Στην Ιταλία δε, η απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να στείλει έναν σημαντικό αριθμό ομοσπονδιακών υπηρεσιών, μεταξύ αυτών και της ICE, επικαλούμενη λόγους ασφάλειας των Αμερικανών πολιτών, έβγαλε τους πολίτες στους δρόμους, την περασμένη Παρασκευή. Αλλά και το ιστορικό χαμηλό των σχέσεων του Αμερικανού Προέδρου με τους άλλοτε στενούς Ευρωπαίους εταίρους του έπαιξε κάποιο ρόλο. Το γεγονός ότι η Ιταλίδα Πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι είναι από τους στενούς συμμάχους του Τραμπ στην Ευρώπη δεν φάνηκε αρκετό για να μειώσει τις αντιδράσεις. Εξάλλου με αφορμή την πρόσφατη κρίση με την Γροιλανδία ακόμη και ηγέτες που ήταν κοντά του, πήραν αποστάσεις βάζοντας πρώτα την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών.
Μπορεί κανείς να μην θέλει μια μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ, κανείς όμως δεν επιθυμεί και να γίνει και υποτελής τους ή να γίνεται έρμαιο των κάθε λογής αμερικανικών εκβιασμών. Αυτό είναι το μήνυμα που προσπαθούν να δώσουν οι Ευρωπαίοι στον Πλανητάρχη. Ένα μήνυμα που ωστόσο χάνει την ισχύ του λόγω της ανεπάρκειας των ιδίων, της ανικανότητας της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και του διαζυγίου που έχουν πάρει οι περισσότεροι από τους Ευρωπαίους ηγέτες από την πραγματικότητα και την καθημερινότητα των Ευρωπαίων πολιτών χρόνια τώρα. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: υπάρχουν περιθώρια αντίδρασης ή η ΕΕ έχει πλέον εγκλωβιστεί στις αποτυχημένες πολιτικές της, παγιδευμένη σε μια σύγκρουση γιγάντων στην οποία είναι καταδικασμένη να χάσει. Η κατάσταση δεν δίνει πολλά περιθώρια ελπίδας, ωστόσο το μόνο σίγουρο είναι ότι η “μάχη” πρέπει να δοθεί.