τις αμερικανικές εισαγωγές, αυτή η ανάλυση φαίνεται εύλογη. Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν συγκεντρώσει διεθνείς οργανισμοί επί των ενεργειακών θεμάτων, οι ΗΠΑ πλέον εισάγουν μόνο ένα μικρό ποσοστό του αργού τους πετρελαίου από παραγωγούς του Περσικού Κόλπου, με το μεγαλύτερο μέρος των πετρελαϊκών τους προμηθειών να προέρχεται από εγχώρια παραγωγή ή από εταίρους όπως ο Καναδάς και το Μεξικό.
Τα τελευταία χρόνια, οι εισαγωγές αργού πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο αντιστοιχούν σε ποσοστό αρκετά κάτω από το 10% του συνόλου των αμερικανικών εισαγωγών πετρελαίου, αντανακλώντας την επέκταση της αμερικανικής παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου και τις δομικές μεταβολές στον ενεργειακό εφοδιασμό της Βόρειας Αμερικής.
Παγκοσμίλως όμως , οι αγορές πετρελαίου λειτουργούν μέσω της ευρύτερης τιμολόγησης, της ναυτιλίας, της ασφάλισης και της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας. Σύμφωνα με τις αναλύσεις, οι διαταραχές σε μεγάλα σημεία όπως τα Στενά του Ορμούζ, τείνουν να προκαλούν παγκόσμια σοκ τιμών και όχι τοπικές ελλείψεις. Ακόμη κι αν το αργό του Κόλπου δεν καταναλώνεται φυσικά στις ΗΠΑ, η τιμή του καθορίζεται από τις παγκόσμιες προσδοκίες για την προσφορά. Οι ασιατικές οικονομίες που βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην ενέργεια του Κόλπου είναι επίσης ανάμεσα στους μεγαλύτερους εξαγωγείς βιομηχανικών προϊόντων προς την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Τα ενεργειακά σοκ στην Ασία, συνεπώς, θα έφταναν στις ΗΠΑ όχι μέσω των αντλιών καυσίμων, αλλά μέσω εργοστασίων, λιμανιών και των τιμών καταναλωτή. Η Ευρώπη, ήδη πιεσμένη από ενεργειακή ανασφάλεια από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, θα αντιμετώπιζε ανανεωμένες πληθωριστικές πιέσεις, ενισχύοντας το παγκόσμιο οικονομικό στρες.
Σύμφωνα με ανάλυση του Ιουνίου 2025 από το Institute for Energy Economics and Financial Analysis, μια διαταραχή στα Στενά του Ορμούζ θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο περίπου το 10% των εισαγωγών LNG της Ευρώπης από το Κατάρ και τα ΗΑΕ, με την Ιταλία, το Βέλγιο και την Πολωνία ανάμεσα στους κορυφαίους αγοραστές. Οι ευρύτερες έμμεσες επιπτώσεις στις ευρωπαϊκές τιμές ενέργειας, στις εφοδιαστικές αλυσίδες της μεταποίησης και στον πληθωρισμό θα ήταν πιθανότατα πολύ πιο σημαντικές, καθώς τα ενεργειακά σοκ στην Ασία και στις παγκόσμιες αγορές θα διαχέονταν προς τα έξω.
Συνολικά, αυτές οι εξελίξεις δείχνουν κάτι βαθύτερο από μια σειρά απομονωμένων περιφερειακών κρίσεων. Αντανακλούν μια ευρύτερη διάβρωση της παγκόσμιας εμπιστοσύνης στη λεγόμενη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Οι ΗΠΑ, που για χρόνια παρουσιάζονταν ως σημαιοφόρος του παγκόσμιου φιλελευθερισμού, τα τελευταία χρόνια έχουν κινηθεί με τρόπους που έχουν προκαλέσει αυξανόμενη ανησυχία ακόμη και στους στενότερους εταίρους τους.Την ίδια στιγμή, οι αμερικανικές ενέργειες έναντι της Βενεζουέλας, που επικρίθηκαν ευρέως από νομικούς ειδικούς ως παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και αργότερα παρουσιάστηκαν ανοιχτά με όρους πρόσβασης σε ενεργειακούς πόρους, υπονόμευσαν περαιτέρω τους ισχυρισμούς περί ηγεσίας που δεσμεύεται από κανόνες. Οι επαναλαμβανόμενες απειλές κατά της κυριαρχίας χωρών όπως ο Καναδάς και η Γροιλανδία, μαζί με τον άμεσο ρόλο της Ουάσιγκτον στη διευκόλυνση στρατιωτικής δράσης κατά του Ιράν τον Ιούνιο 2025, εν μέσω συνεχιζόμενων πυρηνικών διαπραγματεύσεων, έχουν πλήξει ακόμη περισσότερο την εικόνα ενός προβλέψιμου διεθνούς συστήματος που λειτουργεί με βάση το διεθνές δίκαιο. Η Κίνα, της οποίας η οικονομική έκθεση στην αστάθεια του Κόλπου υπερβαίνει κατά πολύ εκείνη της Ουάσιγκτον, θα αντιμετώπιζε ολοένα ισχυρότερα κίνητρα να παρέμβει διπλωματικά σε οποιαδήποτε παρατεταμένη κρίση. Κατά τις πρόσφατες περιφερειακές κλιμακώσεις, Κινέζοι αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα παρουσιάσει τη σταθερότητα στον Περσικό Κόλπο ως ουσιώδη για την παγκόσμια οικονομική υγεία, προειδοποιώντας ότι δεν είναι προς το συμφέρον κανενός μέρους.
To αν τελικά θα επιτεθούν οι Αμερικανοί στο Ιράν ή αν πρόεδρος Τραμπ μπλοφάρει για να πιέσει την Τεχεράνη να υποχωρήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων είναι μια εξίσωση δύσκολη και πολλές παραμέτρους. Ακόμη και οι εμπειρογνώμονες του καταθέσουν τις οικονομικές προβλέψεις τουτς, ακόμη και οι συμμαχικές χώρες καταφέρουν να τον επηρεάσουν να μην επιτεθεί, το βέβαιο είναι τελικά ο Αμερικανός πρόεδρος θα κάνει αυτό που θέλει.