Γι’ αυτό και σήμερα ο Κιρ Στάρμερ κινδυνεύει —όχι επειδή εμπλέκεται ο ίδιος στο σκάνδαλο Έπστιν, αλλά επειδή έκανε μια λάθος επιλογή εξουσίας. Διάλεξε για πρέσβη έναν άνθρωπο, τον Πίτερ Μάντελσον, που κουβαλά βαριά σκιά σχέσεων με έναν καταδικασμένο παιδόφιλο. Στη βρετανική πολιτική κουλτούρα, αυτό αρκεί για να τεθεί το ερώτημα: γιατί έκρινε τόσο λάθος; Και μπορεί μετά από αυτό να μείνει στη θέση του; Αρκεί ώστε να ζητηθεί επισήμως η παραίτησή του.
Όταν δεν ακούς «Στάρμερ ή χάος»
Δεν είναι η πρώτη φορά. Ο Μπόρις Τζόνσον έπεσε επειδή αποκαλύφθηκε ότι εν μέσω πανδημίας συμμετείχε σε «πάρτι» στο γραφείο του. Μαζεύονταν δηλαδή τις Παρασκευές με τους συνεργάτες του και έπιναν κρασί – κάτι που θεωρήθηκε άκρως σκανδαλώδες σε περίοδο καραντίνας. Η Λιζ Τραζ απομακρύνθηκε με συνοπτικές διαδικασίες επειδή τρόμαξε τις αγορές. Κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο για «υπαρξιακές» απειλές του κράτους. Ήταν όμως πολιτικά σφάλματα — και πληρώθηκαν.
Μπορεί κανείς να ασκήσει κάθε κριτική στο επίπεδο των βρετανών ηγετών των τελευταίων ετών. Μπορεί επίσης να διαφωνεί κάθετα με το Brexit. Παρ’ όλα αυτά, η χώρα παραμένει υπόδειγμα κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Τα μέσα ενημέρωσης κάνουν τη δουλειά τους: ελέγχουν, πιέζουν, «βγάζουν στη σέντρα». Και οι πρωθυπουργοί λογοδοτούν. Πέφτουν ακόμη κι όταν η αντιπολίτευση είναι αποδυναμωμένη ή και σε πλήρη αποδιοργάνωση. Δεν ακούστηκε ποτέ «Τζόνσον ή χάος», ούτε θα πει κανείς σήμερα «Στάρμερ ή χάος».
Εκεί το λάθος κοστίζει, εδώ ξεχνιέται
Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι αναπόφευκτη —και άβολη. Εδώ, η λάθος επιλογή ενός πρέσβη ή τα πάρτι εν μέσω lockdown θα αντιμετωπίζονταν ως πταίσματα. Κι όμως, έχουν έρθει στο φως πολύ βαρύτερα ζητήματα: υποκλοπές, σκάνδαλα διαχείρισης δημόσιων πόρων, τραγωδίες που αποκάλυψαν παραλείψεις και ευθύνες. Τα ξεπερνάμε όλα με χαρακτηριστική ευκολία. Η πολιτική επιβίωση δεν κρίνεται στη λεπτομέρεια της κρίσης, αλλά στην αντοχή της επικοινωνίας.
Η διαφορά δεν είναι θεσμική μόνο. Είναι πολιτισμική. Εκεί, το λάθος κοστίζει. Εδώ ξεχνιέται. Και όσο αυτό ισχύει, το μόνο που θα πέφτει είναι ο πήχης των προσδοκιών μας.
(από την εφημερίδα «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»)