Ο νέος πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει εισέλθει στην έκτη ημέρα του, με τα Στενά του Ορμούζ να παραμένουν κλειστά και κανέναν αναλυτή ή αξιωματούχο να μπορεί να προβλέψει το τέλος της σύγκρουσης. Η κατάσταση αυτή έχει αναγκάσει ακόμα και τους πιο ψύχραιμους παρατηρητές να αναζητήσουν δυνητικούς προμηθευτές σε περίπτωση που τα κράτη του Περσικού Κόλπου συνεχίσουν να βρίσκονται

στη ζώνη πυρός. Όμως, η φαινομενικά πιο ασφαλής εναλλακτική— εκείνη των ΗΠΑ— χαρακτηρίζεται σχεδόν απίθανη από όσους γνωρίζουν το θέμα.

Τα σοβαρά στελέχη της βιομηχανίας ορυκτών καυσίμων των ΗΠΑ προειδοποιούν τα τελευταία δύο χρόνια πως η σχιστολιθική επανάσταση που ανέδειξε τη χώρα στον μεγαλύτερο παραγωγό πετρελαίου και φυσικού αερίου έχει πλέον κορυφωθεί. Αυτό σημαίνει πως σύντομα, η αμερικανική παραγωγή υδρογονανθράκων θα αρχίσει να μειώνεται, μία τάση που θα επιταχυνθεί εξαιτίας της επιμονής του Ντόναλντ Τραμπ να περιθωριοποιήσει τις καθαρές μορφές ενέργειας.

Μάλιστα, όπως αναφέρουν αρκετοί άνθρωποι της αγοράς, η επί του παρόντος πιο παραγωγική λεκάνη, η Permian, έχει ήδη περάσει σε φάση ωρίμανσης. Πέραν των γεωλογικών συνθηκών, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί λόγω των μέχρι πρόσφατα στάσιμων τιμών του πετρελαίου, οι οποίες είχαν αναγκάσει αρκετούς ανεξάρτητους παραγωγούς να σταματήσουν ορισμένες εξορύξεις και να απολύσουν εργαζομένους ώστε καταφέρουν να καλύψουν το κόστος λειτουργίας τους. 

Με την εκτίναξη των τιμών του πετρελαίου και του φυσικού αερίου ύστερα από την έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή, αρκετοί ήλπιζαν ότι οι Αμερικανοί παραγωγοί θα είχαν ένα επιπλέον ώστε να αυξήσουν την προσφορά τους και να αντικαταστήσουν ένα μέρους των εξαγωγών από τον Περσικό Κόλπο. Εντούτοις, αυτή η ελπίδα είναι μάλλον αβάσιμη, καθώς σύμφωνα με τις δηλώσεις των ανθρώπων που γνωρίζουν το πώς λειτουργεί η βιομηχανία, η αύξηση της παραγωγής θα απαιτούσε πολλούς μήνες σε τεχνικό επίπεδο και σταθερά υψηλές τιμές σε οικονομικό επίπεδο. 

Αυτά τα κριτήρια είναι ιδιαίτερα κρίσιμα επειδή ακριβώς η παραγωγή των ΗΠΑ προέρχεται από σχιστολιθικές εξορύξεις. Αυτές προϋποθέτουν αρκετά πιο δύσκολες και χρονοβόρες διαδικασίες συγκριτικά με εκείνες στις χώρες που έχουν εύκολα προσβάσιμα κοιτάσματα, όπως η Σαουδική Αραβία. Επιπροσθέτως, ακόμα και στην αμερικανική βιομηχανία υδρογονανθράκων, η οποία έχει βελτιστοποιήσει τη σχιστολιθική τεχνική, το κόστος για τη λειτουργία μίας τέτοιας εξόρυξης είναι περίπου 65 δολάρια το βαρέλι. Με βάση ορισμένους υπολογισμούς, οι παραγωγοί θα αποφάσιζαν να αυξήσουν τον αριθμό των πηγαδιών τους μόνο αν οι υψηλές τιμές διατηρούνταν μεσοπρόθεσμα— χοντρικά, 75 δολάρια το βαρέλι για ένα έτος. 

Ωστόσο, αυτό ακούγεται σχεδόν ακατόρθωτο. Ο λόγος που οι τιμές των ορυκτών καυσίμων παρέμεναν στάσιμες για τόσους μήνες ήταν η χαμηλή ζήτηση σε διεθνές επίπεδο. Ακόμα και μετά το ξέσπασμα του νέου πολέμου, η αύξηση που σημειώθηκε ήταν αρκετά πιο συγκρατημένη σε σχέση με άλλες κρίσεις. Η Goldman Sachs υπολόγισε πως με τα Στενά του Ορμούζ κλειστά, η τιμή του πετρελαίου θα ξεπεράσει τα 100 δολάρια μετά από 5 εβδομάδες. 

Από την πλευρά τους, οι Αμερικανοί πετρελαιάδες, οι οποίοι έχουν περάσει μία σειρά κρίσεων, πιστεύουν πως αν η σύγκρουση τελειώσει άμεσα, οι τιμές των καυσίμων θα πέσουν πολύ χαμηλότερα από το προηγούμενο επίπεδό τους, ειδικά αν υπάρξει κάποιου είδους συνεννόηση με την Τεχεράνη. Ως εκ τούτου, και έχοντας ήδη υποστεί τις συνέπειες της εμπλοκής του Τραμπ στη Βενεζουέλα, είναι πολύ διστακτικοί στο να επενδύσουν κεφάλαια για νέες εξορύξεις.  

 

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο