Οι πρόσφατες ψηφοφορίες στις επιτροπές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα πρότυπα εκπομπών CO₂ των αυτοκινήτων και των ελαφρών επαγγελματικών οχημάτων, καθώς και για τα Καθαρά Εταιρικά Οχήματα, αποτελούν ένα πρώτο θετικό βήμα προς την αναγνώριση της τεχνολογικής πολυμορφίας.
Η εισαγωγή των οχημάτων που κινούνται αποκλειστικά με επιλέξιμα βιώσιμα καύσιμα (VEEFs), παράλληλα με τα ηλεκτρικά οχήματα και τις τεχνολογίες υδρογόνου, επιβεβαιώνει ότι η απανθρακοποίηση των μεταφορών δεν έχει μία και μοναδική διαδρομή. Απομένει, βεβαίως, να αρθούν οι περιορισμοί που εξακολουθούν να συνοδεύουν το σχετικό πλαίσιο, ώστε να αναγνωρίζονται όλα τα καύσιμα που πληρούν τις προϋποθέσεις της ευρωπαϊκής Οδηγίας για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (RED), χωρίς τεχνητούς χρονικούς περιορισμούς, και να εξασφαλιστεί ισότιμη μεταχείριση των VEEFs με τα ηλεκτρικά και τα υδρογονοκίνητα οχήματα.
Για την Ελλάδα, πάντως, η συγκεκριμένη ευρωπαϊκή συζήτηση δεν είναι καινούργια. Η κυβέρνηση έχει ήδη προχωρήσει σε συγκεκριμένες παρεμβάσεις για την προώθηση της ηλεκτροκίνησης, την ανάπτυξη των υποδομών φόρτισης και την ενίσχυση της χρήσης εναλλακτικών και ανανεώσιμων καυσίμων. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται τα κίνητρα για την αγορά ηλεκτρικών οχημάτων μέσω του προγράμματος «Κινούμαι Ηλεκτρικά», η ανάπτυξη δημόσιων και ιδιωτικών σημείων φόρτισης, καθώς και η ενσωμάτωση των ευρωπαϊκών στόχων για τα ανανεώσιμα καύσιμα στις εθνικές πολιτικές.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η προώθηση της χρήσης βιοκαυσίμων, με τις υποχρεώσεις ανάμειξης βιοκαυσίμων στα συμβατικά καύσιμα κίνησης και τα κίνητρα για την αξιοποίηση ανανεώσιμων καυσίμων να δημιουργούν σταδιακά μια αγορά με περισσότερες επιλογές. Παράλληλα, η ελληνική πολιτική για την ηλεκτροκίνηση και την ενεργειακή μετάβαση συνδέεται με την αξιοποίηση των εγχώριων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, περιορίζοντας την εξάρτηση από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα.
Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι να υπάρξει διαχωρισμός ανάμεσα στην ηλεκτροκίνηση και τα βιώσιμα καύσιμα, αλλά να λειτουργήσουν συμπληρωματικά. Η Ευρώπη χρειάζεται ρεαλιστικούς κανόνες, μεταβατικές ευελιξίες που θα λαμβάνουν υπόψη τη διαθεσιμότητα καυσίμων και υποδομών, αλλά και ίσους όρους ανταγωνισμού για όλες τις τεχνολογίες που μπορούν να συμβάλουν στη μείωση των εκπομπών.
Η επερχόμενη ψηφοφορία στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου αποτελεί, συνεπώς, μια ευκαιρία να αποδειχθεί ότι η πράσινη μετάβαση μπορεί να συνδυαστεί με τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα, τις επενδύσεις και την προστασία των καταναλωτών. Και αυτό είναι ένα στοίχημα που αφορά άμεσα και την Ελλάδα, η οποία έχει κάθε λόγο να υποστηρίζει ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο τεχνολογικής ουδετερότητας, αντί να εγκλωβίζεται σε αποκλειστικές τεχνολογικές επιλογές.