παραιτούνται με την απαγγελία κατηγορίας υπό του εισαγγελέως του Αρείου Πάγου.
Πέραν της επιρροής που ασκούν οι υπουργεύοντες, πρωθύστερο ζήτημα είναι ηανεπηρέαστη επιλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, που δεν είναι υπόθεση ποσοστών αλλά απόλυτως σύμφωνη με την «διάκριση των εξουσιών». Η κυβέρνηση στηρίζεται στην πλειψηφία της βουλής κι όχι στους δικαστές που προκρίνει.
Ένα συντάγμαπου θα καθόριζε ότι την ποινική δίωξη μέλους της κυβερνήσεως ασκεί ο εισγαγγελέας του Αρείου Πάγου κι αρμόδιος είναι ο «φυσικός δικαστής», θα τακτοποιούσε το τεράστιο σκάνδαλο του προηγουμένου νομοθέτη που σήμερα κουνεί το δάκτυλο. Τα άλλα είναι εκ του πονηρού, όπως κι η ταχυτάτη παραγραφή των υπουργικών αδικημάτων για την οποία λέξη δεν είπε ο πρωθυπουργός ενώ αποτελεί συνταγματικό πραξικόπημα, με την διάκριση των πολιτών σε προνομιούχους πολιτευτές και στον«χύδην όχλο».
Τα ίδια ισχύουν για την...«βολευτική (!) ασυλία» που δέον να παρέχεται μόνο κατόπιν αιτήσεως του διωκομένου βουλευτή, γιά πράξεις ή παραλήψεις που συνδέονται άμεσα με την πολιτική κι όχι με φορολογικές παραβάσεις όπως του κ.Κουτσούμπα, ισοβίου ηγέτου του ΚΚΕ.
Δεν εξαντλούνται εδώ οι αναθεωρητέες διατάξεις του συντάγματος 2001. Πέραν της απλουστεύσεως της διαδικασίας αναθεωρήσεως με μία 4ετή βουλή καιπλειοψηφία 2/3 , για ν’ανταποκρίνεται το σύνταγμα στις ταχύτατα μεταβαλλόμενες διεθνείς αλλά κυρίως εσωτερικές συνθήκες όπως λχ. η Τενχνητή Νοημοσύνη κι η ερήμωση της υπαίθρου αντιστοίχως, ολόκληρο το σώμα του σύνταγματος χρήζει ανασυγκροτήσεως.
Βρίθουνοι διακρίσεις κι αδικίες στο υπάρχον σύνταγμα όπως η αναδρομικότης κι η προκαταβολή φόρων , η διαφοροποίηση ανά επάγγελμα των συντελεστών φόρου εισοδήματος αντί ενός ενιαίου, η έλλειψη εγγυήσεως της πνευματικής ιδιοκτησίας, η ευχέρεια χορηγήσεως φορολογικών απαλλαγών (23 δισ. ευρώ το 2024), η δυσμενής μεταχείριση της ακινήτου περιουσίας έναντι των άλλων μορφών επενδύσεων κι η άσκηση των χωροταξικών αυθαιρεσιών απόδικαστές εις βάρος της προστασίας του φυσικού και ιστορικού περιβάλλοντος ,ως το «μπόνους» του τρίτου ορόφου κι ο ουρανοξύστης στο Ελληνικό, που υπερβαίνει εις ύψος την Ακρόπολη.
Είναι πάμπολλες οι ατέλειες ενός φλύαρου συντάγματος που βολεύει τους εξουσιαστές εις βάρος του «κυριάρχου» λαού, όπως η απαγόρευση της προσθήκης ασχέτων και φωτογραφικών άρθρων σε αποκλειστικές νομοθετικές ρυθμίσεις αλλά ο σεβασμός του συντάγματος είναι πρωτεύον θέμα.
Τα περί ισοσκελίσεως του κρατικού προϋπολογισμού χωρίς πιστωτικά έσοδα μπορεί να αποβεί εις βάρος της δημοσιονομικής πολιτικής εις περιόδους κρίσεως και οικονομικής υφέσεως και καλόν είναι ν’αποφεύγονται τέτοιες συνταγματικές δεσμεύσεις.
Πιό σωστό φαίνεται η κατάργηση της μονιμότητος των δημοσίων υπαλλήλων αλλά κι αυτή χρήζει εγγυήσεων. Εν ολίγοις , η χώρα έχει ανάγκη όχι απλώς αναθεώρησεως του συντάγματος αλλά ανακτήσεως ενός λιτού , συγχρόνου κι αποτελεσματικού καταστατικού χάρτη.
Το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει περισσότερα από 35 άρθρα έναντι 114 του Συντάγματος 1952 , που ήταν το καλλίτερο απ’όλα τα άλλα συντάγματα της Ελληνικής πολιτείας, εξαιρέσει ίσως των διατάξεων που καθόριζαν την μορφή του πολιτεύματος, που όμως ρυθμίστηκε οριστικώς με την ελευθέρα βούληση του Ελληνικού λαού, τον Δεκέμβριο του 1974.