Με ορισμένους να τη χαρακτηρίζουν ως τη «συμμαχία των προθύμων» για το κλίμα, η οργάνωση θα φιλοξενήσει αξιωματούχους από 53 κράτη, μεταξύ αυτών η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βρετανία, ο Καναδάς, η Βραζιλία, και η Νιγηρία. Πιο κρίσιμα, ενδεχομένως, χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία, και τα βασίλεια του Περσικού Κόλπου θα απουσιάζουν. Οι απουσίες αυτές θεωρούνται ιδιαίτερα θετικές, καθώς οι διοργανωτές πιστεύουν πως θα αποτρέψουν προσπάθειες πολιτικοποίησης της συνδιάσκεψης, με τις συμμετέχουσες αντιπροσωπείες να μην αντιμετωπίζουν παρασκηνιακές πιέσεις. Ταυτόχρονα, η συνάντηση δεν σκοπεύει να θέσει κάποιου είδους στόχους ή να οδηγήσει σε δεσμεύσεις εκ μέρους των παρευρισκόμενων. Αντιθέτως, βασικός σκοπός είναι ο διαμοιρασμός τεχνογνωσίας, τόσο σε επίπεδο πολιτικής χάραξης, όσο και επενδυτικών εργαλείων.
Η διαφορετική αυτή προσέγγιση από τις COP μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμη, καθώς θα επικεντρωθεί σε πρακτικές λύσεις και όχι θεωρητικές αποφάσεις ή συλλογικούς συμβιβασμούς. Εξίσου σημαντική και η συγκυρία στην οποία πραγματοποιείται η συνδιάσκεψη: Με τον νεότερο πόλεμο στη Μέση Ανατολή να έχει προκαλέσει τη μεγαλύτερη πετρελαϊκή κρίση στην ιστορία, αρκετοί αξιωματούχοι θυμήθηκαν πως τα ορυκτά καύσιμα παραμένουν μία επικίνδυνη εξάρτηση. Καθώς οι τιμές του πετρελαίου, του φυσικού αερίου, των καυσίμων κίνησης, και πολλών άλλων αγαθών βρίσκονται για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια σε ανοδική πορεία εξαιτίας γεωπολιτικών διαταραχών, η ενεργειακή μετάβαση αναδεικνύει σε ζήτημα ασφάλειας, και όχι απλώς κλιματικής πολιτικής. (Όχι ότι η κλιματική αλλαγή δεν αποτελεί απειλή ασφάλειας, αλλά αυτό αξίζει να ξεχωριστή ανάλυση.)
Στην πραγματικότητα, η τρέχουσα ενεργειακή κρίση οφείλει να κινητοποιήσει οποιονδήποτε σοβαρό ηγέτη ή πολιτικό. Ακόμα κι αν δεν πρόκειται για έναν πόλεμο όπως αυτοί μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν ή Ρωσίας και Ουκρανίας, μπορεί να αφορά σε κάποιου άλλου είδους γεωπολιτικό διακύβευμα. Για παράδειγμα, ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ή οι διάδοχοί του δεν θα εργαλειοποιήσουν την εξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο αμερικανικό LNG ώστε να επιβάλλουν δασμούς στα ευρωπαϊκά προϊόντα χωρίς να κινδυνέψουν με αντίποινα; Ή ότι η Ρωσία δεν θα εργαλειοποιήσει την προνομιακή θέση της ως σημαντικός εξαγωγέας πετρελαίου ώστε να εξασφαλίσει διπλωματική υποστήριξη από μικρότερα κράτη; Ως εκ τούτου, ο δημόσιος διάλογος περί ενεργειακής μετάβασης έπρεπε να είχε λήξει χρόνια πριν, ώστε η διεθνής ασφάλεια και η παγκόσμια οικονομία να μην κινδυνεύουν κάθε φορά που ξεσπά πόλεμος με τη συμμετοχή κάποιας χώρας που εξάγει ορυκτά καύσιμα.