Και ως εκ τούτου κάποιοι διεκδικούν την ηγεσία της «ευρωπαϊκής αμύνης» ώστε να μη θεωρηθούν από τους πολίτες τους απλώς εντολολήπτες της Ουάσιγκτον. Εκ παραλλήλου, είναι αλήθεια ότι η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ φαίνεται να επιβεβαιώνει μία κρίσιμη αλλαγή ως προς τον κύριο στόχο δημιουργίας του ΝΑΤΟ, που ήταν η αντιμετώπιση της σοβιετικής Ρωσίας.
Ως αποτέλεσμα του ρωσοουκρανικού πολέμου, επισημαίνεται στο κείμενο, «πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν τη Ρωσία υπαρξιακή απειλή και η διαχείριση των ευρωπαϊκών σχέσεων με τη Μόσχα θα απαιτήσει σημαντική αμερικανική διπλωματική εμπλοκή για να αμβλυνθεί ο κίνδυνος συγκρούσεως Ρωσίας και ευρωπαϊκών κρατών».
Χάσμα φαίνεται να χωρίζει τον πρόεδρο Τραμπ από κάποιες χώρες της Ευρώπης με ιστορικώς εδραιωμένη αντιπαλότητα με τη Ρωσία ως προς τη θέση της στη Νέα Παγκόσμια Τάξη, που επιχειρεί να διαμορφώσει στις μέρες μας η Ουάσιγκτον.
Δεν είναι ασφαλώς πρώτη φορά που κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στην Ιστορία της Ευρώπης. Πριν από έναν αιώνα, στις 10 Απριλίου 1922, πολυάριθμοι αντιπρόσωποι από τον κόσμο συναντήθηκαν στο Palazzo Reale, στη Γένοβα της Ιταλίας, για να συζητήσουν τη σταθεροποίηση της Ευρώπης μετά το τέλος του Μεγάλου Ευρωπαϊκού Πολέμου.
Ο αστέρας της διασκέψεως ήταν ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, που εντυπωσιασθείς από τη Νέα Πολιτική του Λένιν είχε την «ευγενή ιδέα» να προτείνει την οικονομική σταθεροποίηση της ΕΣΣΔ, ώστε διά του τρόπου αυτού να επιτύχει την επανένταξή της στο σύστημα της Δύσεως.
Η διοίκηση του Αμερικανού προέδρου Ουόρεν Χάρντινγκ αντιτάχθηκε πεισματικά σε οποιαδήποτε πολιτική μπορούσε να θέσει τέλος στην απομόνωση της Ρωσίας. Ουδείς εστήριξε την πρόταση του Βρετανού πρωθυπουργού.
Εκείνος όμως που έκλεψε την παράσταση στην κυριολεξία ήταν ο επικεφαλής της σοβιετικής αποστολής Γκεόργκι Τσιτσέριν, αριστοκρατικής καταγωγής, που έπειτα από μυστικές διαπραγματεύσεις υπέγραψε στις 16 Απριλίου 1922 συμφωνία αποκαταστάσεως οικονομικών και διπλωματικών σχέσεων με τη Γερμανία. Προς δυσαρέσκεια γενική των πάντων.
Κάτι ανάλογο δεν φαίνεται ότι θα επαναληφθεί στις μέρες μας. Απλώς κάποιοι ηγέτες σημαντικών κρατών-μελών του ΝΑΤΟ σπεύδουν ο ένας μετά τον άλλον να επισκεφθούν τον πρόεδρο της Κίνας, με τον οποίο ο κ. Τραμπ τελεί σε διαρκή τηλεφωνική επαφή. Διανύουμε σαφώς περίοδο αρρυθμίας.
(του Κώστα Ιορδανίδη, από την εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ")