Αυτοί οι παράγοντες παραμένουν, βέβαια, σημαντικοί. Ωστόσο, ένας διαφορετικός χάρτης αρχίζει να εμφανίζεται παράλληλα με αυτούς - ένας χάρτης που διαμορφώνεται από τα συστήματα ηλεκτρικής ενέργειας, την παραγωγική ικανότητα, τα κρίσιμα ορυκτά, την ψηφιακή υποδομή και την ικανότητα μετατροπής του τεχνολογικού πλεονεκτήματος σε οικονομική και γεωπολιτική επιρροή.
Ο εξηλεκτρισμός δεν είναι μόνο μία περιβαλλοντική αναγκαιότητα αλλά καθίσταται ολοένα και περισσότερο προτεραιότητα βιομηχανικής στρατηγικής. Οι χώρες που επενδύουν πιο επιθετικά σε δίκτυα, συστήματα ηλεκτρικής ενέργειας, αποθήκευση, διασυνδέσεις και αποδοτικότητα δεν επιδιώκουν απλώς μειώσεις εκπομπών, αλλά τοποθετούνται επίσης σε αυτό που μπορεί να γίνει η κυρίαρχη ενεργειακή αρχιτεκτονική του 21ου αιώνα.
Αυτή η μετατόπιση αναδιαμορφώνει ήδη τα πρότυπα του εμπορίου και του ανταγωνισμού. Η επιτυχία εξαρτάται όλο και λιγότερο από την πρόσβαση σε καύσιμα και περισσότερο από την πρόσβαση σε αλυσίδες εφοδιασμού, βιομηχανικά οικοσυστήματα και κρίσιμα υλικά.
Νέες περιοχές αποκτούν στρατηγική σημασία και νέες εξαρτήσεις αναδύονται, τη στιγμή που οι παλαιότερες αρχίζουν να αποδυναμώνονται. Το αποτέλεσμα είναι μια πιο σύνθετη εικόνα από ό,τι προβλεπόταν στα πρώιμα στάδια της επιδίωξης της ενεργειακής μετάβασης. Κι αυτό γιατί τα ζητήματα ανθεκτικότητας, ανταγωνιστικότητας και ασφάλειας δεν μπορούν να διαχωριστούν από τα ζητήματα ενέργειας. Εκτός από την αλλαγή στα καύσιμα που χρησιμοποιεί η παγκόσμια οικονομία, η μετάβαση επανασχεδιάζει επίσης τον χάρτη της οικονομικής και στρατηγικής επιρροής.