακα δεν είναι συμπτωματικό, αλλά προέκυψε κατόπιν έντονων προσπαθειών λόμπιγκ από τις εμπλεκόμενες βιομηχανίες. Για μεγάλη μερίδα των υποστηρικτών της κλιματικής δράσης, η δέσμευση άνθρακα λειτουργεί ως αντιπερισπασμός από την πλευρά εκείνων που υποστηρίζουν τα ορυκτά καύσιμα ώστε να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους, και, μάλιστα, θεωρούν ότι δεν είναι τυχαίο πως χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και εταιρείες όπως η Exxon έχουν αποφασίσει να επενδύσουν στην τεχνολογία αυτή. Ως εκ τούτου, με ορισμένες χώρες, όπως ο Παναμάς, να εκφράζουν τις ενστάσεις τους για την τελική συμφωνία, είναι αβέβαιο αν η Διάσκεψη θα ολοκληρωθεί σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό ή αν θα χρειαστούν ξανά επιπλέον διαπραγματεύσεις.