Επιδεικνύοντας τις γνωστές αντοχές της στις αιφνίδιες ανόδους των τιμών του αργού πετρελαίου, προκαλεί τους αναλυτές που τονίζουν πάντως τις ανησυχίες των Κινέζων για έναν πόλεμο διαρκείας, που θα πλήξει τις επενδύσεις τους στις υποδομές της περιοχής.
Οπωσδήποτε η κινεζική συμμετοχή εκτείνεται πέραν της φαινομενικής σιωπής και παρά τους στενούς δεσμούς του με την Τεχεράνη, η Κίνα εισάγει από άλλες χώρες της περιοχής τριπλάσιες ποσότητες αργού πετρελαίου σε σχέση με τις ιρανικές και ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών της με την Σαουδική Αραβία αποδεικνύεται δέκα φορές μεγαλύτερος σε σχέση με τον ανάλογο με το Ιράν.
Οι αναλυτές στην κινεζική πολιτική παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον τις εξελίξεις και αν και μερικοί δέχονται την δυσαρέσκειά της για τα επιχειρήματα που αφορούν τα πυρηνικά του Ιράν, άλλοι διαβλέπουν απόπειρες αρπαγής των ιρανικών αποθεμάτων αργού πετρελαίου από τις ΗΠΑ. Παρομοιάζουν την επιχείρηση ανάλογη με την αντίστοιχη της Βενεζουέλας του Ιανουαρίου του 2026, ενώ μερικοί υποστηρίζουν πως συνιστά μία απεγνωσμένη κίνηση του Αμερικανού προέδρου να στρέψει την προσοχή και το ενδιαφέρον μακριά από τα εσωτερικά προβλήματα της χώρας του.
Κίνα: Η “Ψυχολογία του Παίκτη”
Η σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο αντιμετωπίζεται στον δημόσιο λόγο της Κίνας με την μορφή μίας “Αμερικανο-ισραηλινής συμμαχίας” που για μία φορά ακόμα αποδεικνύει την “ανελέητη ωμότητα του νόμου της ζούγκλας”. Ο ειδικός στις αμερικανικές σχέσεις και στις ανάλογες της ζώνης του Ειρηνικού, στο Πανεπιστήμιο Διεθνών Μελετών της Σαγκάης, καθηγητής Huang Jing, ορίζει την “απερίσκεπτη” επίθεση στο Ιράν προϊόν της “νοοτροπίας ενός παίκτη”, με τον πρόεδρο Τραμπ να πιστεύει εσφαλμένα πως πρόκειται για μία “τελική συμφωνία για τα πάντα”.
(η συνέχεια στο slpress.gr)