Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν έχει περιέλθει σε αδιέξοδο, αλλά, εκτός από τις άμεσα εμπλεκόμενες χώρες, τις συνέπειές του τις υφίσταται και η Τουρκία. Όσο ο πόλεμος αυτός συνεχίζεται, οι δεσμοί της Αγκύρας με την Δύση εξασθενούν.
Η προσπάθειά της να διατηρήσει κυρίαρχη θέση μεταξύ των ισλαμικών κρατών μειώνει την αξιοπιστία της για τους παραδοσιακούς της συμμάχους.
Και μέσα στην αναταραχή που συνταράσσει την Μέση Ανατολή «χάνονται» και τα σχέδιά της για αναγνώριση του ψευδοκράτους και προώθηση της «λύσεως» των δύο κρατών στην Μεγαλόνησο. Οι ΗΠΑ, στα βήματα της πάλαι ποτέ θαλασσοκράτειρας Βρεταννίας, έχουν αντιληφθεί ότι το ανατολικό «κλειδί» του θαλασσίου δρόμου της Μεσογείου είναι η Κύπρος, η οποία σε συνδυασμό με την Κρήτη δημιουργεί μιάν «ομπρέλα» υποστηρίξεως και προστασίας για τις επιχειρήσεις που διεξάγονται στην Μέση Ανατολή. Και βεβαίως το «κλειδί» αυτό ευρίσκεται εις χείρας της ελεύθερης Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι στο ελεγχόμενο από την Άγκυρα μόρφωμα της βορείου Κύπρου.
Στο αμερικανικό ενδιαφέρον για την Κύπρο προσετέθη τώρα και ευρωπαικό, το οποίο έλαβε υπόσταση με την συμφωνία αμυντικής συνεργασίας που συνομολόγησε η Λευκωσία με το Παρίσι. Να σημειωθεί ότι η συμφωνία αυτή αποτελεί την κατάληξη μιάς πολυετούς προσπαθείας της Κύπρου, η οποία από την ημέρα που έγινε δεκτή στην Ευρωπαική Ένωση προέβαλλε το γεγονός ότι μπορεί να διαθέσει υποδομές στον αμυντικό βραχίονα της Ευρώπης. Το λιμάνι της Λεμεσού και η αεροπορική βάσις της Πάφου είναι οι σημαντικώτερες από αυτές. Έπρεπε όμως να περάσει μια εικοσαετία, για να αρχίσει η ΕΕ να αντιλαμβάνεται ότι το γεωπολιτικό αποτύπωμα που ευελπιστεί να αποκτήσει χρειάζεται την Κύπρο.
Η παραδοχή αυτή δημιουργεί νέα δεδομένα και για το Κυπριακό. Και μπορεί εμείς να αργούμε να τα αντιληφθούμε και να βραδυπορούμε να τα αξιοποιήσουμε, η Τουρκία όμως τα βλέπει και καταλαβαίνει ότι οι σχεδιασμοί της ανατρέπονται. Αντιδρά λοιπόν σπασμωδικά. Σαν να θέλει να δηλώσει παρουσία. Αλλά το κάνει με τρόπο που την καθιστά ακόμη πιο αναξιόπιστη στα μάτια των δυτικών συμμάχων. Αντιστοίχως είχε αντιδράσει με τέτοιο σπασμωδικό τρόπο και στην θέσπιση του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος – Κύπρου προ 25ετίας περίπου. Σήμερα οι ανατροπές έρχονται από μια διεθνή κατάσταση που την φέρνει σε θέση ολοένα δυσκολώτερη. Και το ερώτημα είναι, εμείς σε ποιο βαθμό θα μπορέσουμε να την αξιοποιήσουμε;
*Από την ΕΣΤΙΑ