Το σημαντικό όμως είναι πώς θα χρησιμοποιηθεί αυτό το πλέγμα προστασίας που προγραμματίζεται να αναπτυχθεί για την προστασία της χώρας. Δεδομένο είναι το τι θα γίνει σε περίπτωση αναγνωρίσεως επερχόμενων πυραύλων. Όμως για παράδειγμα, πως θα χρησιμοποιηθεί σε περίπτωση που θα συνεχισθούν οι παραβάσεις του FIR Αθηνών και οι παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου;
Θα «απαντά» αυτοματοποιημένα αναχαιτίζοντας, δηλαδή καταρρίπτοντας την απειλή; Και μην ισχυρισθεί κανείς πως αφού αναπτυχθεί το σύστημα οι Τούρκοι «δεν θα τολμήσουν» να συνεχίσουν τις προκλήσεις. Θα συνεχίσουν, διότι θα θελήσουν να δοκιμάσουν την αποφασιστικότητα μας. Το εάν μια «ασπίδα» ή ένα μαχητικό έχει εξουσιοδότηση να καταρρίψει τον εισβολέα είναι ζήτημα πολιτικής αποφάσεως, η λήψη της οποίας εμπίπτει στα καθήκοντα του Πρωθυπουργού και του ΚΥΣΕΑ. Καλά είναι λοιπόν τα συστήματα, αλλά χρειάζονται και οι άνθρωποι που θα λάβουν τις αποφάσεις ενεργοποιήσεώς τους. Και για να πάμε λίγο πίσω, πώς πιστεύετε πως θα αξιοποιούσε ένα τέτοιο σύστημα ο Κώστας Σημίτης αν το είχε κατά την κρίση των Ιμίων; Θα είχε επιτρέψει καλύτερο χειρισμό της καταστάσεως;
Βιομηχανία
Ένα άλλο ζήτημα που αφορά γενικότερα την άμυνα της χώρας και όχι μόνον την «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι η συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας στην κατασκευή του. Κακά τα ψέματα, η βιομηχανία μας δεν κατάφερε να αξιοποιήσει την ευκαιρία του πολέμου της Ουκρανίας, οπότε πουλήθηκαν τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών πυροβολικού, από τις οποίες επωφελήθηκε όλη η ευρωπαϊκή βιομηχανίας, πλην της ελληνικής. Και δεν φταίνε τα εργοστάσια. Φταίνε οι πολιτικές αποφάσεις και οι ανεπαρκείς διοικήσεις, που καταδίκασαν την κρατική αμυντική βιομηχανία σε ανυπαρξία. Συνεπώς, αν θέλουμε πράγματι ελληνική συμμετοχή στα νέα προγράμματα, θα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στην ιδιωτική βιομηχανία, που έχει προοπτικές αναπτύξεως. Προοπτικές βεβαίως έχει και η κρατική βιομηχανία. Αλλά αυτές τις στραγγαλίζει ο ασφυκτικός εναγκαλισμός του ανίκανου Δημοσίου. Να θυμίσουμε μόνον ότι οι δυνατότητες παραγωγής των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων καταστράφηκαν από την Κυβέρνηση, που τους έκλεισε το εργοστάσιο για να κάνει «πάρκο υπουργείων» στον Υμηττό. Τελικά ακόμη το σχεδιάζουν αυτό το «πάρκο». Το μόνο που κατάφεραν ήταν να καταφέρουν πλήγμα στις κατασκευαστικές δυνατότητες της χώρας. Και αυτό το θεωρούν «ανάπτυξη».