έχει αποδυναμωθεί μετά τις ενδιάμεσες εκλογές, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν ίσως μία ευκαιρία να ενισχύσουν τη θέση της ΕΕ.
Μία νέα απειλή αναδύεται κατά της κλιματικής πολιτικής της ΕΕ καθώς η ExxonMobil αμφισβητεί την κοινοτική νομοθεσία για τη δέσμευση άνθρακα. Πιο συγκεκριμένα, η αμερικανική εταιρεία χρησιμοποίησε τον διαιτητικό μηχανισμό επίλυσης διαφορών της Συνθήκης για τον Χάρτη Ενέργειας. Η Συνθήκη είχε υπογραφεί το 1994 και στόχευε να ενισχύσει τη η διασυνοριακή συνεργασία στον ενεργειακό κλάδο. Ωστόσο, τα ευρωπαϊκά κράτη συμφώνησαν να αποχωρήσουν το 2025, καθώς θεωρήθηκε πως ο Χάρτης δεν συνάδει με τη σύγχρονη ενεργειακή και κλιματική πολιτική της ΕΕ. Όμως, υπόκεινται ακόμα στους κανόνες της Συνθήκης μέχρι το 2045. Μετά την κατάθεση της αγωγής της ExxonMobil μέσω τριών θυγατρικών στη Βρετανία, το Βέλγιο, και το Λουξεμβούργο, η Κομισιόν ενημέρωσε τους άλλους θεσμούς της ΕΕ ότι προετοιμάζει την απάντησή της.
Η αφορμή για την αγωγή της ExxonMobil ήταν η υποχρέωση για τη δέσμευση άνθρακα που περιλαμβάνεται στην Πράξη για τη Βιομηχανία Μηδενικών Καθαρών Εκπομπών (Net-Zero Industry Act/ NZIA). Οι κανονισμοί αυτοί προβλέπουν πως οι παραγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου πρέπει να αναπτύξουν έργα δέσμευσης και αποθήκευσης άνθρακα, με στόχο η δυναμικότητα της ΕΕ να φτάσει τους 50 εκατομμύρια τόνους ετησίως μέχρι το 2030. Σύμφωνα με την αίτηση, η αμερικανική εταιρεία δεν επιθυμεί την κατάργηση των ευρωπαϊκών κανόνων, αλλά την αλλαγή τους, αναφέροντας πως οι υφιστάμενες διορίες είναι μη ρεαλιστικές και πως απλώς θα αυξήσουν το ενεργειακό κόστος στην ευρωπαϊκή αγορά.
Παραδόξως, η δέσμευση άνθρακα είναι η μοναδική “πράσινη” τεχνολογία στην οποία έχει επενδύσει, δημιουργώντας ένα δίκτυο αγωγών στο βιομηχανικό κέντρο της των αμερικανικών ακτών του Κόλπου του Μεξικού, όπου λειτουργεί και ένας από τους μεγαλύτερους κόμβους παραγωγής και διύλισης πετρελαίου παγκοσμίως. Πέραν αυτού, η ExxonMobil συνιστά ενδεχομένως τον μεγαλύτερο πολέμιο των κλιματικών πολιτικών σε ΗΠΑ και ΕΕ, χρηματοδοτώντας σχετικές εκστρατείες.
Εξάλλου, η στενή σχέση του Διευθύνονται Συμβούλου της εταιρείας, Ντάρεν Γουντς, με τον Ντόναλντ Τραμπ είναι γνωστή. Η πρόσβαση στον Λευκό Οίκο έχει επιτρέψει στον Γουντς να χρησιμοποιήσει το διπλωματικό εκτόπισμα της Ουάσιγκτον ώστε να πιέσει την ΕΕ. Πιο πρόσφατες οι περιπτώσεις της Οδηγίας για την Εταιρική Δέουσα Επιμέλεια όσον αφορά τη Βιωσιμότητα (Corporate Sustainability Due Diligence Directive/ CSDDD) και οι νέοι κανόνες για τις εκπομπές μεθανίου. Και τις δύο φορές, οι Βρυξέλλες υποχώρησαν, αλλάζοντας ή αναβάλλοντας τα ψηφισθέντα πλαίσια.
Ως εκ τούτου, η νομική αμφισβήτηση της NZIA προκαλεί ανησυχίες για το μέλλον της. Ακόμα και αν η ExxonMobil δεν επικρατήσει στη διαιτησία, η πίεση προς τις Βρυξέλλες θα είναι σημαντική, ειδικά καθώς οι φωνές κατά των κλιματικών πολιτικών εντός της ΕΕ γίνονται πιο ηχηρές. Από την άλλη πλευρά, με τον Ντόναλντ Τραμπ να έχει χάσει πλέον την παντοδυναμία του στην Ουάσιγκτον μετά τη σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών, κάθε σοβαρός Ευρωπαίος αξιωματούχος οφείλει να αναγνωρίσει πως το διπλωματικό περιθώριο ελιγμών διευρύνεται.