κατά την ιδία περίοδο διολισθαίνει διαρκώς απομακρυνόμενος από τις αρχές τις οποίες υποτίθεται ότι θα υπηρετούσε. Τελικώς εξελίχθηκε σε ένα αμήχανο θεατή των διεθνών εξελίξεων ο οποίος είτε επικυρώνει τις θελήσεις των ισχυρών, οι οποίοι μπορεί να θέλουν συγκεκριμένες λύσεις πάνω σε κάποια προβλήματα, είτε σύρεται από τις καταστάσεις και τις συγκυρίες τις οποίες αδυνατεί να επηρεάσει.
Στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ομιλούν όλοι. Ακούγονται οι θέσεις και οι απόψεις και της μικρότερης χώρας του κόσμου. Φέρνει αυτό κάποιο αποτέλεσμα επί της ουσίας. Η απάντηση είναι αρνητική. Απλώς ο κάθε ηγέτης έχει την ευκαιρία να προβάλλει στην χώρα του αυτά που είπε και να δημιουργήσει κάποια θετική δημοσιότητα. Ϊσως να κάνει κάποιες διμερείς επαφές οι οποίες θα προβληθούν ασχέτως του εάν έχουν ή δεν έχουν αξία.
Στην καθημερινή λειτουργία του Οργανισμού, το τι ελέχθη στις Γενικές Συνελεύσεις πολύ μικρή έως μηδαμινή αξία έχει. Τα τρέχοντα ζητήματα αντιμετωπίζονται από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ή για να είμαστε ακριβέστεροι από τα Μόνιμα Μέλη του. Αυτά που έχουν δικαίωμα αρνησικυρίας (βέτο) και μπορούν να μπλοκάρουν αποφάσεις. Τα Μη Μόνιμα Μέλη, λυπούμεθα που το διαπιστώνουμε αλλά απλώς οι κομπάρσοι που δίδουν μιαν επίφαση γενικής αποδοχής στις αποφάσεις των ισχυρών. Για παράδειγμα, ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται, τις αποφάσεις που θα μπορούσε να λάβει το Συμβούλιο Ασφαλείας, τις μπλοκάρει η Ρωσία, ως Μόνιμο Μέλος και οι λοιποί απλώς παρίστανται.
Ήδη αναφέραμε δύο ζητήματα. Ένα που αφορά μια μικρή χώρα, την Κύπρο και ένα που αφορά μια μεγάλη χώρα, την Ρωσία, επί των οποίων ο ΟΗΕ απέτυχε να δώσει λύση. Κατά τούτο φαίνεται ότι ακολουθεί κατά πόδας την καθοδική πορεία της αλήστου μνήμης Κοινωνίας των Εθνών, η οποία κατέρρευσε με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τον οποίον απέτυχε να αποτρέψει. Η μόνη ανάμνηση που έμεινε από τον οργανισμό εκείνον ήταν η τραγική φιγούρα του αυτοκράτορος της Αιθιοπίας Χαϊλέ Σελασιέ ο οποίος εκλιπαρούσε για βοήθεια ή μεσολάβηση καθώς η χώρα του εδέχετο εισβολή από την Ιταλία που μάλιστα έκανε και χρήση απαγορευμένων χημικών όπλων.
Όταν προωτοϊδρύθηκε ο ΟΗΕ, οι πρώτοι ιθύνοντες έσπευσαν να τονίσουν ότι δεν πρόκειται για μια νέα ΚτΕ. Ο ΟΗΕ θα έχει και στρατιωτικές δυνάμεις, θα έχει κυανοκράνους, οι οποίοι θα παρεμβαίνουν σε συρράξεις και θα επιβάλλουν την διεθνή νομιμότητα. Τελικώς οι κυανόκρανοί ήσαν αποτελεσματικοί μόνον στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ομονοούσαν οι μεγάλες δυνάμεις, όπως στην περίπτωση της εισβολής του Ιράκ στο Κουβέιτ. Στην περίπτωση αυτή και σε κάποιες παρόμοιες, τα Μόνιμα Μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας λειτούργησαν κατά τον τρόπο που λειτουργούσε η Ιερά Συμμαχία του 19ου αιώνος. Προφανώς οι ιδρυτές του ΟΗΕ δεν οραματίσθηκαν μια νέα Ιερά Συμμαχία. Φοβούμεθα όμως ότι εν τέλει φθάσαμε σε τερατογένεση.
*Από την ΕΣΤΙΑ