Βρετανούς, Ολλανδούς και Γερμανούς φοροφυγάδες (με καταθέσεις στις Ισλανδικές Τράπεζες) και αντέστησαν επιτυχώς ακόμη και στις απειλές πολέμου Βρετανικού ναυτικού (πάσα παρομοίωσης συμπτωματική).
Το κυριότερο όμως χαρακτηριστικό της πιστωτικής κρίσεως στην Ισλανδία ήταν ότι βάρος δεν το έφεραν οι εισοδηματικώς ασθενέστερες τάξεις , όπως στην Ελλάδα ,αλλά οι ευπορότερες. Ο πρόεδρος της Ισλανδικής δημοκρατίας επανειλημμένως απέρριψε συμβιβαστικές λύσεις με τους πιστωτές της χώρας και προστάτευσε το εθνικό εισόδημα που υπεχώρησε 10% περίπου έναντι 25% της «τρίτης Ελληνικής δημοκρατίας» το ίδιο διάστημα.
Τ’ αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος το περασμένο Σάββατο στην Ισλανδία ήταν αναμενόμενο. Η απειλή του Αμερικανού προέδρου Τραμπ να καταλάβει την γειτονική Γροιλανδία γαλβάνισε τα πατριωτικά αισθήματα των Ισλανδών, που είδαν με καχυποψία την χλιαρά αντίδραση της Κομισιόν στα αναθεωρητικά σχέδια της Ουάσιγκτον ανάλογα με εκείνα της Αγκύρας-δια τους σκεπτομένους.
Υπό την έννοια αυτή, το Ισλανδικό όχι αποτελεί ένα προμήνυμα για τις προσεχείς Ελληνικές εκλογές. Μπορεί ο ευρωβουλευτής κ.Γιάννης Μανιάτης να ζητεί Ευρωπαϊκές κυρώσεις στη Τουρκία, για τις παραβιάσεις της Ελληνικής επικρατείας αλλ’ η αποχή της «διηρημένης Ευρώπης» από μέτρα προστασίας της ιδικής της κυριαρχίας –ούτε καν της Ελληνικής - απέναντι σε μία αναθεωρητική Τουρκία που δεν σέβεται την διεθνή έννομη τάξη , προκαλεί συνειρμούς με την ψήφο των Ισλανδών.
Συντόμως θα το διαπιστώσει η ΝΔ, όσες «παροχές» κι αν μοιράσει ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης στη Μακεδονία όπου «μετανάστευσε» ύστερα από πολύ καιρό!