Μιλώντας στην πρώτη συνεδρία του “5th Energy and Shipping” του ΙΕΝΕ, την Τετάρτη, 29 Απριλίου στο Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, που ήταν αφιερωμένη στις μεταφορές ενεργειακών φορτίων και τα καύσιμα, ο κ. Ζαχαριάδης είπε ότι έχει αρνητική άποψη για τα εναλλακτικά ναυτιλιακά καύσιμα, πρωταρχικά, για τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον και δευτερευόντως για τις επιπτώσεις στους ισολογισμούς των εταιρειών του τομέα
Αναφέρθηκε, μάλιστα σε πρόσφατη ακαδημαϊκή μελέτη του Πολυτεχνείου, για τις επιπτώσεις της χρήσης πράσινων καυσίμων (κυρίως, αμμωνία και μεθανόλη που παράγοντα από πράσινο υδρογόνο) στα πλοία, που περιγράφουν μια δυσοίωνη εικόνα για το μέλλον της ελληνικής ναυτιλίας.
Όπως είπε, o λόγος για τον οποίο έχουν επιλεγεί ως κύρια εναλλακτικά καύσιμα για την ναυτιλία, η πράσινη αμμωνία και μεθανόλη είναι ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί απευθείας πράσινο υδρογόνο που χαρακτήρισε πολύ δύσκολο καύσιμο.
Χαρακτήρισε δε αμέσως μετά, αυτά τα πράσινα καύσιμα ως “επιστημονική φαντασία” επειδή αφενός δεν είναι διαθέσιμα σήμερα και κατά την εκτίμησή του, δεν θα είναι ποτέ!
Παρά το γεγονός ότι θεωρούνται κορυφαίες λύσεις για την απανθρακοποίηση της ναυτιλίας, καθώς προσφέρουν μηδενικές ή πολύ χαμηλές εκπομπές CO2 όταν παράγονται από ανανεώσιμες πηγές, απαιτούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και κόστος για να παραχθούν.
Για να γίνει πιο κατανοητός, ανέφερε ότι σήμερα η παγκόσμια ναυτιλία καταναλώνει 300-330 εκατ. μετρικούς τόνους συμβατικά, ορυκτά καύσιμα, κυρίως βαρέα πετρέλαια κ.α.., ετησίως.
Αν αυτή η ποσότητα πρόκειται να αντικατασταθεί, θεωρητικά, με αμμωνία χρειαζόμαστε δυόμιση φορές περισσότερο καύσιμο, από το συμβατικό, δηλαδή, 825 εκατ. μετρικούς τόνους από αυτό το υγρό καύσιμο, μόνο για τη ναυτιλία και τούτο επειδή αυτά έχει μακράν λιγότερη ενεργειακή πυκνότητα σε σχέση με τα συμβατικά», τόνισε.
Για να παραχθεί αυτή η ποσότητα πράσινης αμμωνίας απαιτούνται 150 εκατ. τόνοι πράσινο υδρογόνο μέσω ηλεκτρόλυσης, κάτι που απαιτεί τεράστιες ποσότητες καθαρής ενέργειας. Για την παραγωγή ενός κιλού πράσινης αμμωνίας χρειάζονται 55-60 πράσινες KWh, είπε και πρόσθεσε: «Χρειάζονται 9.000 TWh μόνο για να παραχθούν αυτές οι ποσότητες πράσινης αμμωνίας για την ναυτιλία, όταν η συνολική παγκόσμια παραγωγή είναι 10 TWh. Και όλα αυτά για να αφαιρέσουμε το 2-3% των παγκόσμιων εκπομπών ρύπων που αντιστοιχούν στην κατανάλωση συμβατικών καυσίμων στην ναυτιλία.»

Εκτός αυτού, ο κ. Ζαχαριάδης υποστήριξε ότι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο μια τέτοια προοπτική δεν αποτελεί λύση είναι ότι αυτά τα καύσιμα έχουν χαμηλή ενεργειακή αποδοτικότητα. «Μόνο το 20% της παραγόμενης ενέργειας καταλήγει στις προπέλες που κινούν το πλοίο», είπε.
Ο ίδιος θεωρεί ότι μια λύση θα ήταν η χρήση πυρηνικής ενέργειας για την παραγωγή πράσινου υδρογόνου, πράσινης αμμωνίας κα μεθανόλης. Ωστόσο, εκτίμησε, θα χρειαστούν 1400 μεγάλα πυρηνικά εργοστάσια γι’ αυτό το σκοπό!
Αν στις αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις από τη χρήση υγρών καυσίμων που παράγονται από πράσινο υδρογόνο, προσθέσουμε και το ότι απαιτούνται 10 τρισ. δολάρια σε ναυπήγηση νέων πλοίων που θα κινούνται με αυτά τα πράσινα καύσιμα και σε νέες υποδομές που θα τα εξυπηρετούν, τότε έχουμε την εξήγηση γιατί τα πράσινα ναυτιλιακά καύσιμα είναι επιστημονική φαντασία, κατέληξε.
Στην πρώτη Συνεδρία συμμετείχαν, εκτός του κ. Ζαχαριάδη, ο Πρόεδρος του ΙΕΝΕ, κ. Κωστής Σταμπολής, ο Capt. Στέλιος Δημουλέας, Διευθύνων Σύμβουλος της Almi Tankers, η κα Βασιλική - Μαριάννα Σουρτζή, Fuel Transition Lead στο LR Decarbonisation Hub, και η κα Μαρία-Αθηνά Παπαθανασίου, Διευθύντρια της Ecoprosperity Capital Ltd, με έδρα το Λονδίνο, και Research Fellow του ΙΕΝΕ. Τη συνεδρία συντόνισε ο Πρόεδρος της Ένωσης Τραπεζικών και Χρηματοοικονομικών Στελεχών της Ελληνικής Ναυτιλίας, κ. Γιώργος Ξηραδάκης.