Και ποιος είναι εκείνος που του εξασφαλίζει την απρόσκοπτη λειτουργία της εφοδιαστικής αλυσίδας και της ενεργειακής επάρκειας; Μα, το βαπόρι! Ναι, το βαπόρι, που δεν έπαψε να κινείται ούτε μία μέρα όταν η υφήλιος είχε καταληφθεί από την ομαδική παράκρουση της «πανδημίας». Το βαπόρι που του απαγόρευαν την προσέγγιση στο λιμάνι, αλλά το ξεφόρτωναν «αρόδου» ή με τρόπους που δεν επέτρεπαν στους ναυτικούς να «πατήσουν στεριά».
Μήπως τότε δεν ήταν, στην ουσία, αποκλεισμένοι από κάθε επαφή οι ναυτικοί; Μήπως τότε δεν είχαν «δέσει χειρόφρενο» οι αεροπορικές εταιρείες, οι μεταφορικές, οι σιδηρόδρομοι και τα άλλα μέσα συγκοινωνίας και μεταφοράς;
Ποιος σήκωσε -και τότε- όλο το βάρος; Ποιος εξασφάλισε θέρμανση και δροσιά για κάθε ημισφαίριο του πλανήτη; Ποιος μετέφερε τα «αναλώσιμα» για να λειτουργούν τα συστήματα πληροφορικής που έπρεπε να κρατηθούν «ζωντανά» την ώρα που η παγκόσμια οικονομία είχε πελαγώσει; Μα, ποιος άλλος; Το βαπόρι!
Τι κι αν είναι -ακόμη- κλειστά τα Στενά του Ορμούζ; Άκουσε κανείς τη ναυτιλία να «διαρρηγνύει τα ιμάτιά της»; Και πώς να το κάνει, αφού η ναυτιλία δεν διαθέτει και δεν επιδιώκει πολιτική δύναμη και επιρροή;
Η ναυτιλία την έχει τη δύναμη «από μόνη της». Την έχει από την ώρα που το πρώτο κουπί, η πρώτη σχεδία, έπεσε στο νερό. Την έχει από την ώρα που ειπώθηκε η πιο σωστή κουβέντα: «Έχουμε πατρίδα όταν έχουμε πλοία».
Όλα τα άλλα, περί «λόμπι», περί «εξάρτησης», περί «πράσινης ναυτιλίας», περί «νέων καυσίμων», περί «απανθρακοποίησης», είναι «κολοκύθια τούμπανα», που έλεγε ο κυρ Σταύρος, ο θερμαστής, στο καφενείο της Οσίας Ξένης στην Κοκκινιά. Πίστεψαν οι «ειδήμονες» των γραφείων ότι θα «τσιμπούσε» η ναυτιλία και θα γέμιζαν σεντούκια με λεφτά, από τη φορολόγηση των (ανύπαρκτων στην ουσία) ρύπων. Πράγματα που από την πρώτη στιγμή φάνηκε ότι ήταν «κουραφέξαλα». Η υπερβολή έγινε εμφανής, η πραγματικότητα παραμέρισε την ουτοπία και η ναυτιλία συνεχίζει απρόσκοπτα, εκσυγχρονιζόμενη, φυσικά, όπως πάντα, αλλά χωρίς ακρότητες και υστερίες.
Οι πόλεμοι, οι αποκλεισμοί, η αναταραχή, είναι μέσα στο παιχνίδι. Η ναυτιλία έμαθε να λειτουργεί και να προχωρά. «Αφήστε μας να κάνουμε τη δουλειά μας» θα ήταν ένα καλό σύνθημα. Αλλά η ναυτιλία δεν θέλει ούτε τα συνθήματα. Της αρκεί το βαπόρι.
*Δημοσιογράφος, διευθυντής του περιοδικού Shipping International
(από την εφημερίδα «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»)