Η αντιπολίτευση εμμένει στη ρητορική περί «ανάλγητης και ανίκανης» κυβέρνησης, ενώ από την άλλη πλευρά τίθεται το ερώτημα γιατί, εφόσον αυτή είναι η εικόνα της χώρας σήμερα, οι πολιτικοί συσχετισμοί παραμένουν σταθερά υπέρ του κυβερνώντος κόμματος που απέχει, δημοσκοπικά, παρασάγγας από το δεύτερο. Ένα ερώτημα που, κατά πολλούς, θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή και για αυτοκριτική.
Την ίδια στιγμή, ωστόσο, τα ζητήματα που απασχολούν περισσότερο την κοινωνία είναι σαφώς πιο «πεζά». Η ακρίβεια εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό πρόβλημα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η κυβερνητική στρατηγική βασίζεται κυρίως σε στοχευμένες παρεμβάσεις για τη στήριξη των πιο ευάλωτων, όπως το Fuel Pass και η επιδότηση στο πετρέλαιο κίνησης στην αντλία, που εκτιμήθηκε ότι μετριάζει το μεταφορικό κόστος και, κατ’ επέκταση, τις ανατιμήσεις στα βασικά καταναλωτικά αγαθά.
Αυτή η επιλογή παρουσιάζεται ως πιο αποτελεσματική σε σχέση με τις οριζόντιες μειώσεις φόρων στα καύσιμα. Με βάση τα κυβερνητικά στοιχεία, το όφελος από τα εφαρμοζόμενα μέτρα φθάνει στα 20 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης, ενώ για τη βενζίνη, η συνολική ελάφρυνση διαμορφώνεται μέχρι και στα 36 λεπτά για τη μεγάλη πλειονότητα των δικαιούχων και ακόμη υψηλότερα για τους κατοίκους των νησιών.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται και οι παρεμβάσεις στο εισόδημα. Η αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ από την 1η Απριλίου, σε συνδυασμό με μια σειρά φορολογικών ελαφρύνσεων, παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας ενίσχυσης του διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών.
Σύμφωνα με την ίδια λογική, η μείωση των φορολογικών συντελεστών αποτελεί βασική επιλογή πολιτικής, σε συνδυασμό με την αύξηση των φορολογικών εσόδων, μέσω της ανάπτυξης, της δημιουργίας θέσεων εργασίας και της αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής, υποστηρίζει το κυβερνητικό αφήγημα, ότι η οικονομική πολιτική ισορροπεί ανάμεσα στην ανάγκη στήριξης της κοινωνίας και στη διατήρηση της δημοσιονομικής σταθερότητας.
Σε αυτό το περιβάλλον, η συζήτηση για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών απορρίπτεται από το Μαξίμου ως ατελέσφορη και επικίνδυνη, εν μέσω περιόδου κρίσης. Η σταθερότητα παρουσιάζεται ως ζωτικής σημασίας πλεονέκτημα που δεν πρέπει να διακινδυνεύσει. Η τακτική της αντιπολίτευσης να μιλά για «καθεστώς» ή ακόμη και «παρακράτος», αναδεικνύει το υψηλό επίπεδο πόλωσης στο πολιτικό σκηνικό των τελευταίων ετών.
Κάπως έτσι, ο πολιτικός χάρτης της χώρας συνεχίζει να διαμορφώνεται μέσα από την αντιπαράθεση δύο διαφορετικών αφηγήσεων. Από τη μία, την κυβερνητική επίκληση της σταθερότητας και της μετρημένης οικονομικής στήριξης της κοινωνίας και, από την άλλη, την αντιπολιτευτική καταγγελία ενός συστήματος εξουσίας που «έχει εξαντλήσει τα όριά του.»
Θα είναι όμως ξανά ο «κυρίαρχος» λαός που θα κληθεί να βγάλει τα κάστανα από την πολιτική φωτιά που έχει ανάψει στη χώρα. Ο τρόπος που οι πολίτες θα αξιολογήσουν αυτές τις δύο αφηγήσεις, θα καταδείξει και ποια από αυτές αντικατοπτρίζει περισσότερο την πραγματικότητα που βιώνει. Ποιός, τελικά, υποφέρει από παραισθήσεις και ποιός τρέφει ψευδασθήσεις...