Με άλλα λόγια, να παραδοθεί η δημοκρατία της Ταϊβάν στην δικτατορία του Κομμουνιστικού κόμματος της Κίνας, όπως ακριβώς ζητούσε ο Σιάντος επικεφαλής του ΚΚΕ, απ’τον Βρετανό αντιστράτηγο Ρόναλντ Σκόμπι που απελευθέρωσε την Ελλάδα από τους Ναζί τον Οκτώβριο-Δεκέμβριο του 1944.
Εξ άλλου, αν ο παραλογισμός αυτός του Σι δεν αντιστοιχούσε στις σημερινές ονειρώξεις του Ερντογάν, να εισβάλλει στα από 4000 ετών Ελληνικά νησιά του Αιγαίου , ελάχιστα θα μας απασχολούσε. Αλλά η Κινεζική λογική απέχει από τον Θουκυδίδη τόσο πολύ όσο και οι ανιστόρητες απαιτήσεις της Τουρκίας απέναντι στον Ελληνισμό.
Η εποχή της πυρηνικής αποτροπής δεν έχει καμία σχέση με τον Πελοποννησιακό πόλεμο το 431 π.Χ. Η εισβολή των Σπαρτιατών στην Αττική προεκλήθη από τον φόβο των συμμάχων τους Κορινθίων, ότι η αποσκίρτηση της πρώην αποικίας των Κερκυραίων θα καθιστούσε τον Αθηναϊκό στόλο ακαταγώνιστο κι ότι ο εμπορικός αποκλεισμός των Μεγάρων από τον λιμένα της Ελευσίνος, με ψήφισμα της Αθηναϊκής Εκκλησίας του Δήμου που κανοναρχούσε ο Περικλής , θα έπληττε τα εμπορικά συμφέροντα των Δωριέων.
Δεν οφείλεται όπως υπεστήριξε ο καθ. του Χάβαρντ Γκράχαμ ΄Αλισον στο βιβλίο του το 2017 στον πανικό των Λακεδαιμονίων στην Απέλλα, ότι η ανερχομένη δύναμη των Αθηναίων (σήμερα των Κινέζων) θα απειλούσε την πρωτοκαθεδρία της Σπάρτης (νυν της Αμερικής).
Η Σπάρτη δεν είχε εμπορικά συμφέροντα, μήτε η Αθήνα έλεγχε το εμπόριο της Ελλάδος όπως και σήμερα η Κίνα. Η χώρα υστερεί τουλάχιστον μία γενεά από την Αμερική στην τεχνολογία και μερικούς αιώνες δημοκρατικής διακυβέρνησης.
Που ευρίσκεται συνεπώς «η παγίδα του Θουκυδίδη» και κατά συνέπεια, η ιστορική νομιμότητα των ιταμών αξιώσεων του Ερντογάν, να καταλάβει το Αιγαίον και την ανατολική Μεσόγειο από την Κυπριακή Δημοκρατία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Συρία και τον Λίβανον; Απλώς ο άνθρωπος πάσχει από μεγαλομανία και τον φόβο μην χάσει την εξουσία απ’ την Τουρκική αντιπολίτευση που έχει κλείσει στις φυλακές.
Η παρανόηση του Θουκυδίδη είναι σκόπιμη από πολιτικής πλευράς αλλά πάσχει από ιστορικής απόψεως και δεν πρόκειται να πτοήσει την Αμερικανική ηγεσία , όπως οι παρανομίες του Ερνογάν την παγκόσμιο ελευθερία των θαλασσών.