τις παρεμβάσεις του Αλέξη Τσίπρα και τις αιτιάσεις που διατυπώνονται για τους χειρισμούς της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, αναδεικνύει ένα διαχρονικό πρόβλημα του δημόσιου διαλόγου: την τάση να απομονώνονται συγκεκριμένα γεγονότα από το ιστορικό και γεωπολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο συνέβησαν. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία όταν η συζήτηση αφορά ζητήματα εθνικής στρατηγικής, κυριαρχικών δικαιωμάτων και αμυντικής θωράκισης.
Η αποτίμηση της εξωτερικής πολιτικής της περιόδου μετά το 2019 δεν μπορεί να γίνεται χωρίς αναφορά στην προηγούμενη κυβερνητική περίοδο. Ούτε, βεβαίως, μπορεί να παραγνωρίζεται ότι αρκετές από τις επιλογές που σήμερα παρουσιάζονται ως αντικείμενο αντιπαράθεσης έχουν βαθύτερες θεσμικές και διπλωματικές ρίζες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ευρωπαϊκή πολιτική κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Η Ελλάδα δεν ξεκίνησε την πολιτική αυτή επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, καθώς οι ευρωπαϊκές κυρώσεις είχαν ήδη θεσπιστεί μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014. Η κυβέρνηση Τσίπρα τις διατήρησε στο πλαίσιο της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής, όπως έπραξαν και οι επόμενες κυβερνήσεις.
Μπορείτε να δείτε ολόκληρο το άρθρο στη στήλη "Σχόλιο" του energia.gr