οδηγήσει έμμεσα σε επαναφορά της ενεργειακής εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο.
Ο κ. Εξάρχου εντάσσει αυτή τη συμπεριφορά σε ένα ευρύτερο πρόβλημα λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπως υποστηρίζει, όταν τα εθνικά συμφέροντα αποκλίνουν, η Ένωση δυσκολεύεται να λειτουργήσει ως ενιαίο γεωπολιτικό υποκείμενο, γεγονός που περιορίζει την ικανότητά της να ανταποκριθεί αποτελεσματικά σε κρίσεις. Παράλληλα, ασκεί κριτική στον υπερρυθμιστικό χαρακτήρα των Βρυξελλών, υποστηρίζοντας ότι η παραγωγή κανονισμών αυξάνει το κόστος για την ευρωπαϊκή οικονομία χωρίς να ενισχύει την ανταγωνιστικότητα έναντι μεγάλων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ ή η Κίνα.
Στο γεωπολιτικό επίπεδο, προειδοποιεί ότι μια παρατεταμένη κρίση ή σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να έχει δυσανάλογες επιπτώσεις για την Ευρώπη. Η εξάρτηση της ηπείρου από εισαγόμενα καύσιμα και η ευαισθησία της οικονομίας της στον πληθωρισμό καθιστούν, σύμφωνα με την ανάλυσή του, την ΕΕ πιο ευάλωτη σε διαταραχές των ενεργειακών ροών σε σχέση με άλλες μεγάλες οικονομίες.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αβεβαιότητας, ο Κάθετος Διάδρομος Φυσικού Αερίου παρουσιάζεται από τον ίδιο, ως στρατηγικό εργαλείο ενεργειακής ασφάλειας. Υποστηρίζει δε ότι η έγκαιρη σύναψη μακροπρόθεσμων συμφωνιών για LNG, ιδίως σε μια περίοδο όπου οι τιμές spot του αμερικανικού καυσίμου παραμένουν ευνοϊκές, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανάχωμα απέναντι σε μελλοντικές ενεργειακές κρίσεις.
Κεντρικό στοιχείο της επιχειρηματολογίας του αποτελεί και ο ρόλος της Ελλάδας. Η χώρα μας, σημειώνει, μπορεί να εξελιχθεί σε βασική πύλη εισόδου του αμερικανικού LNG προς την Ευρώπη, και να ενισχύσει παράλληλα τη γεωπολιτική της θέση και τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ. Σε αυτή τη λογική, θεωρεί απαραίτητη τη θεσμική και πολιτική στήριξη του έργου, ακόμη και με οικονομικά κίνητρα προς τα κράτη διέλευσης ώστε να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του διαδρόμου.
Παράλληλα, εκτιμά ότι η ανάπτυξη της σχετικής αγοράς θα δημιουργήσει την ανάγκη για νέες υποδομές, όπως ένα δεύτερο πλωτό τερματικό σταθμό επαναεριοποίησης LNG (FSRU) στην Ελλάδα, πριν από το 2030. Ωστόσο, το εγχείρημα, τονίζει, πρέπει να διατηρήσει τον στρατηγικό του χαρακτήρα ως ελληνικό έργο. Διαφορετικά, προειδοποιεί ότι πρωτοβουλίες που αλλοιώνουν αυτή τη διάσταση, δεν θα έχουν τη δική του στήριξη (δείτε σχετικό άρθρο στο energia.gr εδώ)
Έτσι, ο Κάθετος Διάδρομος αναδεικνύεται όχι μόνο σε καίριας σημασίας ενεργειακό project, αλλά και σε πεδίο όπου διασταυρώνονται τα συμφέροντα κρατών, εταιρειών και γεωπολιτικών στρατηγικών, με την Ελλάδα να διεκδικεί έναν πιο κεντρικό ρόλο στον ευρωπαϊκό ενεργειακό χάρτη.