Ο κ. Ρούμπιο είναι ασφαλώς ένας αξιολογότατος, συγκροτημένος, μεθοδικός πολιτικός, αλλά δεν είναι ο Χένρι Κίσινγκερ, όπως υποστήριξαν ορισμένοι. Οχι γιατί του λείπουν οι ικανότητες, αλλά διότι ο πρόεδρος Τραμπ κυριαρχεί απολύτως στην αμερικανική σκηνή, περιλαμβανομένης της εξωτερικής πολιτικής. Η περίπτωση της Τουρκίας είναι χαρακτηριστική από την άποψη αυτή.
Η στάση του κ. Ρούμπιο έναντι της Αγκυρας είναι στρατηγική, θεσμική και νομοκρατούμενη. Δεν αμφισβητεί σε καμία περίπτωση τη στρατηγική σημασία της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ. Το θέμα των S-400 δεν είναι ένα τεχνικό πρόβλημα που αφορά στην προμήθεια των F-35 από την Αγκυρα. Το διακύβευμα είναι μέχρι ποιο σημείο μπορεί η Τουρκία να προσεγγίσει τη Ρωσία και να παραμείνει πλήρως ενσωματωμένη στο ΝΑΤΟ.
Από την άλλη πλευρά, η στάση του εκ προσωπικοτήτων πρέσβη των ΗΠΑ στην Αγκυρα Τομ Μπάρακ, που είναι ταυτοχρόνως ειδικός απεσταλμένος του προέδρου Τραμπ στη Συρία και στο Ιράκ, είναι διαφορετική. Αποστολή του είναι να αξιοποιήσει την Τουρκία προκειμένου να επιτευχθεί η σταθεροποίηση της Συρίας και εν κατακλείδι να αναδιαμορφωθεί η μετά τον Ασαντ Μέση Ανατολή με τρόπο ικανοποιητικό των συμφερόντων της Ουάσιγκτον. Στόχος του είναι η επίτευξη «περιφερειακής» σταθερότητος και όχι ευρύτερης «στρατηγικής» ισορροπίας.
Το γεγονός ότι ο κ. Τραμπ δεν παρεμβαίνει υπέρ της μιας από τις δύο πλευρές δυσχεραίνει περισσότερο την κατάσταση, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να προσλαμβάνει για τον κ. Ρούμπιο τις διαστάσεις του τετραγωνισμού του κύκλου, εάν λάβει υπόψη του κανείς και την οξύτατη αντιπαράθεση Ισραήλ και Τουρκίας – δύο συμμάχων της Ουάσιγκτον.
Βεβαίως, το ενδιαφέρον όλων επικεντρώνεται στις μέρες μας στο αποτέλεσμα των ενδιαμέσων εκλογών στις ΗΠΑ και στο ενδεχόμενο απώλειας της πλειοψηφίας των Ρεπουμπλικανών στο Κογκρέσο. Αλλά επειδή ο κ. Τραμπ δεν έχει συνταγματικώς το δικαίωμα να διεκδικήσει νέα τετραετία, το θέμα αφορά τους δύο διεκδικητές του χρίσματος –τον αντιπρόεδρο Βανς και τον κ. Ρούμπιο–, με τον ίδιο να μην αποκαλύπτει την προτίμησή του.
Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η ιδανική λύση για τον κ. Τραμπ θα ήταν να στηρίξει για πρόεδρο τον κ. Βανς και για αντιπρόεδρο τον κ. Ρούμπιο. Ενώ ο ίδιος για δύο χρόνια θα είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Τόσο απλά.
(από την εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»)