κι αναπληρωθούν τ’ αποθέματα πετρελαίου των δυτικών χωρών και της Κίνας. Οι ναύλοι όπως και τ’ ασφάλιστρα οφείλουν να υποχωρήσουν.
Δύο ζητήματα παραμένουν αδιευκρίνιστα: Η αποδέσμευση κεφαλαίων του Ιράν που τα διεκδικούν για πολεμικές αποζημιώσεις τ’ Αραβικά κράτη του Κόλπου που επλήγησαν από τα Ιρανικά πλήγματα κι ο έλεγχος του εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν που έχε φθάσει στο όριο της κατασκευής πυρηνικού όπλου.
Οι Αμερικανοί υποτίθεται ότι θα ελέγχουν την πορεία των αποθεμάτων ουρανίου αλλά κι άλλοτε οι Ιρανοί άλλα υπέσχοντο κι άλλα έπρατταν. Πάντως ο κόσμος δεν μπορεί να ζει με την απειλή αυτή.
Στην χώρα μας ακόμη δεν είδαμε την ουσιαστική υποχώρηση των τιμών των υγρών των καυσίμων και κατ’ επέκταση του κόστους ζωής- όχι και του πληθωρισμού που όπως γράφει έμπειρος Τραπεζίτης «θ’ ανέβει εξ αιτίας της αστοχίας αυξήσεως των επιτοκίων του ευρώ», που επηρεάζει περαιτέρω το κόστος παραγωγής χωρίς να μειώνει την ζήτηση της αρξαμένης Τουριστικής περιόδου.
Πάντως , εάν η συμφωνία τηρηθεί θα είναι από πάσης απόψεως θετική για την Ελληνική οικονομία, κυρίως διότι θα μειώσει την αβεβαιότητα υπό την οποία η παγκόσμια και κατ’ επέκταση η αγορά μας τελεί εν ομηρεία.
Οικονομικώς η ευαισθησία της οικονομίας μας στις διεθνείς διαταραχές έχει αυξηθή σημαντικά κι ο μόνος τρόπος να εξαλειφθεί είναι η α υ τ ά ρ κ ι α πετρελαίου και φυσικού αερίου όπως και η ηλεκτρική διασύνδεση με την Ευρώπη.
Οι προσπάθειες αυτάρκειας δεν πρέπει να χαλαρώσουν διότι τίποτε δεν διασφαλίζει πλέον τον ομαλό εφοδιασμό της κατανάλωσης καθώς ο ΟΠΕΚ των εξαγωγικών χωρών πετρελαίου βγαίνει τραυματισμένος από τον πόλεμο του Κόλπου όταν μάλιστα ο άλλος στην Ουκρανία συνεχίζεται και πετρελαιοφόρα συλλαμβάνονται στο μέσον των θαλασσών, η ελευθερία των οποίων είναι ο μέγας χαμένος από την διαμάχη του Τραμπ με τους μουλάδες.