Θυμάστε τί έλεγαν στο ΠΑΣΟΚ;
Ότι η αναβολή της συνάντησης του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον Τούρκο Πρόεδρο «στέλνει λάθος μηνύματα σε μια κρίσιμη γεωπολιτική συγκυρία για τις διμερείς σχέσεις, αλλά και την ευρύτερη κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο» για να προσθέσουν ότι είναι μια ακόμη απτή απόδειξη της υποβάθμισης και της υποτίμησης της χώρας μας από την Τουρκική Κυβέρνηση, που δείχνει ότι δεν σέβεται τον διάλογο παρά μόνο όταν έχει να αποκομίσει οφέλη από αυτόν.»
Ο κύριος Ανδρουλάκης κατηγόρησε, δε, προσωπικά τον πρωθυπουργό για «ερασιτεχνισμούς.»
Θυμάστε τί έλεγαν στον ΣΥΡΙΖΑ;
Ότι η αναβολή «φέρνει στο προσκήνιο ξανά, την περιθωριοποίηση της Ελλάδας στην οποία έχει οδηγήσει η τυχοδιωκτική, χωρίς συνεκτική εθνική στρατηγική, εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης.»
Ότι η Ελλάδα τα χρόνια του Μητσοτάκη έχει επιλέξει το ρόλο του δεδομένου, προβλέψιμου συμμάχου, που δέχεται εκπτώσεις στα κυριαρχικά δικαιώματα από την Τουρκία.
Και για κερασάκι άφηνε και μια σειρά ειρωνικών σχολίων, ότι «η συνάντηση με τον Έλληνα Πρωθυπουργό ήταν προφανώς για τον Τούρκο πρόεδρο μια ήσσονος σημασίας συνάντηση, με έναν δεδομένο συνομιλητή, που μπορεί και να αναβληθεί ενόψει σημαντικότερων συναντήσεων.
«Άλλο ένα “επίτευγμα” της εξωτερικής πολιτικής με… “αυτοπεποίθηση” όπως επαίρεται ο κ. Γεραπετρίτης…»
Εκείνοι λοιπόν που διέσυραν τον πρωθυπουργό κα αποθέωναν τον κύριο Ερντογάν.
Εκείνοι που μιλούσαν για εθνική ξεφτίλα και άλλα παρόμοια, τώρα έχουν γυρίσει σελίδα.
Τον κατηγορούν γιατί δέχεται, τελικά, να συναντήσει τον Τούρκο πρόεδρο και μιλούν για «ξέπλυμα».
Εθνική ντροπή που δεν τον συνάντησε τον Σεπτέμβριο, εθνική ντροπή που πάει να τον συναντήσει τον Φεβρουάριο
Για να σοβαρευτούμε επιτέλους, εξωτερική πολιτική μέσα από το φακό της εγχώριας πολιτικής αντιπαράθεσης δεν γίνεται.
Η κυβέρνηση έχει να επιδείξει σοβαρά λάθη και παραλείψεις, αλλά έχει αποδείξει, παράλληλα, ότι και την εθνική αξιοπρέπεια προστατεύει και το κύρος και την ισχύ της χώρας έχει αποκαταστήσει και ενισχύει.
Επί της ουσίας, τώρα, και σε ό,τι αφορά στους ισχυρισμούς ορισμένων ότι ο πρόεδρος Ερντογάν είναι ένας απρόβλεπτος ηγέτης που θυμίζει “Ντόναλντ Τραμπ”, η Στήλη δεν τους αποδέχεται.
Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί απρόβλεπτος ηγέτης ο οποίος προβαίνει σε απρόβλεπτες κινήσεις και πρωτοβουλίες ο κ. Ερντογάν.
Η τουρκική εξωτερική πολιτική, ιδίως σε ό,τι αφορά στη χώρα μας, βαίνει κλιμακούμενη και είναι απολύτως προβλέψιμη.
Και τούτο επειδή είναι, ακριβώς, προϊόν μακροχρόνιας στρατηγικής και επίμονου σχεδιασμού.
Για να βάλουμε λοιπόν, τα πράγματα στη θέση τους.
Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι για πρώτη φορά ύστερα από δεκαετίες έχουμε έναν πρωθυπουργό ο οποίο πετυχαίνει ακριβώς αυτό.
Δηλαδή, να απαντήσει στην τουρκική εξωτερική πολιτική με το ίδιο νόμισμα.
Με μια κλιμακούμενη εξωτερική πολιτική που στηρίζεται στην αποτρεπτική ισχύ, στην ενέργεια, στο εμπόριο και σε ένα πλέγμα συμμαχιών με ισχυρούς εταίρους (ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κύπρος και εσχάτως, Ινδία).
Η μόνη σταθερά της Τουρκίας είναι ο αναθεωρητισμός που βασίζεται στη πρόκληση περιφερειακής αστάθειας και συνθηκών ανατροπής των διεθνών συνθηκών.
Η πολιτική, οικονομική και κοινωνική σταθερότητα, η αποτρεπτική ισχύς, η εντυπωσιακή ενεργειακή ανέλιξη της χώρας και η προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο είναι οι δικές μας σταθερές.