Ο μόνος ανοικτός δρόμος στον Περσικό Κόλπο είναι αυτός της κλιμακώσεως των εχθροπραξιών – επιθυμητής τόσο από αμερικανικής όσο και από ιρανικής πλευράς. Οι μεν ΗΠΑ έχουν σαφώς μετατοπίσει τις προτεραιότητές τους από την προσπάθεια υποβαθμίσεως των στρατιωτικών δυνατοτήτων των Ιρανών στην πρόκληση οικονομικής ασφυξίας στην Ισλαμική Δημοκρατία – αλλά και αυτό χρειάζεται να υποστηριχθεί δια στρατιωτικής χειρός, όπως συνέβη την εβδομάδα που πέρασε με την επίθεση εναντίον πέντε ιρανικών πετρελαιοφόρων κοντά στον τερματικό σταθμό πετρελαίου της νήσου Χαργκ

Από την άλλη πλευρά, το Ιράν οφείλει σε κάθε περίπτωση να αποδεικνύει ότι είναι σε θέση να προβαίνει σε ισοδύναμα, αν όχι σφοδρότερα, αντίποινα, όπως και έπραξε, πλήττοντας δύο αμερικανικά πολεμικά πλοία, οκτώ πετρελαιοφόρα και την αμερικανική στρατιωτική βάση στην Ιορδανία.

Εφόσον η οδός της διπλωματίας παραμένει κλειστή, η Τεχεράνη δεν έχει συμφέρον να περιμένει την ανασύνταξη των αμερικανικών δυνάμεων και την παρέλευση του κρίσιμου πολιτικού οροσήμου των “ενδιάμεσων εκλογών” του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ, μετά το οποίο όλα είναι πιθανά.

Ήδη την Τετάρτη ο ένοικος του Λευκού Οίκου μιλώντας σε δημοσιογράφους εκτίμησε ότι “ο πόλεμος θα σταματήσει αμέσως μετά τις εκλογές διότι [οι Ιρανοί] δεν μπορούν να αντέξουν περισσότερο. Κάνουν απεγνωσμένες προσπάθειες να επηρεάσουν τις εκλογές”.

Επρόκειτο ουσιαστικά για απάντηση σε δημοσίευμα της εφημερίδος Wall Street Journal ότι ανώτεροι αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβερνήσεως, ανάμεσά τους ο αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, έχουν προειδοποιήσει σε ιδιωτικές τους συνομιλίες τον Τραμπ ότι η σύρραξη είναι πιθανό να συνεχιστεί σε όλη τη διάρκεια της προεδρικής θητείας του, που ολοκληρώνεται τον Ιανουάριο του 2029.

Ο Τραμπ δήλωσε επίσης ότι ο αμερικανικός στρατός ίσως να πλήξει το Κουχ-ε-Γκολάνγκ, ήτοι το γρανιτένιο όρος του Ιράν, κοντά στον πυρηνικό σταθμό της Νατάνζ, όπου και η καλύτερα οχυρωμένη υπόγεια εγκατάσταση των Ιρανών. Όπως σημειώνει το Eurointelligence, τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο σε μια σύγκρουση από δύο αντίπαλες πλευρές που είναι αποφασισμένες να πάρουν αυτό που θέλουν, αλλά δεν ξέρουν πώς να το πάρουν. Στη Μέση Ανατολή, το Ιράν θέλει τον έλεγχο του στενού του Χορμούζ. Οι ΗΠΑ θέλουν πολλά πράγματα, αλλά το άνοιγμα του στενού βρίσκεται στην κορυφή της λίστας. Καμία πλευρά δεν είναι σε θέση να αναγκάσει την άλλη να κάνει αυτό που θέλει. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να πείσουν το Ιράν να σταματήσει να χτυπά τα δεξαμενόπλοια και το Ιράν δεν μπορεί να πείσει τις ΗΠΑ να αναγνωρίσουν τα σχέδιά του γιασ το στενό ή να αφήσουν το δικό του πετρέλαιό του να περάσει.

Τα πλήγματα κατά του πετρελαϊκού στόλου του Ιράν, έχουν περισσότερο νόημα, τακτικά και επιχειρησιακά, από το να προσπαθείς να εξερευνήσεις την έρημο και να εμπλακείς σε ένα παιχνίδι τυφλοπόντικα με κινητούς εκτοξευτές πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Το πρόβλημα είναι ότι τα δεξαμενόπλοια που υποτίθεται ότι προμηθεύουν και τον υπόλοιπο κόσμο με πετρέλαιο από τον Περσικό Κόλπο είναι επίσης εύκολο να εντοπιστούν και δύσκολο να αντικατασταθούν, συμπληρώνει το Eurointelligence.

Aρκετές χώρες στην περιοχή, και οι ναυτιλιακές εταιρείες, έχουν χρησιμοποιήσει μυστικές τακτικές, όπως την απενεργοποίηση των αναμεταδοτών τους και την μεταφόρτωση πετρελαίου από πλοίο σε πλοίο ακριβώς έξω από το στενό στο άλλο άκρο. Αυτό τους έχει βοηθήσει να εξάγουν περισσότερο πετρέλαιο από το στενό από ό,τι υποδηλώνουν τα δεδομένα παρακολούθησης. Πρόσφατη εκτίμηση, την οποία επικαλείται το Reuters, είναι ότι 6-8 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα έχουν εξέλθει από το στενό. Αυτό είναι πολύ λιγότερο από ό,τι διοχετευόταν πριν από τον πόλεμο, ή ακόμα και τον Ιούλιο, όταν στις καλύτερες στιγμές της καταπαύσεως του πυρός διοχετεύονταν 16 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Αλλά είναι επίσης πολύ περισσότερο από ό,τι θα υπέδειξε απλώς η εξέταση των δεδομένων παρακολουθήσεως. Ωστόσο, εάν το Ιράν χτυπήσει δεξαμενόπλοια στον Κόλπο και γύρω από το στενό αδιακρίτως, οι οικονομικές επιπτώσεις διεθνώς θα ήσαν οδυνηρές. Η άλλη επιλογή κλιμακώσεως που έχει το Ιράν είναι η επίθεση σε εγκαταστάσεις παραγωγής, μεταφοράς και διύλισης πετρελαίου στην περιοχή.

Και κατά μία έννοια, αυτό ήδη συμβαίνει, μακριά μάλιστα από το στενό του Χορμούζ, λόγω της κλιμακώσεως στο έτερο μέτωπο της Ερυθράς Θαλάσσης, από την οποία διοχετεύεται στην αγορά, μετά την ανάφλεξη στον Περσικό Κόλπο, το πλείστον των σαουδαραβικών εξαγωγών. Οι φιλο-ιρανοί Χούθι της Υεμένης έθεσαν την Πέμπτη υπό τον έλεγχό τους το λιμάνι της Μούχα, εκδιώκοντας τις πιστές στην διεθνώς αναγνωρισμένη εξόριστη υεμενική κυβέρνηση δυνάμεις, με αποτέλεσμα να σφίγγει ο κλοιός γύρω από το στενό του Μπαμπ ελ Μάντεμπ. Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες οδούς για την εξαγωγή αργού πετρελαίου προς τη Μεσόγειο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ ή του αγωγού SUMED στις ακτές της Αιγύπτου, αλλά και προϊόντων προς την Ασία.

Η κατάπαυση του πυρός που είχε υπογραφεί το 2022 ανάμεσα στους σιίτιες Χούθι (επισήμως: Ανσαρουλλάχ), οι οποίοι ελέγχουν την πρωτεύουσα Σανάα και τα εδάφη όπου κατοικεί το 80% του πληθυσμού, και την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση, στηριζόμενη από διεθνή συνασπισμό υπό τη Σαουδική Αραβία, αποτελούν οριστικά παρελθόν.

Αλλά οι Χούθι δεν περιορίζονται σε αυτό, παρά πραγματοποιούν πλήγματα και σε εγκαταστάσεις εντός της Σαουδικής Αραβίας. Την Τετάρτη η σαουδαραβική πλευρά εξαπέλυσε 40 πλήγματα στις παραμεθόριες επαρχίες αλ Τζάουφ, Μαρίμπ και Σαάντα της Υεμένης, καθώς και τις επαρχίες Τάιζ, στον νότο, και αλ Χοντέιντα, στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας, ως απάντηση σε πλήγματα των Χούθι εναντίον τεσσάρων πόλεων στα νότια της Σαουδικής Αραβίας, από τα οποία τραυματίσθηκαν 73 άνθρωποι. Οι σιίτες αντάρτες υποστηρίζουν ότι στοχοθέτησαν αεροπορική βάση στη Χάμις Μουσάιτ και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις σε κοντινές πόλεις, σε μια από τις σοβαρότερες επιθέσεις που έχει υποστεί η Σαουδική Αραβία μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου.

Πάντως το Πακιστάν ανακοίνωσε δια του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτγερικών ότι δεν υπάρχουν συζητήσεις στο πλαίσιο της πρόσφατης “Συμφωνίας της Μέκκας” προκειμένου το Ισλαμαμπάντ να αναλάβει στρατιωτική δράση κατά των Χούθι, προς στήριξη της Σαουδικής Αραβίας. Υπενθυμίζεται ότι η Συμφωνία της Μέκκας, την οποία υπέγραψε τον Αύγουστο το Πακιστάν με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία προβλέπει ότι η ένοπλη επίθεση εναντίον μίας από τις συμμετέχουσες χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.

(από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»)

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο