Το πινγκ πινγκ ευθυνών, τα ήξεις αφήξεις και η γενικότερη σύγχυση που προκαλούν οι δύο πλευρές μονίμως στην παγκόσμια κοινότητα είναι το χαρακτηριστικά αυτού του ιδιότυπου πολέμου, που αμφότεροι θέλουν να πλασαριστούν ως νικητές και αναζητούν τον τρόπο που θα το κάνουν και το έπαθλο που θα κερδίσουν. Ο μόνος αδιαφιλονίκητος νικητής αυτή την στιγμή είναι το Ισραήλ, καθώς έχει καταφέρει να εδραιώσει την υπεροχή του στον Λίβανο και προχωράει ακάθεκτο με τον σχεδιασμό του στην Συρία. Ο μεγάλος χαμένος από την άλλη είναι η Δύση και κυρίως η ΕΕ, που βαδίζει σε έναν δρόμο εντελώς απρόβλεπτο με άλλους να αποφασίζουν για την δική της μοίρα. Πέρα από τις τεράστιες ευθύνες που φέρει η ίδια για την κατάσταση αυτή, το μείζον πρόβλημα είναι ότι είναι αδύνατον να κάνει κανείς οποιαδήποτε πρόβλεψη για παρόν αλλά και το άμεσο μέλλον.
Οι φωνές για τον κίνδυνο μιας πρωτοφανούς ενεργειακής κρίσης πολλαπλασιάζονται, οι ευρωπαϊκές οικονομίες βρίσκονται σε συμπληγάδες και το κόστος ζωής των Ευρωπαίων πολιτών συνεχώς αυξάνεται προκαλώντας ασφυξία στα νοικοκυριά. Η Κομισιόν για ακόμη μια φορά παρακολουθεί αμήχανη και αμέτοχη. Και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν ξέρει τι να πιστέψει πια, καθώς οι ανακοινώσεις του Τραμπ για τον πόλεμο διαδέχονται η μία την άλλη και είναι σχεδόν πάντα αντιφατικές, ενώ ουκ ολίγες φορές οι καθησυχαστικές ανακοινώσεις των Αμερικανών διαψεύδονται από τους Ιρανούς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο. Η αβεβαιότητα, οι συνεχείς ανατροπές και οι ανιέρες συμμαχίες είναι ακριβώς αυτό που χαρακτηρίζει την σημερινή εποχή. Και αυτό είναι το πλέον ανησυχητικό.