μέλλοντος. Όμως, σε αντίθεση με τη χρυσή εποχή των δεκαετιών 1950-1970, οι φιλοδοξίες δεν περιορίζονται μόνο στη συμβατική τεχνολογία σχάσης, αλλά στο νέο μέτωπο της σύντηξης.
Η πυρηνική σύντηξη δεν αποτελεί κάποια νέα ανακάλυψη, ούτε συνιστά κάποιο μεγάλο μυστήριο για τους επιστήμονες. Ωστόσο, η δημιουργία ενέργειας μέσω της σύντηξης παραμένει σε πειραματικό στάδιο εξαιτίας των πρακτικών δυσκολιών. Η βασικότερη από αυτές είναι η παραγωγή μεγαλύτερων ενεργειακών φορτίων από εκείνα που απαιτούνται για την έναρξη της διαδικασίας. Σύμφωνα με τους καθηγητές του MIT, Dennis Whyte και Andrew W. Lo, η εξίσωση της πυρηνικής σύντηξης είναι στην πραγματικότητα ένα οικονομικό πρόβλημα.
Ο Whyte διορίστηκε πρόσφατα επικεφαλής της Αρχής Ατομικής Ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKAEA) όπου διαχειρίζεται όχι μόνο την έρευνα για την εμπορευματοποίηση της σύντηξης, αλλά και μίας σειρά παράλληλων προγραμμάτων που στοχεύουν να βελτιστοποιήσουν τις διαδικασίες γύρω από την πυρηνική αντίδραση, όπως την ανακύκλωση του βασικού καυσίμου τριτίου και τη χρήση ρομποτικών συστημάτων για τη συντήρηση των υποδομών. Όπως αναγνωρίζει ο Whyte, η έρευνα στον ευρύτερο τομέα της σύντηξης έχει προχωρήσει αρκετά γρήγορα τα τελευταία χρόνια.
Και για αυτό πιθανότατα έχει παίξει ρόλο η ανάδειξη της σύντηξης σε γεωπολιτικό ζήτημα. Ο Whyte εξηγεί πως η εμπορευματοποίηση της σύντηξης, μίας τεχνολογίας που θεωρητικά μπορεί να παράγει φθηνή, άφθονη, και καθαρή ενέργεια θα αποτελέσει μία κομβική στιγμή. Ως εκ τούτου, εκείνος που θα φτάσει πρώτος σε αυτόν τον στόχο θα έχει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα. Αναμενόμενα, η θεώρηση αυτή έχει πυροδοτήσει έναν διεθνή ανταγωνισμό για το ποιος θα επιτύχει αυτό το φιλόδοξο σχέδιο, με τα δύο βασικά στρατόπεδα να είναι η δυτική και η κινεζική πλευρά.
Σε αντίθεση με πολλούς αξιωματούχους, ο Whyte δεν θεωρεί αυτόν τον ανταγωνισμό ως πρόβλημα. Ο ίδιος αναγνωρίζει την εντυπωσιακή ταχύτητα με την οποία η Κίνα έχει αναπτύξει τις δικές της δυνατότητες όσον αφορά τη σύντηξη. Εξάλλου, ο φόβος ενός κινεζικού τεχνολογικού θριάμβου έχει οδηγήσει τις δυτικές κυβερνήσεις και ιδιωτικά κεφάλαια να επενδύσουν ποσά ρεκόρ στην έρευνα για τη σύντηξη. Και αυτό έχει σηματοδοτήσει αρκετές πρόσφατες επιτυχίες στον δρόμο προς την εμπορική αξιοποίηση της τεχνολογίας.
Υπάρχουν, βέβαια, και εκείνοι που έχουν αρχίσει να εκφράζουν ενστάσεις για το κατά πόσο η σύντηξη είναι βιώσιμη οικονομικά. Για ορισμένους, η σύντηξη δεν θα είναι ποτέ αρκετά φθηνή ώστε να καταστεί ανταγωνιστική συγκριτικά με τα τις υπόλοιπες τεχνολογίες. Δεν λείπουν και εκείνοι που ανησυχούν για την επιβίωση της έρευνας σε περίπτωση αποτυχίας του μεγαλύτερου δυνητικού καταναλωτή, δηλαδή της ΑΙ. Όπως και οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες, η σύντηξη έχει αναπόφευκτα συνδεθεί με την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της ΑΙ, δημιουργώντας ένα χρηματοδοτικό ντόμινο. Ως εκ τούτου, οι ερευνητές ελπίζουν ότι θα προλάβουν να αποδείξουν τη βιωσιμότητα της σύντηξης, πριν το σκάσιμο της λεγόμενης «φούσκας ΑΙ».