ηγέτης έχει μία σειρά πλεονεκτημάτων και είναι πρόθυμος να τα αξιοποιήσει. Σχεδόν προδιαγεγραμμένη θεωρείται η έκβαση της αυριανής συνάντησης μεταξύ των Προέδρων Κίνας και ΗΠΑ, με την αμερικανική πλευρά να φτάνει εξαιρετικά αποδυναμωμένη στο Πεκίνο. Μετά από ένα ταραχώδες 2025, όταν η κινεζική κυβέρνηση είχε επιδείξει την ισχύ της επιβάλλοντας αυστηρότατους περιορισμούς στις εξαγωγές κρίσιμων πρώτων υλών ως αντίποινα στον εμπορικό πόλεμο που κήρυξε η Ουάσιγκτον, ο Λευκός Οίκος είχε αναδιαμορφώσει τον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη, φέροντας το Καράκας στο στρατόπεδό του αναίμακτα. Ωστόσο, αυτή η αδιαμφισβήτητη επιτυχία ίσως οδήγησε το επιτελείο Τραμπ στο καταστροφικό λάθος της υποτίμησης ενός άλλου “εχθρικού” καθεστώτος. Σε αντίθεση με την περίπτωση της Βενεζουέλας, η απόφαση εμπλοκής στο Ιράν έχει εξελιχθεί σε έναν νέο εφιάλτη για την αμερικανική κυβέρνηση.
75 ημέρες μετά την ξαφνική επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, οι δύο σύμμαχοι όχι απλώς δεν πέτυχαν τους βασικούς στόχους τους, αλλά κατάφεραν να επιδεινώσουν δραματικά την κατάσταση στους περισσότερους τομείς. Η πιο κρίσιμη συνέπεια είναι ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ, ο οποίος έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση στα χρονικά και έχει θέσει υπό αμφισβήτηση το σύστημα ελεύθερου εμπορίου που ίσχυε εδώ και δεκαετίες.
Παραδόξως, το ζήτημα αυτό βρίσκεται στο επίκεντρο των διαφορών μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ. Ο Τραμπ, φανατικός υποστηρικτής της ιδέας πως τα εμπορικά ελλείμματα ισοδυναμούν με τις γεωπολιτικές αδυναμίες, επιχείρησε να εκμηδενίσει το εμπορικό πλεονέκτημα της Κίνας έναντι των ΗΠΑ, επιβάλλοντας πρωτοφανείς δασμούς. Ωστόσο, ακριβώς όπως και στο παράδειγμα του Ιράν, ο Αμερικανός Πρόεδρος υπερτίμησε τις δυνάμεις του— πολιτικά και συνταγματικά— και «δάγκωσε περισσότερα απ’όσα μπορούσε να μασήσει». Έναν χρόνο αργότερα, οι δασμοί του Τραμπ έχουν κριθεί αντισυνταγματικοί από τα αμερικανικά δικαστήρια, οι σύμμαχοι των ΗΠΑ έχουν απογοητευτεί από τη γενικά άδικη στοχοποίησή τους, οι ήδη αυξημένες τιμές σκαρφαλώνουν καθημερινά λόγω των πρόσθετων πληθωριστικών πιέσεων από την ενεργειακή κρίση, και η Κίνα έχει ενισχύσει τον έλεγχό της σε πολλές κρίσιμες εφοδιαστικές αλυσίδες.
Αρκετοί αναλυτές είχαν προβλέψει τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει ο Τραμπ από την πρώτη ημέρα του νέου εμπορικού πολέμου που κήρυξε. Η απόφασή του να ζητήσει μία μεταφορική εκεχειρία από τον Σι τον περασμένο Οκτώβριο απέδειξε αυτήν την εκτίμηση. Και η θέση του σήμερα είναι ακόμα πιο δυσχερής. Όπως σχολιάζουν οι περισσότεροι γνώστες γεωπολιτικής, ο Αμερικανός Πρόεδρος θα ζητήσει από τον Κινέζο ομόλογό του να μεσολαβήσει ώστε να ανοίξουν επιτέλους τα Στενά του Ορμούζ. Από την πλευρά του, ο Κινέζος Πρόεδρος έχει κάθε λόγο να δηλώνει ικανοποιημένος με την προφανή αποτυχία της Ουάσιγκτον στον Περσικό Κόλπο, αλλά δεν επιθυμεί μία ευρύτερη παγκόσμια οικονομική κρίση.
Σε κάθε περίπτωση, το Πεκίνο θα ζητήσει ανταλλάγματα για την όποια βοήθεια παρέχει, με την Ταϊβάν να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας. Εξάλλου, όταν είχε ξεκινήσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είχαν τονίσει ότι η παράλογη επίθεση κατά του Ιράν διευκολύνει τα επιχειρήματα της Κίνας για την επίθεσή της κατά της Ταϊβάν. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Τραμπ δεν θα εγκαταλείψει εντελώς το νησί, ειδικά όσο αυτό παραμένει ο πρώτος και με διαφορά παραγωγός ημιαγωγών στον κόσμο. Όμως, μία ουσιώδης οπισθοχώρηση των ΗΠΑ στο θέμα της Ταϊπέι είναι σίγουρα στο τραπέζι.