Η Σκιά της Γιάλτας Πάνω Από την Σενζέν

Είναι από εκείνες τις στιγμές στη διεθνή σκακιέρα που η εικόνα λέει πολλά περισσότερα από το επίσημο ανακοινωθέν. Ενενήντα λεπτά στη Σενζέν, τρεις ηγέτες στο ίδιο τραπέζι -ο Τραμπ, ο Σι και ο Πούτιν-και αμέσως η μνήμη ταξιδεύει πίσω στη Γιάλτα του ’45, ξυπνώντας αντανακλαστικά ανησυχίας από το Κίεβο μέχρι τις Βρυξέλλες και τις πρωτεύουσες της Ασίας. Γιατί, ας μη γελιόμαστε: πίσω από τις γενικόλογες διακηρύξεις για «ειρήνη», «σταθερές ενεργειακές ροές» και «αποφυγή πυρηνικού πολέμου», ο καθένας έπαιξε το δικό του, πολύ συγκεκριμένο παιχνίδι

energia.gr
Πεμ, 19 Νοεμβρίου 2026 - 18:26

Ο Πούτιν έσπασε στην πράξη τη δυτική απομόνωση, παίρνοντας τη φωτογραφία της πολιτικής του αναβάθμισης και προωθώντας τη δική του εκδοχή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ο Σι έστησε το σκηνικό που επιθυμούσε διακαώς, προβάλλοντας το Πεκίνο ως τον απόλυτο διπλωματικό πόλο, την ώρα που απολαμβάνει τη στρατηγική φθορά του δυτικού μετώπου. Και ο Τραμπ επένδυσε ξανά στο αγαπημένο του δόγμα: την προσωποπαγή διπλωματία των απευθείας παζαριών, παρακάμπτοντας παραδοσιακούς συμμάχους και πολυμερείς θεσμούς, με το βλέμμα στραμμένο τόσο στις γεωπολιτικές ισορροπίες όσο και στα αμερικανικά εμπορικά συμφέροντα.

Το μεγάλο πρόβλημα, ωστόσο, βρίσκεται στους «απόντες» και στα ανοιχτά μέτωπα που έμειναν στο περιθώριο. Όταν οι ισχυροί συζητούν για αρχιτεκτονική ασφαλείας, για τα Στενά του Ορμούζ εν μέσω της ανάφλεξης με το Ιράν, ή για την επόμενη μέρα στην Ουκρανία χωρίς τους άμεσα ενδιαφερόμενους παρόντες, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: επιστροφή στη λογική των σφαιρών επιρροής. Το Κίεβο και η Ευρώπη βλέπουν με καχυποψία το ενδεχόμενο άτυπων διευθετήσεων περί «ζωτικών συμφερόντων» που θα αφήσουν την ουκρανική κυριαρχία μετέωρη και τους Ευρωπαίους απλούς θεατές. Όσο για το μέτωπο των εξοπλισμών, μετά και τη λήξη της συνθήκης New START, οι ευχές για έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά απέχουν έτη φωτός από την πραγματικότητα. Η χαώδης διαφορά ανάμεσα στις περισσότερες από 5.000 κεφαλές που διαθέτουν η Ουάσιγκτον και η Μόσχα και στις 600 του Πεκίνου καθιστά οποιαδήποτε ουσιαστική συμφωνία εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση.

Την ίδια στιγμή, πίσω από τις φιλοφρονήσεις Τραμπ και Σι, ο σκληρός ανταγωνισμός για την τεχνητή νοημοσύνη, τα μικροτσίπ και τις σπάνιες γαίες παραμένει, με τη λήξη της εμπορικής εκεχειρίας στις αρχές του 2027 να λειτουργεί πλέον ως πραγματική ωρολογιακή βόμβα. Προς το παρόν, κρατάμε το συμβολικό βάρος της συνάντησης. Γιατί σε έναν κόσμο που φλέγεται από την Ανατολική Ευρώπη μέχρι τον Περσικό Κόλπο, το να κάθονται οι τρεις τους στο ίδιο τραπέζι μπορεί να μοιάζει με βήμα αποκλιμάκωσης, αρκεί το κόστος της «συνεννόησής» τους να μην κληθούν να το πληρώσουν οι υπόλοιποι.

 

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr

Διαβάστε ακόμα

Απόρρητο