Ο εκκωφαντικός κρότος των ρωσικών οβίδων και ρουκετών που εκρήγνυνταν στη γη της Ουκρανίας ξύπνησε τους Ευρωπαίους. Ανάμεσα σε αυτούς και τους δικούς μας, στην Αθήνα.
Παρά το γεγονός ότι εξαιτίας της γεωγραφικής -συνύπαρξης με τους “συμμάχους” μας από την αντίπερα όχθη του Αιγαίου, δαπανούσαμε σημαντικό τμήμα των δημόσιων πόρων για την άμυνα, προσχωρήσαμε με ζήλο στην πράσινη συμπόρευση με τους εταίρους μας και απεμπολήσαμε, με χαρακτηριστική ευκολία - πρώτοι από όλη η Ευρώπη - τους δικούς μας ενεργειακούς εθνικούς πόρους.
Υπό μια έννοια, κυνική θα ομολογήσουμε, η εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία αποδείχτηκε ευεργετική σε βαθμό λυτρωτικό για την ελληνική εξωτερική και ενεργειακή πολιτική.
Ανελήφθησαν εμπροσθοβαρείς πρωτοβουλίες και δράσεις στην διπλωματία, την άμυνα, και την ενέργεια.
Κατασκευάστηκαν νέες υποδομές υποδοχής, επαναεριοποίησης και επανεξαγωγής φυσικού αερίου.
Χαράχτηκε ο Κάθετος Διάδρομος που θα περνά από τις χώρες βόρεια των συνόρων μας και θα τροφοδοτεί με ενέργεια την πολύπαθη Ουκρανία.
Η Ελλάδα σήμερα, θεωρείται οιονεί νότια πύλη της Ευρώπης για εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (δείτε εδώ).
Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση επέδειξε ευελιξία. «Έστριψε», που λένε στην αργκό. Χωρίς να απεμπολήσει τα επιτεύγματά της στην διείσδυση των ΑΠΕ στο μείγμα ηλεκτροπαραγωγής, που την φέρνουν μεταξύ των κορυφαίων χωρών στην Ε.Ε. αλλά και παγκοσμίως, επιστρέφει στον κήπο που φυτρώνει ο (πρώην) απαγορευμένος καρπός. Τα ορυκτά καύσιμα που κρύβει ο βυθός των ελληνικών θαλασσών.
Παρά τα προβλήματα που δημιουργεί η ανελαστικότητα –για να το γράψουμε κομψά- της ρηχής εγχώριας ενεργειακής αγοράς (ανεπαρκές δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρισμού, χαμηλή αποθηκευτική χωρητικότητα του συστήματος, χειραγώγηση της αγοράς), η Ελλάδα έκανε την έκπληξη!
Έχει ποντάρει στα συγκριτικά πλεονεκτήματά της. Έχει επιλέξει τον πιο αποφασιστικό και ισχυρό εταίρο για να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα, τις ΗΠΑ του Τραμπ και πετυχαίνει να εμφανίζεται ως ένας αξιόπιστος περιφερειακός παίκτης, χωρίς να χρειαστεί, μάλιστα, να απομακρυνθεί από τη βασική εθνική γραμμή, ήτοι, την προσήλωση στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου.
Ό,τι περαιτέρω προκύψει στην επόμενη δεκαετία –λέγε με εντοπισμός και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων – θα είναι ευπρόσδεκτο για μια ολόκληρη κοινωνία που τη μάθανε ότι η Ελλάδα είναι μια “μικρή χώρα”, μια… ψωροκώσταινα.
Μήπως τελικά η ενεργειακή διπλωματία είναι τα νέα ξύλινα τείχη της πατρίδας μας;