Την Τουρκία την γνωρίζουμε. Τα σχέδιά της, οι διεκδικήσεις της εις βάρος μας και εσχάτως οι προσπάθειές της να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη και ηγέτιδα χώρα του ισλαμικού κόσμου είναι σε όλους γνωστά. Είναι γνωστά βεβαίως και στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου ομάδες εμπείρων διπλωματών επεξεργάζονται και αναλύουν τις κινήσεις της γείτονος προβαίνοντες κατά τεκμήριον σε ορθές εκτιμήσεις για τα επόμενα βήματά της.
Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά ότι η Τουρκία έχει δεδομένους στόχους, στους οποίους παραμένει προσηλωμένη, ακόμη και αν κατά καιρούς κάνει ελιγμούς που την εμφανίζουν ως πλέον διαλλακτική. Οι ελιγμοί αυτοί βοηθούν στην βελτίωση της εικόνας της στην διεθνή σκηνή και συνήθως την φέρνουν σε θέση να διεκδικήσει πιο αποτελεσματικά την επίτευξη των επιδιώξεών της.
Επιδιώξεων που δεν αλλάζουν και δεν αναθεωρούνται. Σε έναν τέτοιο ελιγμό προφανώς και προβαίνει κατά την παρούσα περίοδο η Άγκυρα, τόσο λόγω του πολέμου στην Μέση Ανατολή όσο και εν όψει του γεγονότος ότι σύντομα θα φιλοξενήσει την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ.
Η Ελλάς θα έπρεπε σε αυτήν την φάση να εκφράζει τις επιφυλάξεις της και να αναδεικνύει τα αδύναμα σημεία της πολιτικής των Τούρκων, τονίζοντας σε κάθε κατάλληλη ευκαιρία το γεγονός ότι ουδέποτε η Τουρκία αφίσταται των επεκτατικών της σχεδίων και των νεο-οθωμανικών της ονειρώξεων.
Η Κυβέρνησίς μας όμως προτιμά, φαίνεται, την οδό της μικροπολιτικής εκμεταλλεύσεως μεμονωμένων και ασημάντων σημείων για να κατηγορήσει τους πολιτικούς της αντιπάλους στο εσωτερικό.
Έτσι, αντί να γίνεται σοβαρός διάλογος για την εθνική εξωτερική πολιτική, ακούμε τον Πρωθυπουργό να κάνει λογοπαίγνια υποστηρίζοντας για κάποιους ότι «πνίγονται στα ήρεμα νερά του Αιγαίου»!
Έχουμε καταγράψει το γεγονός ότι τα νερά του Αιγαίου δεν είναι καθόλου ήρεμα και έχουμε επισημάνει το γεγονός ότι η περίφημη Διακήρυξις των Αθηνών εχρησίμευσε στην Τουρκία προκειμένου να δείξει διαλλακτικό πρόσωπο προς τους δυτικούς συμμάχους.
Θα επαναλάβουμε ότι αυτή η Διακήρυξις, από την οποία η Ελλάς ουδέν είχε να κερδίσει, για την Τουρκία λειτούργησε σαν «συγχωροχάρτι». Της έδωσε το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι είναι δύναμις «ειρήνης» και να υποστηρίζει ότι αυτό το αναγνωρίζει ακόμη και η Ελλάς, παρά τις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δύο χωρών. Και μπορεί ο ισχυρισμός αυτός να είναι έωλος, αλλά πως να τον αντικρούσει αυτός που συνομολόγησε την Διακήρυξη των Αθηνών; Το ότι γίνονται από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών αναφορές στο γεγονός ότι παραμένουν οι διαφορές της Ελλάδος με την Τουρκία σε πληθώρα θεμάτων, παρά τις διακηρύξεις καλής γειτονίας, ουδόλως εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα, όπως ενδεχομένως νομίζουν κάποιοι αφελείς. Ενισχύει μόνον την προσπάθεια της Τουρκίας να φαίνεται διαλλακτική προς τους δυτικούς συμμάχους.
Επί της ουσίας όμως, η τουρκική πολιτική παραμένει σταθερή εδώ και δεκαετίες. Στόχος της στο Αιγαίο είναι ο διαχωρισμός του, με τον 25ο μεσημβρινό να αποτελεί όριο δικαιοδοσίας της.
Διεκδικεί όμως και τα διεθνή ύδατα δυτικώς του ορίου αυτού με τον ισχυρισμό ότι τα νησιά στερούνται κυριαρχικών δικαιωμάτων και ότι «επικάθηνται» επί της τουρκικής υφαλοκρηπίδος. Με την διεκδίκηση αυτή συναρτάται αμέσως η απειλή πολέμου (casus belli) σε περίπτωση επεκτάσεως των χωρικών μας υδάτων πέραν των έξι μιλίων.
Θα ερωτήσουμε αν συνάδει προς την λογική να έχουμε σχέσεις καλής γειτονίας υπό την απειλή πολέμου, αλλά φαίνεται πως το ερώτημα αυτό το αντιπαρέρχεται το Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο συνομολόγησε την Διακήρυξη των Αθηνών χωρίς το casus belli να έχει αρθεί, και το αντιπαρέρχονται όλοι όσοι πιστεύουν ότι μπορεί τα νερά του Αιγαίου να είναι «ήρεμα» με την απειλή αυτή να υποβόσκει.
Ομοίως η τουρκική πολιτική είναι απαράλλακτη και όσον αφορά στο Κυπριακό. Στόχος της Αγκύρας παραμένει η αναγνώρισις του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους και η διχοτόμησις της Μεγαλονήσου. Η Αθήνα και η Λευκωσία, που ξεκίνησαν το 1974 με το αίτημα της αποκαταστάσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας στα προ της εισβολής δεδομένα, έχουν υποχωρήσει σήμερα να δέχονται την «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία», ακόμη και την παραχώρηση της προεδρίας σε Τουρκοκύπριο διά της εναλλαγής εκπροσώπων των δύο κοινοτήτων στην θέση αυτή. Πλέον είναι φανερό πως ούτε οι υποχωρήσεις αυτές ικανοποιούν την Άγκυρα. Επιμένει στην «λύση» των δύο κρατών.
Η στάσις αυτή είναι ενδεικτική του πως θα χειρισθεί και τις λοιπές απαιτήσεις που έχει εγείρει εις βάρος της Ελλάδος. Όσο βλέπει την Κυβέρνηση να υιοθετεί διαλλακτικές πρακτικές και όσο τα εθνικά ζητήματα θα γίνονται αντικείμενο μικροκομματικής αντιπαραθέσεως θα παραμένει ανυποχώρητη και θα εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να προωθήσει περαιτέρω τα σχέδιά της.
Γι’ αυτό λοιπόν ας σοβαρευτούμε. Διακυβεύεται το μέλλον της χώρας και η πολιτική μας «ελίτ» ασχολείται με μικροπρέπειες.
(από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»)