Δηλαδή, ότι η δυνατότητα παραγωγής καυσίμων εντός των ευρωπαϊκών τειχών δεν αποτελεί μόνο οικονομικό ζήτημα, αλλά και παράγοντα στρατηγικής αυτονομίας.
Στις συζητήσεις που διεξήχθησαν υπό την προεδρία των επιτρόπων Νταν Γιόργκενσεν και Άντριους Κουμπίλιους, με τη συμμετοχή εκπροσώπων της βιομηχανίας, της ευρωπαϊκής αμυντικής κοινότητας και του ΝΑΤΟ, αναδείχθηκαν δύο παράλληλες προτεραιότητες. Η πρώτη αφορά στην αξιοποίηση της διαθέσιμης παραγωγικής δυναμικότητας για την κάλυψη των άμεσων αναγκών σε καύσιμα. Και η δεύτερη στη διατήρηση ενός ανταγωνιστικού κλάδου που θα μπορεί να επενδύσει στον μετασχηματισμό του και να ανταποκριθεί στις μελλοντικές ανάγκες της Ευρώπης.
Το μήνυμα από την πλευρά της άμυνας ήταν σαφές, καθώς, όπως υπογράμμισε ο επίτροπος Kουμπίλιους, «η άμυνα χωρίς καύσιμα δεν είναι δυνατή». Σε μια περίοδο αυξημένων στρατιωτικών αναγκών, η διασφάλιση εγχώριας παραγωγικής ικανότητας αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, περιορίζοντας την έκθεση της Ευρώπης σε εξωτερικούς προμηθευτές και διεθνείς αναταράξεις.
Η ανάγκη αυτή γίνεται ακόμη πιο επιτακτική αν ληφθεί υπόψη ότι, σύμφωνα με τη FuelsEurope, από το 2009 η Ευρώπη έχει απωλέσει το 20% της δυναμικότητας διύλισης, με το κλείσιμο 35 διυλιστηρίων. Η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης εντείνει την εξάρτηση από εισαγόμενα καύσιμα και πετρελαϊκά προϊόντα, ενώ περιορίζει τις δυνατότητες της ευρωπαϊκής βιομηχανίας να διατηρήσει ισχυρή παρουσία σε μια αγορά που αλλάζει ταχύτατα.
Παράλληλα, η ευρωπαϊκή βιομηχανία διύλισης εμφανίζεται πρόθυμη να συνεργαστεί με την Επιτροπή και τα κράτη-μέλη για την αύξηση της παραγωγής, όπου αυτό είναι τεχνικά εφικτό και επιχειρησιακά ασφαλές.
Ενδεικτικά, στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας (IEA), που επικαλείται η FuelsEurope, καταγράφουν αύξηση της παραγωγής καυσίμων αεροσκαφών από τα ευρωπαϊκά διυλιστήρια κατά 22% τον Μάρτιο του 2026 και κατά 30% τον Μάιο, σε σύγκριση με τους αντίστοιχους μήνες του 2025.
Ωστόσο, η περαιτέρω αύξηση της παραγωγής έχει «ταβάνι», καθώς έρχεται σε αντίθεση με τεχνικούς και λειτουργικούς περιορισμούς και προϋποθέτει τη συνδρομή των κρατών-μελών, των τοπικών αρχών και των κατασκευαστών εξοπλισμού. Για αυτό το λόγο, η Επιτροπή προωθεί τη συγκρότηση ειδικών τεχνικών ομάδων εργασίας, με στόχο την εξέταση συγκεκριμένων μέτρων που μπορούν να εφαρμοστούν σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα.
Το κομβικό ζήτημα είναι, όμως, ο διάλογος να επεκταθεί και πέραν της προσωρινής ενίσχυσης της παραγωγής. Η FuelsEurope ζητά τη χάραξη ενός κοινού οδικού χάρτη για το μετασχηματισμό του κλάδου και μια ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή στρατηγική διύλισης, που θα συνδέει την ενεργειακή ασφάλεια με τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα και την πράσινη μετάβαση.
Δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Χωρίς βιώσιμες επιχειρήσεις και επαρκή περιθώρια για επενδύσεις, τα διυλιστήρια δυσκολεύονται να χρηματοδοτήσουν την παραγωγή ανανεώσιμων καυσίμων και καυσίμων χαμηλών εκπομπών άνθρακα. Αντίστοιχα, χωρίς επαρκή παραγωγική βάση, η Ευρώπη κινδυνεύει να εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από την εισαγόμενη ενέργεια, την ώρα που επιχειρεί να μειώσει το ανθρακικό αποτύπωμά της.
Στο πλαίσιο αυτό, ο κλάδος θέτει ως προτεραιότητες την αποτελεσματικότερη προστασία από τη διαρροή άνθρακα, την πρόσβαση σε βιώσιμες πρώτες ύλες, τη δημιουργία σταθερής ζήτησης για ανανεώσιμα καύσιμα και καύσιμα χαμηλών εκπομπών, καθώς και την ανάπτυξη χρηματοδοτικών εργαλείων που θα περιορίζουν τον κίνδυνο μεγάλων βιομηχανικών επενδύσεων.
Η γενική διευθύντρια της FuelsEurope, Λιάνα Γούτα χαρακτήρισε τον Στρατηγικό Διάλογο ως μια εποικοδομητική αρχή, και επεσήμανε ότι η διύλιση δεν αποτελεί κλάδο του παρελθόντος, αλλά στρατηγικό τομέα για την οικονομία, την ασφάλεια, την άμυνα και την ενεργειακή μετάβαση της Ευρώπης. Το επόμενο βήμα, όπως υπογράμμισε, είναι η μετατροπή αυτής της πολιτικής αναγνώρισης σε συγκεκριμένες αποφάσεις.
Η ανακοίνωση κοινής οδικού χάρτη, η λειτουργία τεχνικών ομάδων εργασίας και η συνέχιση των συναντήσεων υψηλού επιπέδου δημιουργούν το πλαίσιο για την επόμενη φάση. Το ζητούμενο είναι πλέον η Ευρωπαϊκή Στρατηγική Διύλισης να αποκτήσει ουσιαστικό περιεχόμενο και μετρήσιμα αποτελέσματα: να αποτρέψει την περαιτέρω απώλεια παραγωγικής δυναμικότητας, να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών διυλιστηρίων και να εξασφαλίσει τις επενδύσεις που απαιτούνται για τη μετάβασή τους στη νέα εποχή των καυσίμων.
Για την Ευρώπη, η πρόκληση δεν είναι απλώς να παράγει περισσότερα καύσιμα σήμερα. Είναι να διατηρήσει τη βιομηχανική βάση που θα της επιτρέψει να καλύπτει κρίσιμες ανάγκες αύριο, με μεγαλύτερη ασφάλεια εφοδιασμού και λιγότερες εξαρτήσεις από το εξωτερικό.
Η προοπτική των ανανεώσιμων καυσίμων στην Ευρώπη
Εν τω μεταξύ, η FuelsEurope προχώρησε στη δημοσίευση της πρώτης τριμηνιαίας έκθεσης με τίτλο «Οι προοπτικές των ανανεώσιμων καυσίμων στην ΕΕ (EU’s Renewable Fuels Outlook)», που παρουσιάζει μια σαφή εικόνα της σημερινής κατάστασης στην Ευρώπη και των αποτελεσμάτων που μπορούν ρεαλιστικά να επιτευχθούν έως το 2030 στον τομέα των ανανεώσιμων καυσίμων.

Τα σχετικά γραφήματα αποτυπώνουν το μέγεθος της σημερινής ευρωπαϊκής βιομηχανίας ανανεώσιμων καυσίμων και τις δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξής της. Παρουσιάζουν μια συνολική εικόνα της υφιστάμενης και της εκτιμώμενης παραγωγικής δυναμικότητας, ενώ παράλληλα αναδεικνύουν τα βήματα που εξακολουθούν να απαιτούνται για την ανάπτυξη αναδυόμενων τεχνολογιών, όπως τα συνθετικά βιώσιμα αεροπορικά καύσιμα (e-SAF).
Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την έκθεση στον σύνδεσμο που επισυνάπτεται εδώ