Στο επίκεντρο βρίσκεται η ερμηνεία του άρθρου 13 του Κανονισμού 2019/943 και το κατά πόσο η αποζημίωση πρέπει να καλύπτει το σύνολο των εσόδων που θα είχε εξασφαλίσει ένας παραγωγός εάν δεν είχε επιβληθεί ο περιορισμός της παραγωγής του.
Η υπόθεση παραπέμφθηκε στο ΔΕΕ από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιρλανδίας. Στην εισήγησή της, η γενική εισαγγελέας υποστηρίζει ότι ο υπολογισμός της αποζημίωσης πρέπει να προσεγγίζει όσο το δυνατόν περισσότερο τα έσοδα που θα αποκτούσε ο παραγωγός υπό κανονικές συνθήκες λειτουργίας, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής ενίσχυσης που θα δικαιούνταν. Στο πλαίσιο αυτό εξετάζεται και η αντιμετώπιση των εταιρικών συμβάσεων αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας (PPAs), ιδίως όταν προβλέπουν τιμές υψηλότερες από εκείνες της αγοράς. Η εισήγηση αποτελεί μέρος της δικαστικής διαδικασίας, με την τελική κρίση να ανήκει στο Δικαστήριο.
Η Ελλάδα μάλιστα παρενέβη στη διαδικασία, καταθέτοντας παρατηρήσεις για την ερμηνεία των κανόνων αποζημίωσης στις μη αγοραίες περικοπές, όπως επισήμανε χθες ο πρόεδρος της ΕΛΕΤΑΕΝ, Παναγιώτης Λαδακάκος, στο Renewable&StorageForum. Επεσήμανε δε ότι η μαζική ανάπτυξη των φωτοβολταϊκών δημιουργεί πιέσεις όταν δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη ανάπτυξη των υπόλοιπων τεχνολογιών και των αναγκαίων υποδομών. Οι επισημάνσεις αυτές συνδέονται άμεσα με τη συζήτηση στο ΔΕΕ, καθώς η αύξηση των περικοπών καθιστά κρίσιμο το ζήτημα των εσόδων που χάνουν οι παραγωγοί και των όρων υπό τους οποίους αποζημιώνονται.
Για τους επενδυτές ΑΠΕ, η εξασφάλιση όρων σύνδεσης και η ολοκλήρωση της αδειοδοτικής διαδικασίας αποτελούν μόνο ένα μέρος της εξίσωσης. Η πραγματική απόδοση π.χ. ενός φωτοβολταϊκού σταθμού εξαρτάται όλο και περισσότερο από τη δυνατότητα διάθεσης της παραγόμενης ενέργειας, τις τιμές κατά τις ώρες παραγωγής και την έκταση των περικοπών που ενδέχεται να επιβληθούν. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η προβλεψιμότητα των εσόδων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα για την προώθηση νέων επενδύσεων.
Καθοριστικό ρόλο αναμένεται να διαδραματίσει η αποθήκευση ενέργειας καθώς οι μπαταρίες μπορούν να απορροφούν μέρος της παραγωγής όταν υπάρχει υπερπροσφορά και να την αποδίδουν στο δίκτυο σε ώρες υψηλότερης ζήτησης. Η αξιοποίησή τους, σε συνδυασμό με την ενίσχυση των δικτύων και την ισορροπημένη ανάπτυξη των τεχνολογιών ΑΠΕ, μπορεί να περιορίσει τις πιέσεις που προκαλεί η συγκέντρωση της παραγωγής σε συγκεκριμένες ώρες. Παράλληλα, η δικαστική αποσαφήνιση του πλαισίου αποζημίωσης θα συμβάλει στον προσδιορισμό των οικονομικών κινδύνων που αναλαμβάνουν οι παραγωγοί σε μια αγορά που αλλάζει γρήγορα.