Στο βιβλίο «Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. 600 Μολύβια και 10 Ποιήματα», μάλιστα, γίνεται αναφορά σε ένα απολαυστικούς, με έντονες δόσεις χιούμορ διαλόγους που είχαν επιστρέφοντας, με το προεδρικό αεροπλάνο, από ένα επίσημο ταξίδι στην Αθήνα: «Η Ντανιέλ Μιτεράν λύνει σταυρόλεξο, κι εκείνος διαβάζει τις εφημερίδες και τις πετά εκνευρισμένος. Είναι η εποχή που έχει μαλώσει ο Λιουέλ Ζοσπέν –γραμματέας του κόμματος, τότε– με τον Λωράν Φαμπιύς, τον πρωθυπουργό, για το ποιος θα ήταν υπεύθυνος της εκλογικής καμπάνιας. «Μετά, ανοίγουμε μία μεγάλη κουβέντα για τον Θεό, και μου λέει: ‘‘Κυρία Αρβελέρ, εσείς που είστε βυζαντινολόγος, θα μου πείτε τι είναι η Αγία Τριάς;”. Και του απαντώ σαρκαστικά: ‘‘Εσείς, ο Ζοσπέν και ο Φαμπιύς”. Συνεχίσαμε, όμως, τη συζήτηση, και εκείνος δήλωσε ότι δεν είναι άθεος, αλλά agnostique.» Στο ίδιο εκείνο ταξίδι, ο Μιτεράν τής δίνει να διαβάσει ένα κείμενο που διόρθωνε με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής στο Μιλάνο: «Παίρνω το χαρτί, και αφού το κοιτώ: ‘‘Κύριε πρόεδρε, εγώ δεν μπορώ να σας πω τη γνώμη μου, γιατί το κείμενό σας δεν είναι μεταφράσιμο. Και, για να είναι ένα κείμενο καθαρό, πρέπει να είναι μεταφράσιμο – εάν αυτό δεν συμβαίνει, πρέπει να γραφεί κάποιο άλλο’’. Με κοιτάζει καλά-καλά. ‘‘Βλέπω’’, του λέω, ‘‘ότι έχετε κάνει μουτζούρες, κάποιες διορθώσεις. Γιατί δεν το γράφετε ξανά;’’ ‘‘Το έχουν συντάξει κάτι enarques’’. απαντά. ‘‘Και δεν το αλλάζετε;’’ ‘‘Ε, ας μείνει και κάτι σοσιαλιστικό μέσα!’’
Η απώλεια της ίσως θα πρέπει να γίνει αφορμή μέσα σε αυτήν την ελληνική πολιτική τοξικότητα, να διδαχθούν πρωτίστως οι πολιτικοί από το παράδειγμά της.