Κάπου εδώ, σε αυτή την ιδιότυπη αναβίωση της κατοχικής Ελλάδας, το energia.gr αναρωτάται: "...Ώπα! Μπορεί να μειωθούν ο ΦΠΑ και ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης και αν ναι, πότε συνέβη στο παρελθόν που δεν το πράττει τούτη η κυβέρνηση και δεν το πήραμε είδηση;"
Μμμμ… Αν στον ΦΠΑ υπήρξαν παλιότερα και τώρα, ορισμένες παρεμβάσεις, προσωρινές ή μόνιμες, για τη μείωσή του σε ορισμένα είδη και υπηρεσίες (μεταφορές, καφέ, μη αλκοολούχα ποτά, κινηματογράφους) ή σε ορισμένα τμήματα της χώρας (ακριτικά νησιά, παραμεθόριες περιοχές) στον ΕΦΚ καυσίμων, υπάρχει ένα ανυπέρβλητο τείχος!
Η χώρα μας διατηρεί σταθερά υψηλούς συντελεστές στην βενζίνη και το πετρέλαιο κίνησης και μόνο όταν η κατάσταση με τις τιμές έφθανε στο μη παρέκει, χορηγούσε το fuel pass και μετά, γαία, πυρί μιχθήτω.
Αλλά γιατί δεν μειώνονται οι έμμεσοι φόροι (υποστηρίζουν όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τον τόπο");
Επειδή, έμμεσος φόρος = εγγυημένα έσοδα για το κράτος. Τυχόν μείωσή τους δημιουργεί δημοσιονομική τρύπα.
Ακόμη, δημιουργεί αβεβαιότητα καθώς δεν εγγυάται κανείς ότι η μείωση θα φτάσει στον καταναλωτή, ενώ υπάρχει πάντα κίνδυνος να απορροφηθεί από τις επιχειρήσεις.
Επίσης, το μέτρο μπορεί να μην ρίξει τις τελικές τιμές.
Φυσικά, μην ξεχνάμε ότι παραμονεύει κάπου εκεί έξω από τα σύνορα το αυστηρό ευρωπαϊκό δημοσιονομικό πλαίσιο που περιορίζει τα περιθώρια ελιγμών.
Η κυβέρνηση βάζει, τέλος, στο τραπέζι και το ζήτημα της διατήρησης των πλεονασμάτων που παράγει η οικονομία με στόχο την αποπληρωμή του υπέρογκου δημοσίου χρέους.
Εμείς θα προσθέσουμε, κάπως κυνικά είναι η αλήθεια, ότι υπάρχει και το μεγάλο αγκάθι που λέγεται παραοικονομία, το οποίο ο κόσμος τόχει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι.
Σήμερα, στην Ελλάδα η μαύρη οικονομία, ως ποσοστό του ΑΕΠ εκτιμάται 15% και 21% και σε απόλυτα νούμερα, φθάνει τα 45 με 50 δισ. ευρώ το χρόνο!
Βέβαια, αυτό το ποσοστό έχει μειωθεί σε σύγκριση με το 30% του ΑΕΠ, το 2013!
Τούτων δοθέντων, η κάθε ανάλγητη κυβέρνηση της χώρας, ανεξαρτήτως χρώματος και ιδεολογίας επιλέγει να διατηρεί υψηλούς τους έμμεσους φόρους για να συλλαμβάνει το αδήλωτο εισόδημα των ξύπνιων συμπολιτών μας.
Ωστόσο, το θέμα δεν τελειώνει, ασφαλώς, στην ανεύρεση και περιγραφή των αιτιών. Το πολιτικό σύστημα όπως δομείται, ιδίως τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, τείνει να τα βλέπει όλα μέσα από ένα κομματικό παραμορφωτικό φακό. Επειδή, προφανώς, βολεύεται να χτίζει αντιπολιτευτικό αφήγημα κατά της κυβέρνησης –ασχέτως σωστό ή λάθος.
Η συνήθης κατηγορία είναι ότι τα έσοδα του προϋπολογισμού προέρχονται σε μεγάλο ποσοστό από έμμεσους φόρους και αυτό αποτελεί απόδειξη της «ληστρικής» συμπεριφοράς του κυβερνώντος κόμματος.
Για να θυμηθούμε όμως τί συνέβαινε στο αγγελικά πλασμένο παρελθόν των κυβερνήσεων Κώστα Σημίτη, μεταξύ 1996 και 2004. Οι έμμεσοι φόροι κυμαίνονταν σταθερά κοντά στο 56%–58% των συνολικών φορολογικών εσόδων, με τους άμεσους φόρους να καλύπτουν το υπόλοιπο 42%–44%.
Την περίοδο Κώστα Καραμανλή 2004-2009, η αναλογία αυτή αυξήθηκε. Όταν δε μπήκαμε στα μνημόνια, από το 2010 έως το 2015, έγινε το μεγάλο πάρτι: η σχέση έμμεσων-άμεσων φόρων έφθασε στο 62% με 38%! Τα δε χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ, η αναλογία κυμάνθηκε στο 60% προς 40%.
Και πώς προκύπτει το συμπέρασμα που αποτόλμησε το portal νωρίτερα, περί υποκριτικής στάσης των κυβερνώντων κομμάτων στο θέμα της μείωσης των έμμεσων φόρων; Οι έμμεσοι φόροι επί διακυβέρνησης ΝΔ, αντιπροσωπεύουν άνω του 60% των συνολικών φορολογικών εσόδων του κράτους. Ενδεικτικά, τα ετήσια έσοδα διαμορφώνονται εγγύς των 43-44 δισ. ευρώ από έμμεσους φόρους έναντι περίπου 27-28 δισ. ευρώ από άμεσους φόρους.
Χαίρετε!
(Φέτος, ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων θα αυξηθεί στο ιστορικό υψηλό των 26,75 δισεκατομμυρίων ευρώ, που ισοδυναμεί με μέση ετήσια καθαρή αύξηση της τάξης των 700 εκατομμυρίων με 1 δισεκατομμύριο ευρώ σε σύγκριση με το 2019 και αυτό χάρη στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, στην αύξηση της πλήρους απασχόλησης και στην έμμεση συμβολή μέσω της κατανάλωσης. Είναι αυτό ένα πρώτο βήμα; Ενδεχομένως. Αυτό μέλλει να φανεί στην πράξη.)