από αυτές τις περιπτώσεις». Για να προσθέσει στη συνέχεια ότι «η Βρετανία έχει κάποια προβλήματα, αλλά θα επιλυθούν».
Το ουσιώδες είναι πως όλα αυτά δεν ήταν συμπτωματικά και αυθόρμητα. Διότι ήδη από τον Απρίλιο υπήρχαν βάσιμες πληροφορίες ότι το αμερικανικό Πεντάγωνο υπέβαλε προτάσεις που περιελάμβαναν τα Φώκλαντ ως πλεονέκτημα των ΗΠΑ για άσκηση πιέσεως στη Βρετανία.
Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου δεν αντέδρασε. Ο κ. Αντι Μπέρναμ έκρινε σκόπιμο, μάλλον ορθώς, να μην αρχίσει την πρωθυπουργική σταδιοδρομία του συγκρουόμενος με τον θυμώδη και απρόβλεπτο ηγέτη του Ελευθέρου Κόσμου. Απλώς ο λόρδος Ρόμπερτς της Μπελγκράβια και μέλος της Βουλής των Λόρδων χαρακτήρισε την «αναθεώρηση» του προέδρου Τραμπ ως «τακτική ενός νταή». Και μάλλον ανιστόρητου.
Οταν, το 1765, η Βρετανία διεκδίκησε και κατέλαβε τα Δυτικά Φώκλαντ, τα νησιά ήταν ακατοίκητα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υπήρχαν καν ως ανεξάρτητη πολιτική οντότητα και η Αργεντινή ανακήρυξε την ανεξαρτησία της μόλις το 1822. Το 1982 η Αργεντινή κατέλαβε τα νησιά, η εισβολή καταδικάστηκε από τις ΗΠΑ, η Βρετανία κήρυξε τον πόλεμο και νίκησε. Στο δημοψήφισμα του 2013, 99,8% των κατοίκων επέλεξαν τη βρετανική υπηκοότητα.
Εάν κάτι διαφοροποιεί τον κ. Τραμπ από τους προκατόχους του, είναι ότι ανήγαγε τη συναλλακτική αρχή του εμπορίου σε φιλοσοφία των σχέσεων με τους συμμάχους του. Με άλλα λόγια, θα σας προστατεύσουμε και θα συνεργασθούμε, αλλά θα πρέπει να πληρώσετε και να υποστηρίξετε τους στόχους της Αμερικής.
Πολιτικές αντιστοιχίες με προηγούμενους προέδρους δύσκολα θα βρεθούν. Υπάρχει ο σαιξπηρικός «Βασιλιάς Ληρ». Είμαι βασιλιάς και συνεπώς η πραγματικότητα πρέπει να συμμορφωθεί με την ιδέα που έχω εγώ. Υπάρχει και ο κάπτεν Aχαμπ στο μυθιστόρημα του Μέλβιλ «Μόμπι Ντικ», όπου ένας άνδρας μεγάλος και ισχυρός προσδίδει στη δυσαρέσκειά του κοσμογονική σημασία. Πρόκειται για τρέλα του μεγαλείου στον ύψιστο βαθμό, θα έλεγε κανείς. Αλλά αυτός είναι ο κ. Τραμπ και με αυτόν ας προσπαθήσουν να τα βγάλουν πέρα οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί του.
Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ