Η αρχιτεκτονική ασφαλείας που θεμελιώθηκε με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ το 1945 δημιουργήθηκε υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες και σήμερα εμφανίζει σημαντικές αδυναμίες.
Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, η ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα, οι εντάσεις γύρω από το Ιράν και η αυξανόμενη αντιπαράθεση μεταξύ μεγάλων δυνάμεων ανέδειξαν τα όρια του σημερινού συστήματος συλλογικής ασφάλειας. Η πλήρης αδυναμία έγκαιρης πρόληψης συγκρούσεων, η πολιτική παράλυση του Συμβουλίου Ασφαλείας και η δυσκολία εφαρμογής διεθνών δικαστικών αποφάσεων διαρκώς υπονομεύουν την αξιοπιστία του Οργανισμού.
Σε αυτό το περιβάλλον αποκτά ιδιαίτερη σημασία η τριμερής συνάντηση των Προέδρων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας στη Σενζέν, στις 19 Νοεμβρίου 2026 και η κοινή Διακήρυξη που ακολούθησε. Η αναγνώριση από τρία μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας της ανάγκης μεταρρύθμισης του ΟΗΕ αποτελεί πράγματι σημαντική εξέλιξη.
(η συνέχεια στο slpress.gr)
*Ο Γεώργιος Δασκαλούλης είναι διεθνολόγος-νομικός