όπλων, προειδοποιώντας πως εάν δεν το κάνει, οι ΗΠΑ θα αναλάβουν δράση. Το Ιράν λοιπόν αντιμετωπίζει μια άμεση απειλή.
Η αμερικανική επίθεση τον Ιούνιο κατέδειξε ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δρουν συντονισμένα. Η ίδια η παραδοχή του Τραμπ επιβεβαίωσε ότι οι «διαπραγματεύσεις» στο Ομάν ήταν ένα τέχνασμα, ώστε να καθησυχαστεί η Τεχεράνη. Η προσπάθεια του Ισραήλ να αποσταθεροποιήσει το Ιράν εκ των έσω απέτυχε, όμως νέες αφορμές για πόλεμο αναδύονται. Ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, επικοινώνησε πρόσφατα με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, στη διάρκεια της οποίας φέρεται να διατύπωσε εξωφρενικές απαιτήσεις: να τερματιστεί ο εμπλουτισμός, να παραδοθεί το εμπλουτισμένο ουράνιο και να μειωθούν τα βεληνεκή και τα αποθέματα πυραύλων. Ουσιαστικά, μια απαίτηση για παράδοση, την οποία η Ουάσινγκτον γνωρίζει ότι η Τεχεράνη θα απορρίψει. Οι ΗΠΑ θα ισχυριστούν ότι «το Ιράν αρνείται να διαπραγματευτεί με καλή πίστη» ως casus belli.
Το στρατιωτικό δόγμα του Ιράν είναι θεμελιωδώς αμυντικό. Του Ισραήλ δεν είναι. Όμως αυτή η στάση ίσως αλλάζει. Τον Αύγουστο του 2025, ο απόστρατος στρατηγός των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης Γιαχία Σαφαβί, ανώτερος σύμβουλος του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, δήλωσε: «We must adopt an offensive strategy», δηλαδή «πρέπει να υιοθετήσουμε μια επιθετική στρατηγική». Σε δήλωση του Ιανουαρίου, το Αμυντικό Συμβούλιο του Ιράν ανέφερε ότι, «στο πλαίσιο της νόμιμης άμυνας, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν περιορίζεται στο να αντιδρά μετά από μια ενέργεια και θεωρεί τα αντικειμενικά σημάδια απειλής ως μέρος της εξίσωσης ασφάλειας».
Η απειλή είναι υπαρξιακή. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν επιδιώκουν μόνο αλλαγή καθεστώτος, αλλά και τον διαμελισμό του Ιράν κατά εθνο-γλωσσικές γραμμές. Οι ταραχές στόχευαν στην πυροδότηση εμφυλίου πολέμου, όπως στη Συρία και τη Λιβύη, με Κούρδους και Μπαλούχους αυτονομιστές να υποτίθεται ότι θα λάμβαναν αυτόνομες περιοχές. Αν το ιρανικό καθεστώς πέσει, οι ΗΠΑ θα λεηλατήσουν την πετρελαϊκή και αεριοφόρα κληρονομιά του ιρανικού λαού, όπως έγινε με τη Βενεζουέλα.
Για 47 χρόνια, το Ιράν έχει υπομείνει κυρώσεις, απειλές, σαμποτέρ, υποκινητές και τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ με δυτική στήριξη. Τους τελευταίους επτά μήνες, οι Ιρανοί βίωσαν πόλεμο και ταραχές. Η αντι-ιρανική εκστρατεία στα ΜΜΕ παραποίησε σε μεγάλο βαθμό τα φρικτά εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά αθώων Ιρανών, ενώ παρουσίαζε βίαιους όχλους ως «ειρηνικούς διαδηλωτές».
Το ιρανικό έθνος δεν του επετράπη ποτέ να λειτουργήσει και να αναπτυχθεί όπως άλλα έθνη. Οι διαπραγματεύσεις είναι μάταιες. Το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης σαμποταρίστηκε από το Τελ Αβίβ, με τη βοήθεια του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα.
Μια διαπραγματευμένη συνθήκη δεν αφορά μόνο την άρση χιλιάδων πρωτογενών και δευτερογενών κυρώσεων στην ηγεσία και στο έθνος, ούτε μόνο τους περιορισμούς στις βίζες για τους Ιρανούς, αλλά και τη μόνιμη εξουδετέρωση των πιο ύπουλων στοιχείων της ιρανικής διασποράς. Μεγάλο μέρος της διασποράς παραμένει πολιτικά αδιάφορο, όμως σημαντικά υποσύνολα, επί σχεδόν πέντε δεκαετίες, έχουν κινητοποιηθεί κατά των συμπατριωτών τους: ζητώντας κυρώσεις, εμπλεκόμενα σε στάση και τρομοκρατία, και υποδαυλίζοντας έναν νέο πόλεμο.