Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ηττήθηκε συντριπτικά στις εθνικές εκλογές του 2023, γιατί, μεταξύ άλλων, στην τετραετία που ήταν αρχηγός της αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, δεν είπε τίποτα για τα μεγάλα και βασικά θέματα της χώρας. Θέματα τα οποία βρίσκουμε σήμερα μπροστά μας

 

Δεν είπε τίποτε για την γιγάντωση των σχέσεων των πολιτικών δυνάμεων με τα οικονομικά συμφέροντα της διαπλοκής και για τους νέους όρους με τους οποίους διαμορφώθηκαν αυτές οι σχέσεις (ριζικά διαφορετικοί από το παρελθόν). Δεν είπε τίποτε για την δραματική υποχώρηση του ελληνισμού σε συγκεκριμένα εθνικά και γεωπολιτικά μέτωπα στο Αιγαίο, στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μέση Ανατολή.

Σε μια εποχή που διαμορφωνόταν εν τη γενέσει του το ρεύμα των αντισυστημικών δυνάμεων, ο Τσίπρας ως αρχηγός της αντιπολιτεύσεως ήταν ένας βαθιά συστημικός παίκτης, ο οποίος επιχείρησε να τα βρεί με αυτούς που συγκρούστηκε στο παρελθόν ως Πρωθυπουργός, ενώ σε ό,τι αφορά την εξωτερική πολιτική προτίμησε να αποτελέσει την προέκταση του ατλαντισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την εποχή του Συνασπισμού ο οποίος υποστήριξε το 2008 την αναγνώριση των Σκοπίων ως Μακεδονίας από τον Μπούς, έως και σήμερα, ήταν και παραμένει ένα βαθιά ατλαντικό κόμμα της εφεδρείας, για αυτούς που γνωρίζουν βεβαίως.

Δύο χρόνια μετά την αποχώρησή του από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται σήμερα και επιχειρεί να κλείσει το χάσμα που τον χωρίζει από τις νέες πραγματικότητες που διαμορφώθηκαν με την ανοχή και την συναίνεσή του, την περίοδο που βρισκόταν στην θέση του αρχηγού της αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως. Και επειδή έχει και πάλι πρόβλημα συγχρονισμού με τις εξελίξεις, διαβάζει και πάλι λάθος το τοπίο. Μελετήσαμε με προσοχή την ομιλία που απηύθυνε προχθές στην ημερίδα του ιδρύματός του και διαπιστώσαμε ότι με μακρά καθυστέρηση επιχειρεί να ενδυθεί τον μανδύα του αντισυστημικού, με ήπιο τρόπο βεβαίως, αλλά και να πιάσει επαφή –λίγο δύσκολο βεβαίως– με τα σύγχρονα πατριωτικά ρεύματα. Με το δίλημμα «Πατρίδα ή Πλούτη».

Τι συγκρατήσαμε από την ομιλία του πρώην Πρωθυπουργού:

Πρώτον, την θέση του, να μην μετατραπούν σε συνθήκες αυταρχικού καπιταλισμού οι κυβερνήσεις σε ανώνυμες εταιρείες των ολιγαρχών. Είναι μάλιστα ενδιαφέρον ότι αντιδιέστειλε τον αυταρχικό καπιταλισμό με τον δημοκρατικό καπιταλισμό, ο οποίος ως έννοια έγινε γνωστός στην Ελλάδα μέσα από ένα βιβλίο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου την δεκαετία του 1980 (εκδόσεις Libro).

Δεύτερον, την αναφορά του στον νέο πατριωτισμό και στην λέξη πατρίδα, η οποία ήταν απαγορευμένη στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ. Είπε συγκεκριμένα για τον πατριωτισμό:

«Πρέπει ως προοδευτικές δυνάμεις:

– να επανοικειοποιηθούμε όχι μόνο τον πατριωτισμό αλλά και τον όρο “ανθρώπινη ασφάλεια” από την ακροδεξιά και τη δεξιά, σε μια περίοδο που τον εκμεταλλεύεται για να εντείνει τον φόβο και την ανασφάλεια και να εξασφαλίσει ψήφους.

– να τονίσουμε τη σημασία που έχει τόσο η προστασία της εδαφικής, όσο και της φυσικής, αλλά και της οικονομικής ασφάλειας για τους πολίτες».

Με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι για μία ακόμη φορά ο φέρελπις πολιτικός, ο οποίος εξακολουθεί να αποτελεί κεφάλαιο για τον χώρο του και τον χώρο και της κεντροαριστεράς αλλά είναι λίαν αμφίβολο αν μπορεί να αποτελέσει την λύση για το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, έχει έλλειμμα ενημερώσεως. Έχει χάσει επεισόδια. Η διατύπωση «να μην μετατραπούν οι κυβερνήσεις σε ανώνυμες εταιρείες της ολιγαρχίας» είναι ξεπερασμένη, και διεθνώς και εσωτερικώς. Αυτή την στιγμή, με εξαίρεση μία ευνοημένη αυτόνομη μειοψηφία, υπάρχει βαθειά δυσαρέσκεια μέσα στους κόλπους της ολιγαρχίας για τις κυβερνήσεις που εφαρμόζουν ένα νέο μοντέλο: μετατρέπουν τις επιχειρήσεις τους, τις ιδιωτικές επιχειρήσεις, σε ανώνυμες εταιρείες της …πολιτικής. Μέσω παρένθετων προσώπων και σχημάτων. Ακόμη και εισηγμένες. Μπορεί να βρίσκονται σε δύσκολη θέση να μιλήσουν καθώς αυτό ενδεχομένως να έχει γίνει με την «συναίνεσή» τους, αλλά το παλαιό μοντέλο είναι παρελθόν.

Η πολιτική είναι μέτοχος των επιχειρήσεων και όχι η αγορά μέτοχος των κυβερνήσεων. Αυτή είναι και η καρδιά του πολιτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει ο κόσμος γενικώτερα. Η πολιτική δεν ζητά πιά «βαλίτσες» –σε μια εποχή που τα μετρητά καταδιώκονται άλλως τε, για να λαμβάνει ευνοικές αποφάσεις. Ζητά μετοχές. Ζητά να διεισδύει στην οικονομία με την μορφή του αφανούς εταίρου. Ζητά εξασφάλιση και συναπόφαση διά βίου.

Αν αγνοείς αυτήν την νέα κατάσταση που επικρατεί διεθνώς και ειδικώς, τότε κάνεις και λάθος ανάγνωση των διεθνών και πιθανώς των εσωτερικών εξελίξεων. Προφανώς σε κάθε χώρα υπάρχουν δύο τρεις εθνικοί πρωταθλητές που είναι τόσο μεγάλοι, ώστε μπορούν να πολιτεύονται με τον παλαιό αυτόνομο τρόπο, αλλά η δυναμική πλέον βρίσκεται αλλού.

Η πολιτική και η αγορά έχουν συγχωνευθεί, με τον έλεγχο του μάνατζμεντ να έχει περάσει στην πολιτική. Μέσα από αυτή την οικονομική ισχύ της πολιτικής και του πολιτικού χρήματος διατάσσονται και όλα τα υπόλοιπα υποστηρικτικά δίκτυα στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στον τραπεζικό τομέα, στο κράτος, στα μέσα ενημερώσεως, στους κόλπους της δικαιοσύνης, στις 

ανεξάρτητες αρχές, στους θεσμούς, παντού. Στην πραγματικότητα έχουμε μοναρχία Μέσης Ανατολής στην Δύση. Από την στιγμή που η πολιτική παίρνει στα χέρια της τα κλειδιά των επιχειρήσεων και μεταβιβάζεται η οικονομική ισχύς, αλλάζουν πλήρως και οι όροι του παιχνιδιού.

Ο κύριος Τσίπρας φαίνεται ότι αγνοεί εντελώς αυτή την νέα πραγματικότητα που επικρατεί στον αυταρχικό καπιταλισμό της εποχής μας, και γι’ αυτό το εγχείρημά του δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει πλειοψηφικό. Ο μόνος όρος για να γίνει πλειοψηφικό, αλλά αυτό δεν αφορά τον ίδιο αλλά όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις της Δύσεως, είναι να σπάσει αυτός ο ομφάλιος λώρος της πολιτικής και των πολιτικών που έγιναν …τα αφεντικά των αφεντικών.

Εξ ίσου λάθος είναι η προσέγγιση του κυρίου Τσίπρα για τον πατριωτισμό. Προσπερνώ το γεγονός ότι την επόμενη που ο Πρωθυπουργός έχει ανακοινώσει θαλάσσια πάρκα στον ΟΗΕ από τα οποία εξαιρεί τα Δωδεκάνησα και εγκλωβίζει την Ελλάδα στα έξι μίλια, ο πρώην Πρωθυπουργός δεν είπε λέξη. Ατλαντισμός, είπαμε. Προσπερνώ το γεγονός ότι μετά από μία βδομάδα που έχει γίνει ο κακός χαμός με την Μονή του Σινά, δεν βρήκε να πεί μία λέξη. Ακατανόητο. Προσπερνώ το γεγονός ότι επέλεξε να μας μιλήσει για τον νέο πατριωτισμό και έκανε κοινή εμφάνιση και πάλι με τον Ζόραν Ζάεφ για να μας θυμίσει την απορριπτέα από τον ελληνικό λαό επαίσχυντη Συμφωνία των Πρεσπών. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Τα προσπερνώ όλα αυτά και στέκομαι στην διατύπωση: Τι σημαίνει «επανοικειοποίηση του πατριωτισμού»; Και κατά αντιδιαστολή, τι σημαίνει «οικειοποίηση» του πατριωτισμού; Ο πατριωτισμός δεν είναι κάτι το οποίο σου είναι ή δεν σου είναι «οικείο»… Κάτι που το προσεγγίζεις ως ένα …εξωτερικό γεγονός. Ο πατριωτισμός είναι κάτι που έχεις μέσα σου. Δεν είναι κάτι που σου έχουν κλέψει οι άλλοι και πας να το ανακτήσεις ξανά με την διαδικασία της επανοικειοποιήσεως. Αυτός είναι λόγος τεχνοκρατικός, ψυχρός, αδιάφορος. Σε καμμία περίπτωση πατριωτικός.

Στην καλύτερη περίπτωση, αυτό που θα μπορούσαμε πλέον επιεικώς να πούμε για την περίπτωση του κυρίου Τσίπρα είναι ότι αν τυχόν έχει μέσα του τον πατριωτισμό με τον τρόπο που τον αντιλαμβάνονται όλοι οι Έλληνες, δεν ξέρει να τον εξωτερικεύσει. Παραμένει βαθιά αριστερός και ενοχικός. Το γεγονός μάλιστα ότι βλέπει τον πατριωτισμό ως μία έννοια που θέλει να διεκδικήσει από την Ακροδεξιά, από κάποιον άλλο δηλαδή, δείχνει πόσο λάθος είναι και πόσο ξένος είναι από την νέα πραγματικότητα και στον τομέα των ιδεών.

Ζούμε σε μία Ελλάδα όπου όλες οι ψήφοι είναι διεκδικήσιμες από όλους. Και οι πατριωτικές, υπό την έννοια ότι αντίστοιχους ανθρώπους που έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία για θέματα που περνούν απαρατήρητα από μέσα ενημερώσεως βρίσκουμε παντού. Πατριωτικές δυνάμεις υπάρχουν ανεκπροσώπητες εδώ και πάρα πολύ καιρό και μέσα στην Αριστερά και μέσα στο ΠΑΣΟΚ και μέσα στην Νέα Δημοκρατία και ορφανές όπως είναι, επειδή δεν ακούνε κανέναν να μιλάει όπως πρέπει, μετακομίζουν. Δεν φταίει η Ακροδεξιά γι’ αυτό, αλλά η ανικανότητα και η επιλογή αυτών των δυνάμεων να μιλήσουν με πατριωτικούς όρους.

Την ώρα για παράδειγμα που υποχωρούμε στο Αιγαίο στα έξι μίλια, και η Αριστερά κι ο κύριος Τσίπρας δεν λένε λέξη, γιατί απλούστατα συμφωνούν με αυτή την θέση που είναι και αμερικανική θέση. Δεν συμφωνούν με την επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια, επειδή δεν συμφωνούν και οι ΗΠΑ. Αν τα κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας και στα αριστερά του ΠΑΣΟΚ (Ζωή) επιλέγονται από τους πολίτες είναι γιατί λένε αυτά που δεν λέγονται.

Την ώρα που η Κυβέρνηση στρώνει με διαρροές το έδαφος για να ξεπουλήσει ιστορία 15 αιώνων στο Σινά, ο κύριος Τσίπρας επιλέγει να μην πεί ούτε μισή λέξη στην ομιλία του. Αλλά μιλά αορίστως για ανθρώπινη ασφάλεια (εννοεί νόμο και τάξη, αλλά ντρέπεται), για φυσική ασφάλεια, για οικονομική και εδαφική ασφάλεια. Κάπως έτσι μπορείς να γίνεις πράγματι ο αρχηγός όλου του άχρωμου Κέντρου, ο Ανδρουλάκης μοιάζει να μην μπορεί, δεν μπορείς όμως να γίνεις ποτέ ξανά ο αρχηγός των Ελλήνων.

Αυτά, αγαπητέ Αλέξη.

(από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»)

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο