ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΘΗΚΑ με έκπληξη πως στην Ισπανία προωθείται η νομιμοποίηση μισού εκατομμυρίου μεταναστών, κυρίως μουσουλμάνων, με βασιλικό διάταγμα και με στόχο «να αντιμετωπιστεί η γήρανση του πληθυσμού και το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας». Η έκπληξη προήλθε από το γεγονός πως η Ισπανία ρισκάρει σήμερα κυριολεκτικά την υπόστασή της έχοντας αγωνιστεί για οκτώ αιώνες να απελευθερωθεί πλήρως από τον ζυγό των μουσουλμάνων. Ήταν η λεγόμενη «Ανακατάκτηση» η «reconquista» που ξεκίνησε το 722 μ. Χ. και ολοκληρώθηκε το 1492 μ. Χ. με την πτώση του τελευταίου μουσουλμανικού βασιλείου, του Εμιράτου της Γρανάδας.
Στις 2 Ιανουαρίου 1492 ο Σουλτάνος της Γρανάδας, Μωάμεθ ιβ΄ «Μποαμπντίλ», παρέδωσε ηττημένος την πόλη της Γρανάδας στο Φερδινάνδο και την Ισαβέλλα, τους νικητές χριστιανούς βασιλείς της Καστίλλης και της Αραγωνίας. Καμμία μουσουλμανική εξουσία ή κράτος δεν είχε απομείνει πλέον στην Ιβηρική. Όμως, η ιστορία αυτή ξεκίνησε πολλούς αιώνες νωρίτερα και συγκεκριμένα τον 8ο αιώνα μ. Χ. Όταν λίγοι χριστιανοί, χωρίς ελπίδες νίκης, στάθηκαν απέναντι στις αήττητες ορδές του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών.
Το Ισλάμ εμφανίστηκε από το πουθενά. Στα μέσα του 7ου αιώνα. Οι αραβικές ορδές συνέθλιψαν και κατέκτησαν την Περσική Σασσανιδική Αυτοκρατορία, τη Ρωμαϊκή Παλαιστίνη και Αίγυπτο, απείλησαν σοβαρά την Κωνσταντινούπολη, κατέκτησαν τη βόρεια Αφρική μέχρι το Μαρόκο. Τίποτα δε μπορούσε να ανακόψει την επέλασή τους. Στις αρχές του 8ου αιώνα ήταν η σειρά του χριστιανικού Βασιλείου των Βησιγότθων, που ήκμαζε στην Ιβηρική.
Οι Άραβες πλέον είχαν συγκροτήσει ένα πανίσχυρο κράτος: το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, που εκτεινόταν από τα βάθη της Περσίας και του Αφγανιστάν μέχρι το Μαρόκο. Η εισβολή στην Ιβηρική ήταν το επόμενο βήμα. To 711 μ. Χ. οι δυνάμεις του Χαλιφάτου πέρασαν τα στενά του Γιβραλτάρ και εισέβαλαν στο Βασίλειο των Βησιγότθων. Ο Βασιλιάς Ροδέριχος συγκέντρωσε όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις που είχε και έσπευσε να αντιμετωπίσει τους εισβολείς. Όμως, στη μάχη της Γκουανταλέτε οι Άραβες συνέτριψαν τους Βησιγότθους και ο Ροδέριχος έπεσε μαχόμενος. Μέχρι το 720 μ. Χ. ολόκληρη η Ιβηρική είχε κατακτηθεί από τους μουσουλμάνους και στη θέση του Βασιλείου των Βησιγότθων υπήρχε η μουσουλμανική επαρχία του Χαλιφάτου με την ονομασία «αλ Ανταλούς». Οι χριστιανοί της Ιβηρικής είχαν κατακτηθεί από το Ισλάμ. Κάθε αντίσταση φαινόταν πως είχε εκλείψει. Όμως, πάντα υπάρχει κάποιος που θα πολεμήσει.
Τόν έλεγαν Πελάγιο. Ήταν Βησιγότθος ευγενής. Γύρω από το πρόσωπό του έχει καλλιεργηθεί ένας μυθος. Η ιστορική αλήθεια είναι, όμως, ότι λίγο μετά την κατάκτηση της Ιβηρικής από το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών, στα βουνά των Αστουριών της βόρειας Ιβηρικής, ξέσπασε χριστιανική εξέγερση υπό τον Πελάγιο. Το 722 μ. Χ. ισχυρές αραβικές δυνάμεις κινήθηκαν στα βουνά των Αστουριών με στόχο να πνίξουν την εξέγερση των χριστιανών. Οι δυνάμεις του Χαλιφάτου υπερείχαν αριθμητικά των χριστιανών επαναστατών. Όμως, στα άγρια δάση των βουνών το αριθμητικό πλεονέκτημα μηδενιζόταν.
Ο στρατός του Χαλιφάτου έπεσε σε ενέδρα βαθειά σε μια στενωπό κοντά στην περιοχή της Κοβαντόνγκα. Οι χριστιανοί υπό τον Πελάγιο συνέτριψαν τους εισβολείς με βροχή από πέτρες και βέλη ενώ στη συνέχεια εφόρμησαν και τους αποτελείωσαν. η μάχη της Κοβαντόνγκα οδήγησε στον αφανισμό ενός πανίσχυρου μουσουλμανικού στρατού και τη γέννηση ενός χριστιανικού βασιλείου: του βασιλείου των Αστουριών με βασιλιά τον Πελάγιο. Από το βασίλειο αυτό ξεκίνησε η διαδικασία ανακατάκτησης της Ιβηρικής από το Ισλάμ. Ένα βασίλειο που γεννήθηκε μέσα από την αποφασιστικότητα λίγων γενναίων που στάθηκαν απέναντι στην ισχυρότερη πολεμική μηχανή της εποχής τους. και νίκησαν.
Γιατί, λοιπόν, σήμερα με ένα βασιλικό διάταγμα να ακυρωθούν αυτές οι θυσίες;
*Δικηγόρος LLM
(από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»)