Αυτή η εμπρηστική δήλωση έγινε σε δεξίωση της πρεσβείας της Πολωνίας στη Μόσχα στις 18 Νοεμβρίου 1956, δηλαδή μόλις λίγες μέρες από την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης των Ούγγρων. Ηταν επόμενο να προκληθεί θύελλα αντιδράσεων, καθώς οι Δυτικοί διπλωμάτες εξέλαβαν τη συγκεκριμένη δήλωση κυριολεκτικά. Αργότερα, ο ίδιος ο Σοβιετικός ηγέτης διευκρίνισε πως «αυτό που εννοούσα δεν ήταν η φυσική ταφή κανενός, οποτεδήποτε, αλλά η αλλαγή του κοινωνικού συστήματος στην ιστορική εξέλιξη της κοινωνίας». Δηλαδή η αναπόφευκτη διαδοχή του καπιταλισμού από τον σοσιαλισμό, όπως υποστήριζαν οι Μαρξ και Ενγκελς. Μάλιστα ο τελευταίος προσέδιδε σε αυτή την πορεία τα χαρακτηριστικά της φυσικοϊστορικής εξέλιξης.
Αυτή ακριβώς ήταν και η γοητεία του μαρξισμού που σαγήνεψε εκατομμύρια διανοουμένους σε όλον τον πλανήτη. Η μετατροπή μιας ιδεολογίας σε επιστημονική θεώρηση των κοινωνικών εξελίξεων, οι οποίες συντελούνται με βάση τους νόμους αυτής της θεωρίας. Η φεουδαρχία έδωσε τη θέση της στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και αυτόν θα τον διαδεχθεί, υπό πολύ συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες, ο σοσιαλισμός. Στο τέλος αυτής της ιστορικά καθορισμένης διαδρομής βρίσκεται η κομμουνιστική – αταξική κοινωνία, ο επίγειος παράδεισος. Αυτή η «επιστημονική» θεωρία δεν επιτρέπει τον αντίλογο, αφού εκφράζει το αναπότρεπτο ρεύμα της Ιστορίας. Συνεπώς, όσοι διακονούν τον μαρξισμό είναι κάτοχοι της μοναδικής επιστημονικής θεώρησης των κοινωνικών εξελίξεων, είναι κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας. Με αυτήν την απόλυτη αλήθεια ως εφόδιο θέλησαν να αλλάξουν, με κάθε τρόπο, τον κόσμο. Οσοι δε συμφωνούσαν μαζί τους, όσοι αντιστέκονταν, ουσιαστικά αντιστέκονταν στην έλευση του επίγειου παραδείσου, δηλαδή στο Απόλυτο Καλό, άρα έπρεπε να καμφθεί η αντίστασή τους με οποιοδήποτε μέσο. Οι μαρξιστές διανοούμενοι θεωρούσαν την κοινωνία μια εύπλαστη κατασκευή και αυτοί ήταν οι πλάστες της.
Με το πέρασμα των καιρών και την εφαρμογή της θεωρίας στην πράξη, χιλιάδες μαρξιστές διανοούμενοι, βλέποντας την εγκληματογόνο διάστασή της, πέρασαν απέναντι και έγιναν οι φανατικότεροι πολέμιοί της, καθώς γνώριζαν από «μέσα» τι πολεμούσαν. Αργότερα ήρθε η πανηγυρική διάψευση της θεωρίας: ύστερα από επτά δεκαετίες σοσιαλισμού, αντί να έρθει ο κομμουνισμός, έγινε η παλινόρθωση του καπιταλισμού. Ο παρορμητικός Νικίτα έχασε. Ο καπιταλισμός «έθαψε» τον σοσιαλισμό και ανέτρεψε όλους τους ατσαλένιους ιστορικούς νόμους της μαρξιστικής θεωρίας.
Συμπέρασμα: Η ζωή είναι απρόβλεπτη και δεν χωράει στις ιστορικές νομοτέλειες του Σι, του Νικίτα και των φίλων τους.
(από την εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»)