Και επειδή ως φαίνεται φτάσαμε ήδη στο σημείο αυτό, ο κ. Τραμπ χθες επανέλαβε εκ νέου τις απειλές του εναντίον της Τεχεράνης. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, να προβεί σε αντιπερισπασμό. Κάτι ανάλογο επέλεξε να κάνει ο πρόεδρος Ρόναλντ Ρέιγκαν όταν το 1983, μετά την αυτοκτονική επίθεση φορτηγού εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας στον Λίβανο, που είχε ως συνέπεια τον θάνατο 241 Αμερικανών στρατιωτικών, εισέβαλε στη Γρανάδα της Καραϊβικής, ανατρέποντας το εκεί κομμουνιστικό καθεστώς. Με αυτόν τον τρόπο επιβεβαίωσε την αμερικανική στρατιωτική υπεροχή.
Ευρωπαίοι αναλυτές ήδη έχουν επισημάνει ότι μετά την επιτυχή επιχείρηση απαγωγής του προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο, μία καθεστωτική αλλαγή στην Κούβα, που θα επιβεβαίωνε την ηγεμονική ισχύ των ΗΠΑ, είναι θεωρητικώς εύκολο εγχείρημα. Μόνον που όταν άρχισε και η επίθεση εναντίον του Ιράν, η ανατροπή του καθεστώτος εθεωρείτο εφικτή σε σύντομο διάστημα. Αλλά η εκτίμηση εκείνη δεν άργησε να διαψευσθεί.
Ο κ. Τραμπ ξεκίνησε τη δεύτερη προεδρική θητεία του ως θηριώδης λέων βρυχώμενος εις την πολιτική πλανητική σαβάνα, απειλώντας τους πάντες και απαιτώντας πλήρη υποταγή πρωτίστως από τους συμμάχους του, για να αυτοεγκλωβιστεί από τα τέλη Φεβρουαρίου στο κολαστήριο της Μέσης Ανατολής. Και έμεινε εντέλει μόνος μετά τον καβγά του με τον μοναδικό σύμμαχο και φίλο του, Μπίμπι Νετανιάχου.
(του Κώστα Ιορδανίδη, από την εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»)